Gevangen door de maffiakoning Boek 4
Auteur
Tania Shava
Lezers
42,6K
Hoofdstukken
5
Hoofdstuk 1
Captured by the Mafia King Book 4
Een half jaar later lag Talia te ontspannen op een zandstrand, terwijl de warmte van de zon in haar huid trok. De heerlijke cocktail waar ze van genoot, gaf haar het gevoel alsof ze in het paradijs was.
„Ik zie dat je eindelijk rust hebt gevonden,“ zei een stem.
Talia draaide zich om en glimlachte. „Dat klopt. Ik voel me nu vrij.“
„Je straalt van geluk.“
Talia glimlachte opnieuw. „Bedankt dat je me hebt gesteund en me hebt geholpen met mijn plan.“
Mia glimlachte terug. „Hoe kon ik dat niet doen, na alles wat je hebt meegemaakt?“
„Dat is een afgesloten hoofdstuk.“
„Denk je dat Axel weer naar je op zoek gaat?“
Talia fronste haar wenkbrauwen bij die vraag. „Ik weet het niet.“
„En als hij dat wel doet?“
Talia zuchtte. „Ik heb echt geen idee.“
„Wat als hij wraak wil nemen?“
„Nou, dan vechten we terug. Maar ik denk het niet.“
„Waarom?“
„Toen ik hem martelde, zei hij dat ik hem mocht doden als me dat blij zou maken.“
Mia schudde haar hoofd. „Hij houdt echt van je.“
Talia wist even niet wat ze moest zeggen.
„Wat voel jij voor hem?“
Talia dacht na over Mia's vraag. Ze was onzeker over haar gevoelens en schudde haar gedachten snel van zich af, voordat die haar konden verteren.
Ze had altijd vermeden om diep over die gevoelens na te denken. Axel hoorde bij haar donkere verleden.
„Ik weet het niet.“
„Ik denk dat jij ook van hem houdt.“
„Wat? Dat is onmogelijk.“
„Je gezicht zegt het ene, maar je ogen vertellen een ander verhaal.“
„Dat kan niet.“
„Maar het gebeurt wel.“
„Nee, het moet het stockholmsyndroom zijn.“
„Maar je bent er drie jaar tussenuit geweest en je koestert nog steeds gevoelens voor hem.“
„Nee, ik ben teruggegaan, en dat heeft dit allemaal veroorzaakt.“
„Ik zie dat je een hekel aan hem hebt, maar tegelijkertijd houd je van hem.“
„Ik betwijfel het, Mia. Ik heb drie jaar zonder hem geleefd en dat kan ik weer.“
„Ik weet dat je het kan, maar zul je hem niet missen?“
„Niet echt. Je zei het zelf al: ik hou van hem of ik haat hem. Dus dat is besloten.“
Mia keek in de war. „Wat bedoel je?“
„Ik laat me nog liever verteren door mijn haat voor hem dan door deze liefde die jij denkt dat ik voor hem heb.“
„Dus je maakt liever jezelf kapot dan dat je toegeeft dat je van hem houdt?“
„Ja, ik wil hem niet de kans geven om me mezelf te laten verliezen.“
„Wat bedoel je met jezelf verliezen?“
„Toen ik daar woonde en deed alsof ik geheugenverlies had, heeft hij me bijna gebroken.“
„Wilde je bij hem blijven?“
„Nee.“
„Vond je het fijn om bij hem in de buurt te zijn?“
„Een beetje.“
Talia wist dat ze loog, maar als ze geen antwoord gaf, zou Mia blijven doorvragen.
„Heb je ooit je wraakplan willen vergeten?“
„Genoeg over hem, Mia. We zijn op vakantie.“
„Sorry, je hebt gelijk.“
Ze tikten met hun glazen tegen elkaar. Talia zette de gedachten aan Axel uit haar hoofd. Dit was niet het juiste moment.
***
Het was een prachtige dag geweest. Terug in hun hotelkamer wendde ze zich tot Mia, die al diep in slaap was. Ze besloot een wandeling over het strand te maken en ging daarna in het zand zitten, terwijl ze de golven om zich heen liet slaan.
Ze dacht terug aan de tijd dat ze zichzelf bijna had gedood omwille van wraak. Toen ze nadacht over alles wat ze had gedaan, zoals het neerschieten van Axel, besefte ze dat het kantje boord was geweest, maar ze had op zichzelf moeten vertrouwen.
Een deel van haar was blij dat ze het had gedaan, aangezien het bij haar wraak hoorde. Toch was het andere deel, het deel dat ze niet wilde analyseren, het deel waarin ze een ware inzinking had nadat ze hem had neergeschoten.
Ze dacht aan het kalmeringsmiddel dat ze had gekregen om haar drie maanden in een coma te houden, maar het liep niet volgens plan, want uiteindelijk was ze zes maanden weggeweest.
Toen ze Axel voor de eerste keer zag nadat ze wakker werd, ging haar hart wild tekeer en moest ze de neiging onderdrukken om zijn gezicht aan te raken.
