Alle ogen op ons Boek 4
Auteur
Rebeca Ruiz
Lezers
73,1K
Hoofdstukken
30
Kieran O’Callaghan, een getroebleerde muzikant die net uit de afkickkliniek komt, zoekt troost en een frisse start bij zijn broer Grady en Grady's vriendin, Lux. Terwijl hij zijn weg baant over het zware pad van herstel, worstelt Kieran met liefdes uit het verleden, nieuwe verleidingen en de kwellende herinneringen aan een tragische overdosis. Te midden van de chaos ontmoet hij Rosie, de zus van een verloren vriend, en samen gaan ze de confrontatie aan met hun gedeelde verdriet en ontluikende gevoelens. Zal Kieran verlossing en ware liefde vinden, of zullen zijn demonen hem terug de afgrond in sleuren?
Hoofdstuk 1
Boek Vier: See the Light
Heb je genoten van het verhaal van Willow en Grady? Lees verder voor een nieuw verhaal in de wereld van Eyes on Us. Dit boek bevat een compleet nieuwe groep personages, een vurige romance en gevaarlijke geheimen...
Kieran O’Callaghan heeft het zwaar gehad. Zijn beste vriendin, van wie hij al jaren houdt, trouwt met een andere man. Zijn dierbare vriend stierf aan een overdosis die Kieran zelf maar net overleefde. En nu zit hij thuis vast, terwijl zijn band zonder hem op tour is.
Rosie De Paz stelt Kieran verantwoordelijk voor de overdosis van haar zus. Ze is dan ook niet blij als hij opduikt op de spoedeisende hulp waar zij als nachtverpleegkundige werkt. Maar na een paar keer samen ontbijten en praten in een eetcafé, beseffen ze hoe eenzaam ze allebei zijn.
Wanneer Kieran weer op tour gaat, stort alles in elkaar door de dreiging van een terugval. Rosie kan niet aanzien hoe iemand om wie ze geeft zichzelf kapotmaakt. Kieran moet dus een keuze maken, voordat het te laat is.
KIERAN
Ken je dat gevoel dat je een liedje niet uit je hoofd krijgt? Dat het zich steeds maar weer herhaalt? Dat had ik op dit moment. Maar het was geen liedje op de radio. Het was een liedje dat ik zelf aan het schrijven was.
Die verdomde melodie wilde maar niet uit mijn hoofd verdwijnen. Ik ging er de afgelopen drie dagen mee naar bed. Als ik wakker werd, dacht ik er meteen weer aan.
Ik tokkelde op de snaren van mijn gitaar. Naast me lag een opengeslagen notitieboekje. Er stonden half afgemaakte liedteksten in. Ik wilde deze teksten snel afmaken. Ik wilde ook heel graag weg hier. Ik wilde mijn normale leven weer oppakken.
Ik hoorde de voetstappen van een medewerker al voordat diegene binnenkwam. Mijn kamer was de laatste in de gang. Er zijn slechts elf andere patiënten in deze afkickkliniek. Met mij erbij zijn het er twaalf.
We hadden allemaal onze eigen kamer. Ze wilden niet dat het als een afkickkliniek voelde. Maar ze wisten ook niet hoe ze dat moesten voorkomen. Als ik wakker word, weet ik altijd precies waar ik ben.
Geloof me. Of ik nu goed wakker ben of niet, ik weet precies waar ik ben.
Ik denk dat mijn kamer een van de leegste is. Ze vroegen me wat ik van thuis wilde hebben. Ik wilde alleen mijn gitaar en mijn liedjesboek. Mijn broer had er natuurlijk ook een foto van hem en zijn moeder, mijn stiefmoeder, bij gedaan.
Ik was verrast toen ik zag wie me vandaag kwam ophalen. Het was de receptioniste, Melinda. Ze is een oudere vrouw en ze behandelde me als haar eigen kind. Maar normaal kwam zij me niet halen. Meestal stuurde ze daar een begeleider voor.
Melinda doet me denken aan mijn oma van vaderskant, Deirdre. Niet echt qua uiterlijk. Melinda is klein, terwijl mijn oma lang is. Melinda is ook blond en mijn oma heeft heel donker haar.
Hun karakters lijken echter heel erg op elkaar. Het zijn allebei stoere, sterke vrouwen. Ze nemen geen genoegen met smoesjes.
„Ben je nog steeds bezig met dat liedje?“ vraagt ze. Buiten mijn therapeut om is zij de enige met wie ik graag praat. Haar zoon is overleden aan een overdosis. Nu werkt ze in de afkickkliniek waar ze hem naartoe had willen sturen.
