Gewicht in Goud
Auteur
Vivienne Wren
Lezers
15,8K
Hoofdstukken
61
Wanneer Iris het luxe horloge van een vreemde verliest, had ze nooit verwacht dat het eigendom zou zijn van een meedogenloze CEO. Maar Conrad is niet alleen machtig — hij is punctueel, gedisciplineerd en plotseling erg in haar geïnteresseerd. Geconfronteerd met een onmogelijke keuze — hem terugbetalen in contanten of haar schuld afwerken — wordt Iris zijn tijdelijke assistent. Haar plan? De chaos overleven. Zijn plan? De controle behouden.
Maar tussen de nachtelijke gesprekken, gestolen blikken en net iets te veel bijna-zoenen door, begint de controle snel weg te glippen. Terwijl Iris zijn geordende wereld op zijn kop zet, blijft de vraag hangen — wie heeft er nu werkelijk de leiding?
Hoofdstuk 1: Geleende tijd
„Ik zweer dat ik normaal niet zo onhandig ben.“
De hapjes wiebelden op mijn dienblad terwijl ik probeerde mijn evenwicht te bewaren. De gast hoorde me niet, of deed alsof. Ik klemde mijn vingers strakker om het dienblad en strompelde terug naar het tegelgedeelte bij de fontein.
Het kostte me echt moeite om het dienblad niet in het water te gooien en weg te rennen. Tot mijn verdediging: dit was niet mijn idee. Sarah had me overgehaald.
Het bedrijf van haar vader kwam een serveerster tekort voor een erg chic feest. Haar vaste invaller, onze vriendin Eliza, kon vanavond niet. Dus hier stonden we dan.
Drie minuten na aankomst werd ik naar binnen geloodst. Ik werd in een te strakke jurk gehesen en kreeg een spoedcursus „rijke mensen bedienen“. Mijn tas werd opgesloten in een onbekende achterkamer. Meisjes in dezelfde jurken kregen met militaire precisie hun routes toegewezen. Mijn route was natuurlijk de langste.
Van de fontein helemaal tot aan de heggen. En het pad bestond volledig uit witte steentjes. Ik zou de hele avond hapjes en drankjes serveren. En ik had natuurlijk ook de heilige champagnedienst gekregen: elk uur, precies op het hele uur.
Sarah had me gewaarschuwd dat haar vader erg streng was over deze regels. „Je kunt ze maar beter precies opvolgen,“ had ze me gewaarschuwd.
Doodeng. En zonder telefoon of horloge was dat een lastige regel om me aan te houden. Ik was al vier keer naar binnen gegaan om de tijd te checken. Dat kostte me vooral kostbare minuten. Minuten die ik beter had kunnen besteden aan het ophalen van lege glazen en het bedienen van ondankbare senatoren en hun strakgetrokken vrouwen.
De meeste gasten gunden me geen blik waardig. Ze stopten ook niet met praten wanneer ze een drankje of hapje van mijn dienblad pakten.
Ik wankelde naar de bar. Daar stonden vier jongens in witte overhemden en zwarte broeken drankjes te mixen en op dienbladen te zetten. De klok boven de keukendeuren gaf half acht aan. Ik had dus nog ongeveer vijfentwintig minuten voordat ik hier terug moest zijn voor mijn volgende ronde champagne.
Ik pakte een leeg dienblad van de bar en liep weer naar buiten. Ik ging de lege glazen ophalen die overal verspreid stonden. Ik ruimde de statafels op van de fontein tot aan de heggen. Alleen het kleine hoekje helemaal achter in de tuin sloeg ik nog even over.
Ik ging terug om de lege glazen in te leveren. Daarna liep ik naar de heggen helemaal achterin. Ik wilde de glazen net op mijn dienblad zetten toen ik me ineens de champagne herinnerde.
Shit. Hoe laat was het? Ik herinnerde me de klokkentoren waar Sarah en ik langs waren gereden. Misschien kan ik die zien als ik gewoon…
Ik keek even om me heen. Toen ik zeker wist dat niemand naar me keek, stapte ik op de rand van een grote stenen bloembak. Ik trok mezelf omhoog om over de heg te kijken.
„Ben je je ontsnapping aan het plannen?“ klonk een zware stem achter me.
Ik schrok zo erg dat ik mijn evenwicht verloor. Sterke handen grepen mijn middel vast en hielden me tegen. Ik draaide me om en zag een van de barmannen. Hij trok één wenkbrauw op en hield zijn handen nog steeds op mijn heupen. Mijn adem stokte toen ik zijn gezicht zag.