Op dat moment had haar haat voor hem haar gered. Het was het zetje in de rug dat ze nodig had om haar plan door te zetten.
Het voelde vreemd om London weer te zien. Ze herinnerde zich hoe hecht ze waren geweest, en als Axel er niet was geweest, zouden ze nog steeds samen zijn.
Aan de manier waarop hij naar haar keek, wist ze dat hij er nog steeds hetzelfde over dacht, wat haar een beetje schuldig deed voelen. Maar dat schuldgevoel werd de kop ingedrukt toen ze zich herinnerde dat hij ook betrokken was bij het plan dat tot haar ontvoering had geleid.
Er was geen tijd voor sentimentaliteit. Toch voelde ze zich soms een beetje geïrriteerd als ze Melissa met Axel zag flirten, maar ze had ook medelijden met haar.
Zij en Sophie waren precies hetzelfde. Ze wilden hem nog steeds, zelfs nadat ze wisten wat hij had gedaan. Wat nog triester was, was dat hij haar niet op die manier zag.
Als klap op de vuurpijl wist ze dat Melissa er zelfs vrede mee zou hebben om zijn minnares te zijn, aangezien zijzelf nog steeds wettelijk getrouwd was.
Ze moest dat veranderen, maar om een scheiding aan te vragen, had ze Axels handtekening nodig. Die namaken zou niet werken, aangezien ze zich gedeisd hield om haar plan uit te voeren.
Nu kon ze waarschijnlijk wel zijn handtekening namaken. Hij wist dat ze nog leefde. Als hij van haar hield, zou hij haar laten gaan.
Dus waarom had ze geen scheiding aangevraagd zodra haar wraak compleet was? De timing was niet duidelijk. Ze wilde absoluut niet met hem getrouwd blijven.
Talia keek naar de tijd. Het was net na middernacht toen ze opstond en terugliep naar het hotel.
Ze zorgde ervoor dat ze Mia niet wakker maakte en keek hoe haar vriendin diep ademhaalde in haar slaap.
***
Talia was eindelijk ontsnapt en had een groot geldbedrag gestolen. Ze wist niet van wie het was, maar ze was wanhopig, dus alles was welkom.
Ze had overwogen om naar het politiebureau te gaan, maar ze wist dat ze haar niet zouden helpen. Erger nog, ze zouden haar teruggeven aan Axel.
Haar beste optie was dus om Mia te zoeken. Het was lang geleden en er was veel veranderd, maar na twee uur stond ze voor het huis van Mia.
Haar keel kneep samen toen ze trillend op de deur klopte en haar adem inhield. De deur ging open en daar stond haar beste vriendin.
Mia keek geschokt. Haar gezicht sprak boekdelen. Het was alsof ze een spook had gezien.
„Ben je echt?“
„Ja. Sorry, je zit weer met me opgescheept.“
Talia opende haar armen en Mia viel haar huilend in de armen. Ze voelde zich geliefd in haar hart, maar huilen stond niet op haar planning. Dat was ze lang geleden al verleerd, want inmiddels was ze gewend om te strijden.
Nadat Mia eindelijk was gekalmeerd, gingen ze in de woonkamer zitten. Talia at een broodje, wat een schril contrast was met wat ze gewend was. Daar was altijd veel verschillend eten: kreeft, biefstuk en nog veel meer.
Talia probeerde te eten, maar Mia stelde haar de ene na de andere vraag.
„Talia, wat is er gebeurd?“
„Ik ben ontvoerd.“
Mia keek enorm geschrokken.
„Je bent wát?“
„Ontvoerd.“
„Door wie?“
„Weet je nog die avond dat we in de bediening werkten? Die man met die vriendin die zoveel ruzie zocht?“
Mia keek haar niet-begrijpend aan.
„Het is al lang geleden.“
„Die ene met de tatoeages.“
Mia deed haar ogen wijd open. „Maar waarom jij?“
„Dat wilde ik ook weten, maar hij vond me leuk—of was liever gezegd geobsedeerd door me.“
„Dat is toch niet logisch.“
„Geloof me, dat dacht ik ook.“
„Wat is er toen gebeurd?“
Talia nam nog een paar happen en vertelde haar wat er was gebeurd in de tijd dat ze was ontvoerd.
Mia luisterde heel aandachtig naar elk woord.
„Dus, wat is nu je plan?“
„Het is tijd voor mijn wraak.“
„Hoe ga je dat doen?“
„Ik wil het langzaam en pijnlijk maken.“
„Heb je al een plan?“
„Ja.“
„Wanneer beginnen we?“
„Over drie jaar.“
„Waarom wil je zo lang wachten?“
„Ik moet dit heel zorgvuldig plannen, en ik wil ook van wat vrijheid genieten voor het geval dit plan niet lukt.“
„Dat klinkt heel logisch.“
„Dank je wel, Mia.“
„Jij zou hetzelfde voor mij doen.“
