Gestraft door de alfa Book 3
Auteur
B. Luna
Lezers
196K
Hoofdstukken
25
Artemis, een felle en onafhankelijke alfawolf, ziet haar leven op zijn kop gezet wanneer ze een gewonde, onyxkleurige wolf aan de rand van het territorium van haar roedel vindt. Ze beseft dat hij haar uitverkoren partner is en neemt hem in huis, maar ontdekt al snel een web van gevaar en geheimen die haar roedel en haar hart bedreigen. Terwijl Artemis haar nieuwe rol als beschermer en geliefde vervult, moet ze haar eigen angsten onder ogen zien en de duistere krachten die op hen beiden jagen.
Het Hart van een Alpha Vrouw
Boek Drie
Artemis
„Geen bijten. Alleen huid.“
Mijn vader kijkt me streng aan, als waarschuwing om niet te ver te gaan, maar waar zit de lol daar nou in?
Ik werp een blik op de trotse man voor me en grijns gemeen, mijn scherpe tanden lichtjes ontblotend.
Zijn ogen worden groot van verbazing, en nu beseft hij zijn fout.
Het is een tijd geleden dat iemand me uitdaagde, maar ik weet hoe de trots van een jonge alfa hem in de problemen kan brengen, dus ik neem het hem niet kwalijk.
Mijn wolf daarentegen, is misschien niet zo vergevingsgezind.
De jonge aanstaande alfa werd een paar weken terug door zijn vader hierheen gestuurd om flink te trainen, en hij zit vol energie die hem domme dingen laat doen zoals dit.
Hij werd woest toen ik hem tijdens de training steeds tegen de grond werkte, dus ik wist dat hij me zou uitdagen.
Hij heeft geen idee dat ik mijn hele leven hiervoor getraind heb.
„Je kunt maar beter nu al opgeven,“ hoor ik Jackson achter me zeggen. „Bespaar jezelf de schaamte als ze je voor iedereen verslaat.“
Het gezicht van de jonge alfa wordt vuurrood, en zijn ogen worden pikzwart. Hij gromt boos om het gebrek aan respect en springt dan als een haas op me af.
Ik ontwijk moeiteloos zijn poging om mijn gezicht te raken, en ik geef hem snel een tik tegen zijn keel.
Het is net genoeg om hem van zijn stuk te brengen, en terwijl hij even bijkomt, spring ik op zijn brede schouders en sla mijn benen om zijn nek.
Al mijn gewicht naar achteren gooiend, valt hij achterover met mij, en we raken de grond hard genoeg om me de adem te benemen.
Gelukkig houd ik mijn been stevig om zijn keel geklemd, en ik knijp hard.
Ik houd vast terwijl hij wild begint te spartelen, zijn handen grijpen naar mijn benen terwijl hij naar adem snakt.
Hij blijft vechten en na een tijdje begint hij het bewustzijn te verliezen.
„Stop, Artemis!“ roept mijn vader naast me, maar ik stop niet. Deze man hoeft alleen maar af te tikken en zich aan mij over te geven.
„Ik zei genoeg!“ schreeuwt hij terwijl hij me van de man aftrekt.
Ik grom luid, mijn wolf is boos dat ze hem niet heeft laten opgeven. Maar de stem van mijn vader is genoeg om me in te tomen.
„Oké, genoeg pret voor vandaag. Al mijn krijgers over precies twintig minuten in mijn kantoor voor orders.“
Mijn vader geeft me een strenge blik voordat hij zich omdraait en terugloopt naar het roedelhuis.
Ik draai me om naar de man waarmee ik net vocht en grom als hij overeind krabbelt. Voor ik iets kan zeggen, gromt hij en stampt boos weg.
Ik haal diep adem om tot bedaren te komen en draai me om om mijn vader te volgen als ik voel dat iemand me in mijn zij port.
„Ik hou gewoon van een lekker potje vechten in de middag,“ lacht Jackson terwijl hij met me meeloopt.
Jackson is mijn beste en oudste vriend, naast mijn tweelingbroer Raiden. We zijn samen opgegroeid omdat zijn vader, Toby, de bèta van mijn vader is.
„Ik denk dat je die kerel een stijve hebt bezorgd,“ grinnikt hij, en ik geef hem een por in zijn zij.
„Bah. Totaal niet mijn type, J.“
„Ja, ja,“ zegt hij. „Ik moet zeggen, het zal een sterke man vergen om jou aan te kunnen. Als je het geluk zou hebben je voorbestemde partner te vinden, wed ik dat hij een stoere vent zou zijn.“
„Gelukkig zal ik hem waarschijnlijk nooit vinden,“ zeg ik tegen hem, en hij duwt me speels.
