De Willowbrookserie boek 3: Liefde bij Lazy Duke's
Auteur
Kerry Kennedy
Lezers
18.8K
Hoofdstukken
63
LOVE AT LAZY DUKES staat klaar om je hart te stelen (en misschien eerst een paar stoten uit te delen).
Zij is een wilde barrel racer met vuur in haar ogen. Hij is de norse cowboy die de plaatselijke bar runt. Hun verleden? Gecompliceerd. Hun chemie? Onvermijdelijk.
Wanneer Montana terugkeert naar haar geboortedorp, is ze op alles voorbereid, behalve op problemen — en zeker niet het soort dat eruitziet als Abe Duke. Maar de vonken vliegen ervan af, de gemoederen lopen hoog op en de liefde blijkt misschien wel de grootste rodeo van allemaal.
Als je houdt van kleine stadjes, slow burn, gevatte banter en cowboys die als een blok vallen, dan is dit boek voor jou.
Ze kwam terug naar de stad om te racen — niet om in bed te belanden met de knorrige cowboy die haar hart brak.
Montana is wild, vlijmscherp en onmogelijk te negeren. Abe is broeierig, woest aantrekkelijk en eigenaar van de enige bar waar ze gezworen had nooit meer een voet binnen te zetten. Jammer genoeg vliegen de vonken er harder vanaf dan bij een zomers kampvuur zodra ze zich in dezelfde ruimte bevinden.
Vijanden? Absoluut. Geliefden? Uiteindelijk. Problemen? Reken maar.
Vuile blikken veranderen in stoute gedachten in deze stomende small-town standoff. Hij is puur karakter. Zij is puur vuur. Samen? Explosief.
Trek je laarzen aan en pak een waaier — je zult hem nodig hebben.
Hoofdstuk 1: Bud, Tequila en een boze blik
MONTANA
„ERUIT. NU!“ zegt hij met luide stem.
„Oh man, begin niet weer met die bullshit tegen mij.“ Wat is het probleem van deze man? Hij gedraagt zich als een enorme klootzak. Ik ben dorstig, moe en wil gewoon een verdomd koud biertje. Is dat te veel gevraagd?
„Dit is een café, toch, klootzak?“ zeg ik. Ik negeer hem en ga aan de bar zitten. „Buiten staat er Lazy Duke’s, dus ik neem aan dat je hier kunt drinken.“ Ik verschuif mijn kont om comfortabel op de hoge houten kruk te zitten.
Ik moet toegeven dat hij best knap is, op een grote, ruwe, chagrijnige klootzak-manier. Zijn donkerbruine haar is naar achteren vastgebonden in een knotje. Zijn vierkante kaaklijn heeft een keurig getrimde baard. Mm, ik hou wel van gezichtsbeharing bij een man, maar bij deze? Vergeet het maar. Zijn houding is waardeloos.
„Ik heb je gevraagd om hier niet meer te komen nadat je mijn vaste klanten met elkaar liet vechten,“ zegt hij. Hij kijkt me boos aan en zijn wangen zijn een beetje rood. Ik houd mijn hoofd schuin, want sinds wanneer blozen mannen? In elk geval geen enkele man die ik ooit ben tegengekomen. En hij likt aan zijn onderlip. Wacht even, wat is er met hem aan de hand?
„Het is niet mijn schuld dat die achterlijke dorpsbewoners van jou willen vechten om een knappe meid zoals ik, of wel dan?“ Ik schuif dichter naar de bar. Alle ogen zijn op mij gericht, dat voel ik gewoon. Ik ben nieuw in de stad, dus natuurlijk ben ik de nieuwste bezienswaardigheid. Dat kan me helemaal niets schelen.
„Nou, ik wil een flesje Bud en een shotje tequila, bedankt, Bear.“ Ik geef hem een blik die zegt dat zijn woorden me geen shit interesseren. Wauw, viel zijn mond zojuist open van verbazing?
„Mijn naam is geen Bear. Noem me niet zo.“ Hij gromt letterlijk naar me. Ik wed dat ik hem binnen een paar minuten alles kan laten doen wat ik wil. Hij is echter de laatste man die ik zoiets wil laten doen.
