Geheimen van de troon
Auteur
Raven Flanagan
Lezers
18.8K
Hoofdstukken
47
Rivierelf-prinses Freda Vale is beloofd aan de wrede boskoning, Haakon Asvaldur, in een politieke zet om de kloof tussen hun koninkrijken te overbruggen. Wanneer ze ontdekt dat de koning de voorkeur geeft aan het gezelschap van mannen en hun huwelijk niet wil consumeren, dwingt de koning de prinses om het bed te delen met zijn broer, prins Viggo, om een troonopvolger te garanderen. Freda en Viggo vinden troost bij elkaar tijdens deze ongeoorloofde ontmoetingen, terwijl de dreiging van krachten van buiten het koninkrijk voortdurend op de loer ligt.
Hoofdstuk 1: Choreomanie
FREDA
Op het moment dat ik stiekem wegglipte bij het gezelschap van mijn vader, klonk het lawaai van het festival als vrijheid.
De opwinding sidderde door het enorme paviljoen met zijn vele verdiepingen. Aanstekelijke glimlachen verschenen op elk gezicht. Blije gesprekken liepen door elkaar heen met levendig gepraat.
Stralende zonnestralen vielen schuin door de pilaren. Ze schitterden op juwelen, snuisterijen en kostbare zijde. Mensen onderhandelden over deze spullen van de ene kraam naar de andere in de modewijk van het festival.
De drukte van de menigte en de geuren en kleuren van de goederen prikkelden mijn zintuigen. Het leidde me af van de rest van de wereld.
Ik werd meegevoerd door de stroom van mensen tot we bij een andere verdieping kwamen. Daar bekeek ik de uitstallingen van de verschillende elfenculturen. Alles schitterde en inspireerde me, en het benam me de adem. Ik liep vrolijk van kar naar kraam om de goederen te bekijken. Ik raakte helemaal verdiept in mijn ontdekkingstocht.
Er waren glazen kralen, gemaakt door de Kalasahari-elfen uit de westelijke duinen. Men zei dat ze sterker waren dan diamanten. Het kostte jaren om één kraal perfect te maken. Toch hingen er tientallen aan kettingen die te koop werden aangeboden. Ze kostten een klein fortuin.
„Wat is uw beste prijs hiervoor?“ vroeg een vrouw. „Ik neem het als u de oorbellen erbij doet.“
De geur van zoete kaneelbroodjes, een specialiteit van de boselfen, vulde de lucht. Het leidde me af van de sieraden en bracht me naar de gebakjes. Deze stonden naast kramen vol met oude boeken uit het Hinterwood-bos.
Een koopman had kisten vol verweerde boeken. Hij beweerde dat ze oude kennis en magische geheimen bevatten. Ik vroeg me af of dat wel waar was.
„Die verkoper daar heeft hetzelfde boek voor een lagere prijs!“ mopperde iemand na het betalen. Ik grinnikte in mezelf.
Als een blaadje in een beekje dreef ik met de stroom mee door de drukke markt. Ik liep verder, want ik was te onrustig om lang op één plek te blijven. Een hoge kraam met bloemstukken trok mijn aandacht. Ik bracht aardig wat tijd door met het bestuderen van bloemen en knoppen die niet in de Riverlands groeiden.
„Dat is mijn laatste bod!“
„Ik heb tijd nodig om erover na te denken voordat…“
De sfeer wisselde tussen chaotisch en beleefd. Het verbaasde me om te zien hoe verschillende klassen met elkaar omgingen. Ze onderhandelden over allerlei spullen uit het hele continent. Ik had uren kunnen kijken naar alles wat er om me heen gebeurde.
Bij een hoger paviljoen bekeek ik kort de rode en gouden zijde van de oosterse Hin-Shan-stormelfen. Mijn oog viel net op een grote tafel met jadegroene haarspelden, toen er vrolijke muziek klonk vanaf de andere kant van het paviljoen.
De vele verdiepingen, gebouwd van wit en blauwgrijs marmer, liepen in elkaar over. Ze gleden schuin af langs een enorme bergwand. Dit was neutraal gebied tussen de koninkrijken. Het was een veilige plek om dit grote festival te houden, dat maar eens in de tien jaar plaatsvond.
Het bijzondere ontwerp leek sprekend op de scheuren en randen van een steile rotswand.
Ik stopte met het bekijken van de spelden en draaide me om. Ik keek over honderden hoofden heen om te zien waar de muziek vandaan kwam. Het was eerst moeilijk te zien. Toen ontdekte ik een klein groepje muzikanten bij het centrale paviljoen. Ze stonden dicht bij elkaar rond een fontein en speelden hun vrolijke liedjes.
