Oorlog & Chaos Boek 6: 8 Ball
Auteur
Gina O’Connor
Lezers
61.4K
Hoofdstukken
21
8Ball heeft jarenlang achter schermen en in de schaduw geleefd, met geheimen die scherp genoeg zijn om iedereen die te dichtbij komt te verwonden. Blaire, een stille maar felle basisschoollerares, is de enige persoon die hij nooit had zien aankomen—zeker niet wanneer ze zijn leven redt op een strand en daarna weigert uit zijn verhaal te stappen.
Terwijl de Highway Jokers zich schrap zetten voor een storm die hen rechtstreeks in het gevaar van de kartels sleurt, wordt de band tussen Blaire en 8Ball alleen maar sterker, helderder en moeilijker voor hem om van zich af te duwen. Terwijl de dreiging toeneemt en de club vecht om te overleven, moet 8Ball de waarheid onder ogen zien waar hij altijd voor is weggevlucht: sommige harten zijn niet gemaakt om verborgen te blijven.
Hoofdstuk 1
8BALL
Je zou denken dat ik mijn leven op orde zou hebben op mijn vijfentwintigste. Maar ik ben vijfentwintig, en geloof me, dat is niet zo.
Nog niet bijna.
De meeste mensen van mijn leeftijd zoeken een vaste baan of kopen hun eerste huis. Ze beginnen aan iets wat op een plan lijkt.
Maar ik? Ik klampte me nog steeds vast aan een leven vol loyaliteit, geheimen en veel late nachten achter de computer.
Mijn wereld was de Highway Jokers MC. Mijn familie, mijn verleden, mijn toekomst. En de laatste tijd begonnen de scheuren zichtbaar te worden.
Het begon vorig jaar, toen Vinnie de schuld op zich nam voor de club.
Vijf jaar.
Dat was de straf.
Hij deed het zonder te knipperen. Hij beschermde ons allemaal en kocht tijd en stilte. De politie trok zich even terug. Maar we wisten dat dit niet zo zou blijven. Zodra ze lucht kregen van iets anders, iets wat ze konden gebruiken, zouden ze terugkomen.
En alsof dat nog niet genoeg was, kregen we met iets ergers te maken. Iets dat niets met de wet te maken had.
Mam.
Ze riep ons bij elkaar. Pap, mij, de club, de mensen die belangrijk waren, en ze vertelde het ons.
Kanker.
Het voelde eerst niet echt. Mam was altijd een sterke vrouw geweest.
Ze was slim, hard en luider dan de meeste gasten. Maar ze had ook een rustige, nuchtere energie die alles stabiel hield. Ik zag haar vaak grapjes maken met Thrasher. Ze riep 'bullshit' tijdens vergaderingen. Ze haalde een lamsbout uit de oven alsof ze net zelf van een motor was gestapt. Dat was de vrouw die ik kende.
Dus om die woorden uit haar mond te horen, voelde als verraad van het universum zelf.
Terminaal. Agressief. Al uitgezaaid.
Pap probeerde te verbergen hoeveel pijn het hem deed, maar dat mislukte. De club was dagenlang stil. Het gewicht ervan hing over ons heen als olie in water. Het plakte. Het ging niet weg.
Maar ik had geen tijd om in te storten. Niet nu er met mij ook al iets misging.
Het was langzaam begonnen.
Mijn bloedsuiker was al een paar weken van slag. Ik dacht dat het door de stress kwam. Ik was als kind gediagnosticeerd met diabetes type 1. Ik wist hoe ik ermee om moest gaan. Ik was gewend aan de routines, de pieken en de dalen.
Maar de laatste tijd gingen er dingen… fout.
De hoofdpijn werd erger. Druk achter mijn ogen. Mijn humeur wisselde zo snel dat ik mezelf niet meer herkende.
Het ene moment was ik opgefokt en klaar om te vechten. Het volgende moment wilde ik in een donker gat kruipen en verdwijnen. Ik vergat shit, en ik vergat normaal nooit iets. Mijn geheugen was altijd scherp geweest, waarschijnlijk scherper dan bij de meesten.
Maar vorige week liet ik mijn insulinepen twee volle dagen op de wastafel liggen. Ik had het pas door toen ik een zware hypo kreeg en bijna flauwviel voor de neus van Saint en Redback.