Ik heb in het verleden veel te veel liefdesverdriet gehad om nu ook maar in de buurt van een man te willen komen. Nee hoor, ik ben voorlopig helemaal klaar met mannen. Vooral met dit soort knappe types met tatoeages op hun ontzettend mooie biceps. Ik wend mijn blik niet af en kijk hem recht in zijn lichtblauwe ogen.
„Wil je stoppen met zo boos naar me te kijken en gewoon mijn drankjes pakken.“ Ik leun met mijn ellebogen op de bar. Hij let op elke beweging die ik maak. Zijn blik dwaalt af als hij van mijn ogen naar mijn borsten kijkt. En waarom voel ik daar iets van in mijn buik? Niet goed. Helemaal niet goed. Kom op, Montana, beheers je.
Wat kan ik zeggen, het is een tijdje geleden dat ik seks heb gehad. Misschien slaan mijn hormonen op hol of zoiets.
„Eén drankje en daarna wil ik dat je ophoepelt.“ Hij draait zich om en gooit de witte theedoek over zijn linkerschouder. Ik kan het niet laten om naar zijn mooie kont in die strakke Wrangler-jeans te kijken.
„Hé zeg, behandel nieuwkomers niet zo,“ zegt een knappe jonge meid terwijl ze naast me komt staan. Ik trek een wenkbrauw naar haar op.
„Hoi, ik ben Daisy,“ zegt ze, en ze steekt haar hand uit.
Oké, ik ben ook niet bepaald een vriendelijk type. Ik dacht dat ik dat even moest zeggen. Ik ben een barrelracer en ben hier alleen voor de volgende race over een week. Dat, en mijn oude Chevy die ooit van mijn opa was, is kapotgegaan. Hij staat nu in de plaatselijke garage om nagekeken te worden.
Deze hele situatie komt erg slecht uit. Normaal gesproken blijf ik buiten de steden in een of ander motel.
„Montana,“ zeg ik droog, terwijl ik haar uitgestoken hand negeer.
Toch glimlacht ze liefjes. „Ik vind die naam prachtig. Kom je echt uit Montana?“ vraagt ze.
Mijn drankje wordt met een klap op de bar gezet. Verdomme, wat is het probleem van deze man? Oké, ik heb de vorige keer een paar mannen opgefokt. Zelfs zo erg dat twee van zijn vaste klanten gingen vechten en hij me eruit gooide. Daar kan ik toch niets aan doen. Om de een of andere reden winden mannen zich gewoon op door wie ik ben.
„Nee,“ antwoord ik kortaf, want ik heb geen zin in een gesprek. Bovendien wil ik niet dat iemand weet wie ik echt ben of waar ik vandaan kom. Montana de barrelracer, die keihard knalt in het circuit, is de naam die ik gebruik. Dat is voor mij goed genoeg. Anders gaan mensen me anders behandelen.
„Oké dan. Hoe lang blijf je in ons mooie stadje Willowbrook?“ Man, is zij vasthoudend of wat?
„Niet lang.“ Geeft ze op? Echt niet.
„Nou, zoals ik al zei, mijn naam is Daisy. Dat daar is Deacon, mijn verloofde. Hij is de plaatselijke politiechef. En dat,“ zegt ze terwijl ze naar een mooie vrouw met roodbruin haar wijst, „is mijn toekomstige schoonzus, Sage. Naast haar zit mijn broer, Logan.“
Er valt een ongemakkelijke stilte. Ik knik als teken van herkenning en neem een grote slok van mijn koude biertje.
„Heb je zin om bij ons te komen zitten?“ Haar stem is lief, en ik kan nu al zien dat deze Daisy een van de goede mensen in het leven is. Ik wed dat ze vaak mensen bij elkaar brengt, maar ik ben niet op zoek naar nieuwe vrienden.
„Nee, ik vind het wel best zo, bedankt, Daisy. Ik ga mijn drankje opdrinken en weggaan, precies zoals deze grote chagrijnige klootzak wil.“
Daisy grinnikt. „Abe is niet chagrijnig, hij gedraagt zich vandaag gewoon als een eikel. Toch, Abe?“
Abe gromt en loopt weg om iemand aan de andere kant van de bar te helpen. Hij kijkt me met samengeknepen ogen aan. Ik kijk hem net zo boos aan. Ik onderdruk de neiging om kinderachtig te doen en mijn tong naar hem uit te steken. Mijn ogen dwalen weer af. Ik bekijk zijn brede schouders en smalle taille.