Ze gelooft echt in dit centrum. Ze heeft me eindeloos veel succesverhalen verteld. Dit deed ze om me te inspireren om beter te worden.
„Ja, het gaat niet zo makkelijk als de rest. Ik denk dat dit liedje iets speciaals heeft.“
Meestal schreef ik samen met Eric voor de band. De meeste hits zijn door mij geschreven. De meeste mensen wisten dat niet. We deelden namelijk allemaal de eer voor het schrijven. Niet dat ik dat erg vond. Het enige wat me kon schelen, was dat mensen mijn muziek hoorden.
„Waarom neem je niet even pauze? Je broer en zijn vriendin zijn hier om je te zien.“ Ik leg mijn gitaar neer en knik.
Ik had mijn broer een paar dagen geleden gebeld. Ik zei dat ik ergens met hem over wilde praten. Hij zei dat hij zou komen zodra hij de kans had. Het duurde drie dagen, maar hij was er nu tenminste.
„Heeft hij Lux meegenomen?“ vraag ik aan Melinda. Ik wilde hem mijn vraag liever niet stellen waar zij bij was.
Lux. Willow. Ik weet niet eens hoe ik haar moet noemen. Toen we haar ontmoetten, heette ze Willow. Maar dat was een nepnaam. Ze verstopte zich namelijk voor haar gewelddadige ex-man.
Ik wist pas een paar dagen voor mijn overdosis dat haar naam anders was.
„Ja, die is erbij.“ Ik sta op en loop achter haar aan. „Mag je haar niet?“
Ik heb geen probleem met Lux. „Lux is het beste wat mijn broer ooit is overkomen. Ik ben ontzettend blij dat mijn broer haar heeft. Het is alleen triest dat ze van de ene ellende in de andere belandt.“
Ze heeft net te maken gehad met de zelfmoord van haar ex. Om nog maar te zwijgen over de mishandeling die ze bijna drie jaar lang van hem moest doorstaan. Nu moest ze omgaan met de drugsverslaafde broer van haar vriend.
„Jij bent geen probleem meer, onthoud dat,“ zegt Melinda tegen mij. Daarna opent ze de recreatieruimte met haar pasje. Ze laat me alleen naar binnen gaan.
De recreatieruimte is de plek die ik hier het meest haat. We kunnen er alleen maar lezen of tekenen. Niemand gebruikt de ruimte eigenlijk ooit. Behalve als er familie op bezoek komt. Er is genoeg plek voor een paar mensen om te zitten.
Lux bekijkt de boeken. Grady zit gewoon aan een van de tafels. We zijn op dit moment de enigen hier binnen. Als ik binnenkom, staat Grady op. Lux kijkt naar me. Zij staat het dichtst bij mij.
„Hé, jongens,“ zeg ik.
Lux geeft me zowaar een knuffel. Dit is de eerste keer in bijna negentig dagen dat ik haar zie.
De laatste keer dat ik haar zag, was na mijn afkickperiode. Ik werd toen van het ziekenhuis naar de afkickkliniek gebracht. Ze moesten er alleen zeker van zijn dat ik lichamelijk in orde was om te gaan.
„Hoe gaat het met je?“ vraagt ze terwijl ze me loslaat.
Ik herinner me de eerste dag dat ik Lux ontmoette. Ik vond haar toen heel erg knap. Maar ik maakte haar eerste werkdag ook zo moeilijk mogelijk.
Ze heeft hele mooie groene ogen. Destijds was ze een brunette. Ze is nu blond en ze ziet er goed uit. Maar ik wist vrijwel meteen dat ze veel te onschuldig was. Ik val niet op onschuldig.
„Het gaat heel goed. Leuk om jullie te zien.“ Lux geeft me een zachte glimlach. Het was oprecht. De laatste tijd keken mensen me alleen maar vol medelijden aan.
Daarna trekt Grady me in een knuffel. Ik heb Grady eigenlijk best vaak gezien sinds ik hier ben. Hij en mijn neven komen meestal apart van elkaar op bezoek.
Ik mag niet meer dan twee bezoekers tegelijk hebben. Ook mag ik maar één keer per vijf dagen bezoek ontvangen.
De regels zijn streng, maar dat is met een goede reden. Zo raken we niet overweldigd en hebben we een paar dagen om bij te komen tussen de bezoeken door.
„Sorry dat het even duurde voordat ik op bezoek kwam.“ Ik haal mijn schouders erover op.
„Het is prima.“ We gaan allemaal aan de tafel zitten. Ik kan het niet helpen om met mijn vingers op de tafel te tikken. Ik ben zo verdomd zenuwachtig.