En vandaag?
Vandaag was erger.
Ik zat al uren naar code te staren in mijn kamer in het clubhuis. De regels vervaagden tot één lange, nutteloze stroom. Mijn vingers trilden, en ik kon me niet herinneren wat ik probeerde te fixen.
Hoe langer ik daar zat, hoe harder het bonken in mijn schedel werd. Als een trommel die echode vlak achter mijn ogen.
Ik leunde achterover in mijn stoel en keek naar het plafond. Ik probeerde door de mist heen te kijken. Mijn handen trilden. Het voelde alsof er statische ruis in mijn aderen zat.
Ik moest daar weg.
Ik stond te snel op, wankelde een beetje, en greep me vast aan de rand van het bureau. Mijn benen voelden onvast. Mijn balans was weg.
Ik probeerde het te negeren. Ik liep mijn kamer uit en naar het hart van het clubhuis. De bekende geuren van leer, koffie, motorolie en de lichte geur van iemand die buiten een sjekkie rookte, kwamen me tegemoet. Ik had niet door dat iemand mijn naam riep totdat het te laat was. Mijn brein voelde alsof het in watten was gepakt.
„8Ball!“ zei iemand nog een keer.
Ik gaf geen antwoord. Ik liep door.
Thrasher zat in zijn kantoor. Ik zag hem door het raam. Hij bladerde door papieren alsof de wereld niet pagina voor pagina uit elkaar viel.
De prospects waren aan het schoonmaken. Medusa had de leiding en regelde de dingen die Mam altijd deed. De club bewoog, functioneerde, overleefde.
Maar ik niet.
Buiten was de lucht scherp. De winter in Australië bracht geen sneeuw, maar wel een wind die door je jas sneed en je botten liet pijn doen. Donkere wolken draaiden boven de kustlijn van Bunbury. Ze hingen vol met onweer en de dreiging van regen.
Ik liep door de duinen. Mijn laarzen zakten een beetje weg in het natte zand. De golven waren ruw vandaag. Ze sloegen hard neer en schuimden alsof de zee pissig was.
Ik zakte neer op het zand, met mijn handen in mijn jaszakken, en staarde naar het water. Ik kwam hier altijd om na te denken. Om te ademen. Om me weer menselijk te voelen.
Maar nu voelde ik me niet menselijk.
Mijn zicht werd slechter.
Het begon zacht, als mist aan de randen. Daarna scherper, alsof de kleur uit de wereld verdween. Mijn hart bonkte. Mijn vingers begonnen te krommen zonder dat ik het wilde.
Nee.
Ik kende dit gevoel. Ik had het al jaren niet meer gevoeld, maar het was overduidelijk. De daling.
Te laag.
Ik voelde snel aan mijn zakken. Niets.
Ik had mijn glucosetabletten op de motor laten liggen.
Ik was er minstens drie minuten vandaan, en mijn benen verloren nu al hun gevoel.
Shit.
Ik probeerde op te staan. Mijn knieën bogen door. De wereld kantelde.
Mijn hart stotterde. Dat was geen angst. Het was de crash. De wereld werd koud en afstandelijk, alsof ik in slow motion zonk. De adrenaline was weg, vervangen door dat vreselijke, koude, zinkende gevoel dat hoorde bij een zware diabetische aanval.
Nee, nee, nee—
Ik raakte weer het zand, dit keer hard.
Mijn handen klauwden vanzelf in de grond. Mijn spieren schokten. Eén kant van mijn lichaam werd strak, alsof ik me probeerde op te krullen. Mijn brein schreeuwde opdrachten, maar mijn lichaam luisterde niet.
Mijn ogen knipperden. Ruis denderde in mijn oren. Ik probeerde te schreeuwen, maar mijn kaak zat op slot.
De oceaan rommelde.
Mijn lichaam schokte nog een keer. Eén keer, twee keer, en toen begon alles te knipperen. Als slechte camerabeelden op repeat. Mijn eigen systeem liep vast.
Toen… het geluid van hardloopschoenen.
Een stem.
Ver weg.
Vrouwelijk.
„Hé! Gaat het goed met je?!“
Een gestalte. Rood haar. Wazig.
Nog meer ruis.
Toen duisternis.
