Azul Valley-serie Boek 1: Een andere helft
Auteur
Rio Luna
Lezers
16.6K
Hoofdstukken
86
Blade verduurde een jaar lang de wreedheid van haar partner voordat ze de enige keuze maakte die ze nog had: vluchten. Gewapend met de geheimen van haar familie en een baby in haar armen, verdwijnt ze in de nacht, vastbesloten om te overleven, zelfs als dat betekent dat ze alleen en in ballingschap moet leven.
Rex’ publieke afwijzing was meer dan een vernedering—het vernietigde zijn identiteit. Verteerd door wraak verliest hij zichzelf in oorlog en macht, terwijl hij zich een weg naar de top vecht. Maar geen enkele overwinning vult de leegte in zijn binnenste. Wanneer zijn plicht eist dat hij een nieuwe partner kiest, wordt Rex geconfronteerd met een brute waarheid: niemand zal ooit kunnen tippen aan de band die hij is kwijtgeraakt.
Hoofdstuk 1: Het jubileumdiner
NORTH BAXTER PACK
In principe is iemand vergiftigen en iemand in slaap drogeren eigenlijk hetzelfde. De grootvader van Blade had haar geleerd dat je voor allebei dezelfde vaardigheden nodig hebt. En het allerbelangrijkste was stiekem zijn. Het verschil is dat je slachtoffer uiteindelijk wakker wordt of sterft.
Zie je? Er is niet veel verschil.
Blade was ongeveer vijf jaar oud toen haar grootvader Felix Zamora haar begon te trainen als spion. Hij was vastbesloten om Blade in zijn voetsporen te laten treden. Ze moest de spionnenmeester van hun roedel worden.
Nu, een paar jaar later, stond Blade voor de gootsteen in de keuken. Ze tikte een paar kristallen grof wit poeder uit een klein zwart envelopje in een leeg wijnglas.
Daarna liet ze één druppel water uit de kraan in het glas vallen. Ze wachtte tot de korrels oplosten, dik werden en ten slotte opdroogden tot een heldere stof. Dit gebeurde op de bodem van het glas, waar de steel overging in de kelk.
Dit duurde allemaal maar een paar seconden, maar het was genoeg voor Blade om weer aan de woorden van haar grootvader te denken. Wat miste ze hem! Ze miste hem elke dag.
„Abuelo, waarom kunnen we niet beter een schattig roze envelopje gebruiken?“ had Blade gevraagd toen ze ongeveer negen was. „Roze in plaats van de zwarte, en lichtpaars in plaats van de witte envelop, abuelo. Denk je niet dat dat schattig zou zijn?“
„Je mag de kleuren gebruiken die je wilt, wanneer je je eigen uitrusting hebt en je eigen vergiftigingen doet,“ had hij met een knipoog gezegd. „Haal de enveloppen alleen niet door elkaar, mija. Begrijp je waarom dat erg zou zijn?“
Blade had snel geknikt. „Ik wil niemand vermoorden als ik ze alleen maar buiten westen wil slaan.“
Na al die jaren vroeg Blade zich af hoeveel grootvaders hun jonge kleindochters leerden hoe ze mensen moesten vergiftigen. Het was niet de eerste keer dat ze zich dit afvroeg.
Blade schoof de herinnering opzij en keek naar de klok aan de muur. 19:40 uur. Tien minuten voor op schema.
Nick zou snel thuiskomen. Hij had het de hele dag druk gehad. Hij was namelijk de bèta die de leiding over de roedel had tijdens de afwezigheid van de alfa. Hij zou rond acht uur bij het diner aankomen. Belangrijker nog, de alfa en zijn familie hadden Nadine, de zus van de alfa, meegenomen op hun weekendje weg.
De hele situatie kwam goed uit, maar Blade klemde haar kaken op elkaar tot het pijn deed. Zo voorkwam ze dat ze in het wijnglas zou knijpen dat ze vasthield. Alleen al de gedachte aan Nadine maakte Blade misselijk. Het was de schuld van Nadine dat haar partnerband met Nick nooit had kunnen bloeien.