„Nou, als je je bedenkt, dan zitten we daar. Het zou leuk zijn om je beter te leren kennen, Montana, nu je nog in de stad bent,“ zegt Daisy.
Ik knik kortaf. Ze begrijpt de hint en draait zich om. Ik blijf alleen achter aan de bar. Het lijkt erop dat ik in de stad blijf, en ik moet nog steeds een slaapplek vinden.
God, het is een lange dag geweest. Eerst ging de Chevy van mijn opa kapot. Daarna moest ik naar de garage lopen om iemand te halen die hem kon wegslepen. En toen moest ik ook nog naar het café lopen. Ik moet ook nog een plek vinden om te overnachten.
De vermoeidheid overspoelt me als een grote golf wanneer ik mijn bier opdrink en het shotje tequila in één keer achterover sla. De warmte glijdt door mijn keel en de bittere smaak laat me rillen.
„Hé, jij daar,“ roep ik naar de man achter de bar die Abe heet. Hij staat aan het einde van de bar te praten met een mooie vrouw. Ze is duidelijk met hem aan het flirten, gezien de manier waarop ze haar donkere haar om haar vingers draait. Ik rol met mijn ogen. Hij kijkt op.
„Wat wil je nu weer?“ Charmant, toch? Een geit heeft nog betere manieren.
„Zijn er hier plekken waar ik kan overnachten?“
Hij kruist zijn grote armen voor zijn brede borst. „Heb je een kamer nodig?“
„Nou, logisch. Ik vraag het niet voor de lol.“ Klootzak!
„Door het oogstfeest zijn alle kamers in onze hotels volgeboekt, voor zover ik weet. Wacht even.“ Hij draait zich om naar de plek waar Daisy en haar vrienden zitten.
„Daisy, heb je even?“ roept hij.
„Tuurlijk,“ antwoordt ze. Ze staat op en komt naar ons toe met die mierzoete glimlach op haar gezicht. „Wat is er, Abe?“
„Deze vrouw heeft een kamer nodig. Weet jij een plek?“
Daisy fronst. „Alles zit volgeboekt in deze tijd van het jaar.“ Ik kijk toe hoe ze met haar vinger op haar lip tikt. Typisch. Precies op de dag dat mijn auto kapotgaat, kan ik geen kamer krijgen. Ik wist wel dat ik beter buiten de stad had kunnen blijven.
„Hé, wacht eens. Jij hebt toch genoeg extra kamers?“ zegt ze tegen Abe.
Er gaan alarmbellen af in mijn hoofd. Dit gaat voor mij niet werken. Afgaande op zijn boze blik, gaat het voor hem ook niet werken.
„Die zijn niet te huur, Daisy,“ zegt hij nadrukkelijk.
„Oh, kom op, Abe. Waar is je vriendelijke hart? Je moet een meisje in nood toch helpen. Montana heeft een kamer nodig. Jij hebt er genoeg over.“
„Ik zei toch,“ zegt hij met een lage grom, „dat ze niet te huur zijn.“
Daisy slaakt een zacht zuchtje. Oh ja, ik kan zien dat ze elke man alles kan laten doen wat ze wil. Toch blijft Abe daar staan met gekruiste armen en een boze blik.
„Daisy, nee,“ zegt hij. Mooi, want ik wil ook helemaal niet bij hem in de buurt zijn. Ik loop nog liever de vijf mijl terug de stad uit om een motelkamer te boeken. Ik begin op te staan. Daisy legt voorzichtig een hand op mijn arm.
„Abe, als je Montana niet in een van je kamers laat slapen, zweer ik bij God dat ik je moeder ga vertellen wat voor een gemene vent je bent. En je wilt toch niet dat je moeder weet dat je niet bereid was om een hulpeloos meisje te helpen. Of wel soms?“
Zijn ogen knijpen samen. Hulpeloos meisje? Ik ben helemaal geen hulpeloos meisje. Ik ben een stoere, zelfstandige vrouw die keihard presteert bij het barrelracen. Bovendien wil ik niet bij hem verblijven.
„Luister jongens, hoe schattig dit ook is, ik ben weg,“ zeg ik, terwijl ik contant geld op de bar leg.
„Abe,“ zegt ze vasthoudend.
„Verdomme vrouw, prima. Ze mag bij mij overnachten!“