Het was een vrolijke melodie waardoor je voeten vanzelf wilden bewegen.
De gezichten om me heen vervaagden en ik begon zachtjes mee te wiegen op de muziek. Een blije glimlach verscheen op mijn gezicht. Ik spreidde mijn armen, leunde mijn hoofd naar achteren en genoot van het lied. Het ritme stroomde door mijn spieren en liet me meebewegen.
Ik danste op de maat en neuriede mee, hoewel er mensen naar me keken.
Verschillende kinderen zagen het en kwamen erbij. Ik pakte hun handen vast en moedigde ze aan om mee te dansen. Het maakte niet uit wie onze gekkigheid zag, we wilden gewoon plezier hebben. We draaiden in het rond tot we duizelig waren. We lachten en lachten zonder enige zorg. Het maakte me zo ongelooflijk gelukkig. Ik was zo blij dat mijn vader me had meegenomen naar het festival.
De muziek en de sfeer hielden me in beweging. Ik draaide ademloos in het rond, terwijl kleine handjes me meetrokken. Sneller en sneller ging het. Mijn rokken zwiepten om mijn benen. Ik draaide maar door, alsof ik werd gedreven door pure vreugde.
Twee donkere, mosgroene ogen trokken plotseling mijn aandacht in de menigte. Aan de andere kant van het paviljoen staarde een man met een heel sombere blik me aan. Zelfs van zo ver weg, met tientallen mensen tussen ons in, bezorgde zijn aandacht me kriebels over mijn hele huid.
Een vreemd gevoel trok door me heen. Het voelde als een warme golf in mijn buik.
Ik struikelde. Snel maakte ik me los uit de kring van dansende kinderen, voordat ik er per ongeluk eentje omver zou lopen. Buiten adem, met hevig op en neer gaande schouders, streek ik een pluk golvend haar uit mijn gezicht, op zoek naar de man.
Ik keek snel om me heen en kon hem nog net zien. Ik ving een korte glimp op van donker haar dat over brede schouders viel. Hij droeg een felgroen met rijk bruin leren boself-harnas op een gespierd lichaam. Daarna verdween hij in een stoet van Hinterwood-elfen die een ander paviljoen binnenliepen.
Luidere stemmen klonken door de wegebbende muziek heen. „Het is vreemd dat hij hier überhaupt is. Hij is nooit meer op een festival geweest sinds hij de troon besteeg…“
„Ik heb gehoord dat het komt omdat hij een bruut is. Ontzettend wreed tegenover…“
Zacht gefluister volgde de route van de Hinterwood-elfen. Tientallen hoofden draaiden zich om. Mensen keken over elkaars schouders mee en deden niet eens alsof ze niet aan het roddelen waren. De opwinding groeide naarmate de boselfen verder liepen. Er werden nieuwsgierige blikken geworpen en opvallende gesprekken gevoerd achter bedekte monden.
„—Maar zag je wie er bij hem waren? Het zijn er zo veel. Geen wonder dat er geruchten gaan over…“
„—De opvolging van hun bloedlijn zou zogenaamd in gevaar zijn.“
Onlogisch gefocust op de magnetische aantrekkingskracht van die mosgroene ogen, bleef ik achter de groep boselfen aan wandelen. Een dissonante draad had zich om een van mijn ribben gewikkeld en trok me achter hen aan. Misschien was het alleen maar nieuwsgierigheid, maar ik kon niet voorkomen dat ik als een onwillige magneet werd meegetrokken.
Een hand pakte mijn pols vast zodra ik de hoek omsloeg.
Geschrokken struikelde ik bijna. Er glipte een kreetje uit mijn mond en ik probeerde mijn hand los te trekken. De greep werd meteen losser en een zachte stem stelde me gerust.
„Prinses, alsjeblieft. Mensen kijken!“ De waarschuwing maakte me meteen stil. Vooral omdat ze mijn titel gebruikte.
Met mijn hand voor mijn mond keek ik op naar mijn dienares. Ze keek me boos aan. Dat had ik wel verdiend na de streek die ik die ochtend had uitgehaald, toen ik stiekem bij haar was weggeslopen.
„Alweer, Freda, meen je dat? En dat nog wel op het festival!“ Marishka gooide haar handen in de lucht en mopperde vol ergernis. „Wacht maar tot je vader hiervan hoort…“
„Nee, alsjeblieft.“ Ik klemde mijn handen ineen en wierp haar een smekende blik toe.