Hoe was hij me niet eerder opgevallen? Dit moest wel de knapste man zijn die ik in jaren had gezien. Misschien wel de knapste ooit. Zijn donkere haar zat losjes naar achteren. Zijn strakke kaaklijn was gladgeschoren. En hij had lippen die je gewoon niet kon negeren.
Ik schraapte ongemakkelijk mijn keel. Voorzichtig haalde ik zijn handen van mijn middel en stapte langzaam naar beneden.
„Ik wilde even kijken hoe laat het was,“ mompelde ik. Mijn wangen gloeiden van schaamte.
Hij keek me lang aan. Zijn blik gleed van de bloembak terug naar mij. Hij twijfelde duidelijk aan mijn verstand.
„De klokkentoren,“ legde ik uit. „Ik dacht dat ik die vanaf hier kon zien.“
Hij knikte langzaam. Toen deed hij zijn horloge af en maakte het vast om mijn pols. Zijn vingers raakten me net een seconde te lang aan. „Zodat je je nek niet breekt,“ mompelde hij. „Breng het maar terug aan het einde van de avond.“
Ik keek naar het horloge. Het zag er niet bijzonder duur uit. De wijzerplaat was wel gedetailleerd, misschien zelfs vintage. Maar het bandje was van leer en ik herkende het merk niet. Het was in elk geval geen Rolex. Dat was wel duidelijk.
„Wat is je naam?“ vroeg ik. Ik schoof het horloge iets verder mijn arm op zodat het beter paste.
„Conrad,“ zei hij.
„Bedankt, Conrad.“ Ik keek hoe laat het was. „Ik moet de champagne halen. Als je hier wacht, breng ik een glas voor je mee. Wacht even—mag je wel drinken tijdens je werk?“
Hij fronste even en gooide toen zijn hoofd wat naar achteren. „Ik denk dat eentje geen kwaad kan.“
Ik draaide me snel om. Zo kon hij de blos op mijn wangen niet zien. Ik haastte me om de champagne te halen. Terug in de bar pakte ik een dienblad vol champagne en liep voorzichtig terug naar mijn wijk.
Ik bood een glas aan een vrouw met grijs haar in een donkerblauwe jurk. Opeens greep haar man mijn pols vast.
„Is dat een horloge van Jaeger-LeCoultre?“ vroeg hij. Hij draaide mijn arm om beter te kunnen kijken. Ik liet het dienblad bijna vallen. Ik dwong mezelf beleefd te glimlachen terwijl ik mijn arm lostrok.
„Goede smaak,“ mompelde hij. Hij draaide zich alweer terug naar zijn vrouw.
Ik liep door en keek stiekem zelf ook even naar het horloge. Jaeger-LeCoultre… Nooit van gehoord. Tegen de tijd dat ik weer bij Conrad was, had ik nog zeker drie complimenten gekregen.
„Jouw horloge valt echt op,“ zei ik tegen hem, terwijl ik hem een glas gaf. „Al die rijke mensen lijken het prachtig te vinden.“
Conrad grinnikte. „Is dat zo?“ vroeg hij. Hij nam een slok zonder het oogcontact te verbreken. Het zorgde ervoor dat mijn hartslag onbedoeld omhoog schoot.
„Moet jij niet weer aan het werk?“ vroeg ik. Ik knikte naar de bar alsof ik niet degene was die stond te staren.
Hij volgde mijn blik en knikte. „Ja, de pauze is voorbij. Ik zie je nog wel.“
Ik keek hem na terwijl hij wegliep. Hij had brede schouders en liep ontspannen. Ik zag zijn spieren bewegen onder zijn strakke witte overhemd. Ik schudde de gedachte van me af en maakte mijn ronde af.
Er kropen nog twee uur voorbij. Ik verbaasde me erover hoeveel alcohol deze rijke mensen konden drinken zonder moeite. Ik zag Sarah maar één keer. Het leek goed met haar te gaan. Dat kwam vast doordat haar stuk van de tuin normale tegels had in plaats van die stomme, onhandige witte steentjes.
Elke keer als ik terugkwam bij de bar, keek ik even rond of ik Conrad zag. Maar ik zag hem nergens. Hij stond vast achter de andere bar te werken.
Terwijl ik glazen ophaalde, kwam er een andere serveerster naast me staan.