Al sinds ik een kind was, tikte ik altijd met mijn vingers. Mijn vader brak zelfs een van mijn vingers toen ik er niet mee stopte. Ik leerde om het nooit meer te doen als hij erbij was.
„Wat zeggen de therapeuten?“ vraagt Grady. Hij weet dat het bijna tijd voor me is om terug te gaan naar de echte wereld. Ik zit op dag vijfentachtig van de negentig.
„Ze zeggen dat ik er klaar voor ben om te gaan. Ze willen er vooral zeker van zijn dat ik naar een veilige plek ga. In ieder geval totdat ik helemaal kan overstappen naar mijn nieuwe appartement.“
Grady kijkt verward. Het is Lux die hem uit die verwarring haalt.
„Wil je bij ons komen wonen?“ Grady had een loft met twee verdiepingen. Hij was de enige in onze familie die niet getrouwd was of kinderen had.
„Slechts voor even. Mijn therapeut denkt dat ik nog een beetje in de gaten gehouden en begeleid moet worden. Ik ga nooit meer drinken of drugs gebruiken. Maar ik kan de steun goed gebruiken om te zorgen dat het niet gebeurt.“
Ik heb me nog nooit zo kwetsbaar gevoeld in mijn leven. Ik wil het liefst in een holletje kruipen. Ik haat het om hulp te vragen. En al helemaal aan mijn jongere broer.
Ik voel me gewoon een last voor hem. Ook al is hij mijn broer en weet ik dat hij alles voor me zou doen.
„We zijn nu aan het repeteren voor de tour. Ik ben dus nu al bijna niet thuis.“
Lux zorgt ervoor dat Grady stopt met praten. Ze pakt zijn hand vast.
„Ik ben de hele tijd thuis. Bovendien is het maar voor even. We doen dit totdat we weten dat hij klaar is om naar zijn nieuwe appartement te gaan. Ik kan dingen met hem doen. Hij kan ook met mij meegaan als ik ergens heen moet.“
Dat is niet wat ik wil. Ik wil Lux al helemaal niet tot last zijn.
„Dat hoef je niet te doen, Lux.“ Ze glimlacht naar me.
„Ik wil het graag. Ik wil dat je slaagt in je herstel. Ik kan je helpen met dit gedeelte.“ Zie je wel!? Ze zegt dat soort shit gewoon. We misten zo iemand in onze groep. Ik ben blij dat Grady haar heeft.
„Vind je dat echt goed?“ vraagt Grady aan haar.
„Ja, echt waar. Je weet dat ik de meeste tijd alleen thuis ben. Het kan geen kwaad om wat gezelschap te hebben.“ Grady kust haar op haar wang en kijkt me dan aan.
„Nou, je hebt een plek om te verblijven. Maar er komen wel regels, Kieran.“
Ik knik. „En ik ben van plan me daaraan te houden.“
„Als je drinkt of drugs gebruikt, lig je eruit. Uit het appartement en uit de band. Ik weet dat je niet meegaat met het eerste deel van de tour. Maar ik wil dat je goed genoeg herstelt om niet de hele tour te missen.“
Toen ik hier aankwam, vertelden ze me dat ik in mei niet zou toeren. Ik moet toegeven dat het mijn hart brak. Ik heb nog nooit een optreden gemist. Echt nog nooit. Ik was er helemaal kapot van.
Ik toer al bijna vijftien jaar. Ik doe dit sinds ik veertien ben. Ik ben nu bijna negenentwintig. Ik weet niet eens hoe ik moet functioneren zonder de band. Ik heb nu een pauze om logische redenen. Dit duurt totdat ik alles op een rijtje heb.
„Oké,“ zeg ik, want ik weet eigenlijk niet wat ik anders moet zeggen. „Dank jullie wel dat ik bij jullie mag logeren.“
Melinda kwam binnen. „Sorry jongens, de tijd is om.“
Had ik al verteld dat er een tijdslimiet op deze bezoeken zit? Ik haat het hier echt.
„We komen je ophalen als je er klaar voor bent. Ik zie je over een paar dagen.“ Grady knuffelt me opnieuw. Lux zwaait me gedag.
Ze zijn weg en nu loop ik terug naar mijn kamer. De deur van iedereen staat open. Dat is overdag een regel. Ik kende eigenlijk niemand. Ze bleven allemaal een beetje bij me uit de buurt vanwege mijn bekendheid. Maar dat kon me eigenlijk niets schelen.
Over een paar dagen zou ik uit deze afkickkliniek zijn. Dan ben ik terug in New York City, mijn favoriete plek ter wereld. Daar zou ik eraan werken om weer op tournee te kunnen gaan. Ik had er heel veel zin in.