Bij kleine foutjes werkte dat meestal wel bij haar. Maar wegglippen van het gezelschap van mijn vader was voor haar waarschijnlijk geen klein foutje. Zeker niet omdat ze de taak had gekregen om me heel goed in de gaten te houden.
„Oh, kijk me niet aan met die grote, paarse, smekende ogen. Dat werkt deze keer niet bij mij.“ Marishka kruiste haar armen. Ze probeerde er heel streng uit te zien.
Ik zeurde een beetje. „Kom op, alsjeblieft. Ik moest wel! Anders had ik opgesloten gezeten in het kasteel met vader en de andere leiders, terwijl zij aan het ruziën waren. Dit was mijn enige kans op vrijheid. Mijn kans om hier bij de mensen te zijn en… en me een van hen te voelen.“
En niet als een vogel in een zilveren kooi te zitten.
„Daarboven ben ik geen mens. Ik ben 'de dochter van de koning van Naiadale'. Ik ben een ruilmiddel waarover gesproken wordt tijdens belangrijke overleggen. Maar hier beneden…“ Ik wees naar de zachte muziek. Er verscheen een glimlach op mijn lippen. „Toen ik met die kinderen danste, lachten ze niet naar een prinses. Ze lachten gewoon naar mij. Het was mijn enige kans om me een mens te voelen en niet alleen maar een titel.“
Marishka zuchtte en haar schouders zakten. Ze rolde met haar ogen. „Goed dan. Ik begrijp waarom je zonder mij bent weggelopen.“ Daarna wees ze streng met haar vinger naar mij. „Maar de volgende keer dat je op pad wilt gaan, moet je het me vertellen. Het kan gevaarlijk zijn voor een prinses om alleen rond te rennen zonder begeleider, Freda.“
„Ja, ik begrijp het,“ zei ik. Ik keek alweer om me heen op het ronde plein tussen de paviljoens. Daar was de fontein en daar waren de muzikanten die zich klaarmaakten voor een volgend lied. Dus de boselfen gingen…
Ik deed een stap in hun richting. Ik wist niet goed waarom ik de drang voelde om hen te volgen.
Marishka stak haar arm door de mijne en trok me stevig terug. Ze siste in mijn oor: „Freda! Nee! Hij ging die kant op!“
Een groep elfen liep om ons heen. Ze blokkeerden de weg naar het paviljoen waarin de boselfen waren verdwenen.
„W…wie dan?“ Er liepen veel machtige en rijke elfen in de menigte. Ik snapte niet waarom mijn dienares me zou tegenhouden. Alle leiders zaten toch in het kasteel op de top van de berg bij mijn vader?
Of toch niet?
„Haakon Asvaldur,“ fluisterde ze hees. Haar heldere ogen vulden zich met angst toen ze zijn naam uitsprak. „De koning van de Hinterwoods.“
Alle gedachten over die mysterieuze, mosgroene ogen verdwenen uit mijn hoofd. Mijn hart bonsde wild in mijn borst. „Koning Haakon?“
Het gefluister was ineens logisch. Van wat ik wist, was de koning van de Hinterwoods niet meer op een festival geweest sinds hij de troon had geërfd. Hij bezocht bijna nooit evenementen, behalve wilde jachtpartijen of heel besloten bijeenkomsten.
De koning was ook al behoorlijk op leeftijd. Hij was bijna net zo oud als mijn vader en nog steeds ongehuwd. Hij had geen vrouw en ook geen troonopvolger.
Geen wonder dat de menigte luidruchtiger gonsde dan een bijenkorf toen zijn groep passeerde. De koning van de Hinterwoods kwam te laat om de andere leiders te ontmoeten.
De sfeer veranderde en mijn maag kromp ineen tot een verschrompeld iets, terwijl angst naar binnen kronkelde als een profetische plaag.
Marishka pakte mijn klamme handen vast in de hare. „Kom, prinses, laten we nog wat meer van het festival genieten voordat we teruggaan naar het kasteel. We zullen je vader vertellen dat je de hele dag bij mij was.“
De vriendelijke geruststelling nam het vreemde, angstige gevoel in mijn binnenste niet weg. Het verminderde ook de mysterieuze aantrekkingskracht niet die ik had gevoeld. Mijn gedachten stroomden over van de vragen. Ik was bang dat ik gek zou worden voordat ik één goed antwoord zou krijgen.
Haar woorden klonken ver weg. Er was maar één vraag die in mijn hoofd bleef rondspoken. De gedachte alleen al bezorgde me koudere rillingen dan de ijzige berglucht.
Waarom voelde het alsof het zien van die vreemdeling het belangrijkste was van dit hele festival?