„Niet met die houding in ieder geval.“
Ik rol met mijn ogen, snuif en loop door. Het kan me nu niet schelen of ik mijn partner vind. Het zou waarschijnlijk beter zijn voor iedereen als ik hem nooit vond.
Het zal vast weer zo'n egoïstische alfa zijn, en ik heb geen zin om mijn tijd te verspillen aan een relatie die nooit zal werken.
Het zal voor niemand een eitje zijn om mij te laten onderwerpen. Vooral niet voor een eikel die me probeert te bezitten, zoals de meeste alfa's proberen te doen.
Ik geef alleen om de beste leider zijn die ik kan zijn voor mijn roedel, en daar heb ik zeker geen partner voor nodig.
Als we eindelijk bij het kantoor van mijn vader aankomen, blijven we achter in de ruimte staan terwijl hij de laatste orders geeft.
„Dus, ik hoorde dat Raiden over een paar weken thuiskomt met zijn nieuwe partner,“ fluistert Jackson. „Ik zal blij zijn hem te zien.“
„Ik ook,“ antwoord ik zachtjes. „Ik heb hem zo gemist.“
„Jij hebt wachtdienst vanavond, Stone,“ zegt mijn vader, ons gesprek onderbrekend. „Neem de zuidelijke grens.“
„Wat?“ vraag ik, hopend dat ik het verkeerd heb gehoord.
Hij geeft me weer een van zijn vaderlijke blikken, en na een moment sla ik mijn ogen neer.
„Ja, Alfa,“ zeg ik tussen mijn tanden door.
„De rest van jullie hebben je orders. Jullie kunnen gaan.“ Mijn vader leunt achterover in zijn stoel en wrijft met zijn hand over zijn gezicht. „Behalve jij, Artemis.“
Iedereen verlaat snel het kantoor van de alfa terwijl Jackson aan een lok van mijn haar trekt. „Ik zie je later,“ zegt hij. „Bel me als je me nodig hebt.“
Ik knik zwijgend voordat ik langzaam naar het bureau van mijn vader loop.
„Voordat je begint, die wolf daagde me uit en jij weet net zo goed als ik dat onze wolven ons niet laten stoppen tot we volledige onderwerping krijgen,“ zeg ik tegen hem.
„Je had hem kunnen doden, Artemis. Zijn vader rekent erop dat hij veilig thuiskomt.
„Ik weet dat je wolf onderwerping nodig heeft, maar je moet leren jezelf te beheersen als je ooit alfa wilt worden. Iemand kan zich niet onderwerpen als hij dood is, en je weet dat we dat hier niet doen.“
Gefrustreerd laat ik mijn hoofd zakken en geef stilzwijgend toe dat hij gelijk heeft. Ik ben niet te trots om toe te geven dat ik nog veel te leren heb.
Op veel manieren voel ik dat ik mezelf moet bewijzen als vrouwelijke alfa. Ik voel altijd de behoefte om te laten zien dat ik sterk ben.
Maar ik laat me door niemand intimideren, en ik zal niet terugdeinzen voor een uitdaging.
We blijven allebei stil voor wat een eeuwigheid lijkt voordat hij weer spreekt. „Ik neem aan dat je die move van je moeder hebt geleerd?“
Als ik naar hem opkijk, krult zijn mondhoek in een kleine glimlach.
„Waar anders zou ik het geleerd hebben? Jij kent geen moves zoals die,“ plaag ik.
Hij lacht en lijkt diep na te denken, de stilte herinnert me aan de wachtdienst. „Dus, je meende het serieus over de wachtdienst?“ vraag ik hem.
„Sorry, A. Ik heb je nodig. Johnson is thuis om een nieuwe baby te verwelkomen, dus ik heb hem de rest van de week vrij gegeven.“
Ik laat mijn hoofd achterover vallen en slaak een diepe zucht. Wachtdienst is saai, maar mijn vader zegt dat het noodzakelijk is, ook al gebeurt hier nooit iets.
Meestal loop ik urenlang verveeld door de bossen.
Ik weet dat hij een goede reden heeft vanwege onze geschiedenis van aanvallen door rogues, maar er is geen aanval meer geweest sinds voor mijn geboorte.
Toch ben ik altijd blij om te horen van een nieuwe, gezonde baby die geboren wordt, dus laat ik het gaan.
„Prima,“ zeg ik langgerekt, „maar alleen omdat ik blij ben voor Johnson.“
Mijn vader schudt zijn hoofd en glimlacht wetend. „Hoe sterk je ook bent, je zult altijd hetzelfde lieve hart hebben.“