„Ben jij Iris?“ vroeg ze. Haar ogen stonden groot van bezorgdheid.
Ik knikte. „Ja, hoezo?“
„Je vriendin Sarah heeft een klein ongelukje gehad. Ze vraagt naar je.“
Ik kreeg een knoop in mijn maag. Ik zette mijn dienblad neer en liep met haar mee. Ik liep zo snel als ik kon op die stomme hakken. Ik vond Sarah zittend op een barkruk. Ze drukte een handdoek tegen haar hand, terwijl er bloed langs haar arm liep.
„Houd je arm omhoog,“ zei ik. „Laat me eens kijken.“
Ze stak haar hand uit en ik bekeek de wond snel. „Dit moet gehecht worden,“ zei ik. Ik keek naar de diepe snee in haar handpalm. „Wat is er gebeurd?“
„Ik was kapot glas aan het opruimen,“ zei Sarah met samengeknepen tanden. „Kun je me naar de dokterspost rijden?“
Ik knikte en rende naar de kluisjes. Ik pakte onze tassen en bracht haar naar de auto. Haar vader leek er niet blij mee dat hij twee serveersters kwijtraakte. Maar toen hij haar hand zag, gaf hij ons meteen toestemming om te gaan.
De dokterspost zat helemaal vol. We zaten in de wachtkamer in onze ongemakkelijke hakken en dezelfde jurkjes. De tijd tikte voorbij. Ik betwijfelde of we überhaupt een dokter zouden zien voordat het feest voorbij was.
Ik keek naar het horloge. Verdorie, het horloge. Ik gaf Sarah een tikje om haar aandacht te trekken.
„Ik moest dit horloge vanavond teruggeven aan de barman,“ fluisterde ik. Ik keek naar de wijzerplaat.
Sarah keek ernaar. „Weet je hoe hij heet?“
„Conrad,“ antwoordde ik. Ik probeerde niet rood te worden. Rustig aan, Iris.
„Ik vraag mijn vader wel om zijn gegevens,“ zei ze. „Dan kun je het morgen terugbrengen.“
We keken bijna een hele film op mijn telefoon. We deelden één setje oordopjes. Eindelijk werd Sarah naar binnen geroepen. Het hechten duurde niet lang. Maar toen we buiten kwamen, was het feest allang afgelopen.
Ik reed haar naar huis en zette haar af. Daarna sleepte ik mezelf eindelijk naar mijn eigen appartement. Toen ik had gedoucht en in bed lag, appte ik Eliza.
Iris
Ooit gehoord van Jaeger-LeCoultre?
Eliza
Nee, maar ik heb het net gegoogeld. Ziet er chique uit! Hoezo?
Iris
Laat maar. Hoe was jouw avond?
Eliza
Leuk! Ik vertel je morgen alles tijdens het eten. Hoe was het feest?
Iris
Slopend. Ben met Sarah bij de dokterspost beland.
Eliza
Gaat het wel goed met je??
Iris
Sarah moest gehecht worden. Ik leg het morgen wel uit. Ik ben kapot.
Eliza
Oké! Ga maar slapen. Welterusten ❤️
Iris
Slaap lekker :)
Ik deed mijn telefoon aan de oplader en trok de dekens over me heen. Ik sloot mijn ogen en wachtte tot ik in slaap zou vallen, maar dat gebeurde niet. Mijn gedachten dwaalden steeds weer af naar Conrad. Het maakte me onrustig.
Wat was er mis met mij? Ik was niet het type dat bleef piekeren over een jongen die ik amper kende. Het kwam waarschijnlijk gewoon door het horloge. Dat had ik immers nog steeds. Hij vroeg zich vast af waar het was. Misschien dacht hij wel dat ik het had gestolen.
Ik hoopte maar dat iemand hem had verteld wat er was gebeurd.
Ik pakte mijn telefoon weer en zocht het cateringbedrijf van Sarahs vader op. Ik bekeek de pagina met alle medewerkers. Geen Conrad. Ik probeerde het van me af te zetten. Hij was vast gewoon een uitzendkracht, net als ik. Ik moest gewoon wachten tot de vader van Sarah me zijn gegevens zou sturen.
Ik legde mijn telefoon neer en sloot mijn ogen. De kamer was stil. Ik hoorde alleen het zachte getik van het horloge op mijn nachtkastje. En ik had kunnen zweren dat het getik zijn naam fluisterde. Con-rad. Con-rad. Con-rad…