Nick en Blade hadden nooit de kans gekregen om een verbonden paar te worden. Vorig weekend was een goed voorbeeld geweest. Het liet zien dat haar kans steeds kleiner werd dat Nick van haar zou houden en haar als zijn mate zou markeren.
Hij was Blade's kamer in de kelder binnengestormd. Hij had het felle licht aangedaan terwijl het buiten nog donker was. Blade werd meteen in de war wakker en knipperde snel tegen het licht. Ze beschermde haar ogen tegen de felheid. Toen slaakte ze een kreet toen er ijskoud water over haar hoofd werd gegoten.
Nick stond volledig aangekleed over haar heen gebogen met een lege plastic emmer. „Sta op! Het is laat! Waarom lig je nog in bed?! Nadine en ik hebben honger. Maak ontbijt voor ons,“ had Nick vorige week zaterdagochtend vroeg gezegd.
„En maak het lekker. Niet van die vieze pap-shit die jij havermout noemt. Eieren. Worstjes. Spek. Toast, en het liefst deze keer niet aangebrand. En schiet op! Kleed je aan. Ik wil je lichaam niet zien. Nadine eet me levend op als je er zo naakt bij loopt.“ Hij grinnikte. „Me opeten. Alsof ze dat niet al doet.“
Blade was rechtop in bed gaan zitten. Ze veegde het water uit haar ogen. Haar keel zat zo dichtgeknepen dat het brandde. „Nadine en ik gaan naar het strand,“ had hij aangekondigd. „Pak een picknickmand voor ons in met al ons lievelingseten. Je weet wel wat ik bedoel. Doe er een fles van die rode wijn bij die je hebt. Degene die Felix je voor Kerstmis heeft gegeven.“
„Dat is mijn favoriete chocoladewijn,“ wist Blade uit te brengen. Haar keel kneep pijnlijk samen. „Het was een speciaal cadeau van mijn grootvader.“
„Kijk jou nou, zo egoïstisch zo vroeg in de ochtend! Hij heeft je twee flessen gegeven. Ik weet dat je de andere ergens verstopt hebt. Zorg ervoor dat hij gekoeld is,“ had Nick gezegd terwijl hij haar de rug toekeerde.
Blade knikte. Ze had haar grootvader nooit verteld dat ze maar één glas had gedronken van de dure wijn die hij voor haar had gekocht. Nick had de rest van de eerste fles namelijk opgedronken. En nu was haar grootvader er niet meer. Ze waren allemaal weg.
„Je zult nooit iets bereiken, stomme omega,“ had Nadine naar haar gesisd toen Blade haar een picknickmand vol eten gaf. „Nick is een bèta en verdient een waardige wolvin, eentje die hem trots zal maken. Jij bent zonde van de ruimte. Gewoon een extra bediende.“
De stem van Nadine galmde na in haar hoofd. Blade schudde de bittere herinnering van zich af. Ze hield Nick's wijnglas tegen het licht en keek naar de bodem. Ze zag een heldere klodder die meteen in de wijn zou oplossen.
Perfect.
Ze zette het wijnglas op de vaste plek van Nick aan het hoofd van de tafel. „Hij was sowieso waardeloos als mate,“ zei Talon in haar hoofd, „en hij is ook waardeloos als bèta. We hebben dat niveau van onbekwaamheid niet nodig in ons leven.“
Blade glimlachte om de sterke trouw van haar wolf. Ze stopte de zwarte en witte enveloppen weg in de volle rugzak in haar slaapkamer. Voordat ze de deur sloot, keek ze of Andy nog steeds lekker lag. Hij had een speen in zijn mond en sliep in zijn autostoeltje.
Ze controleerde haar make-up in de spiegel. Ze trok aan de gloednieuwe beige jurk met gouden pailletten die ze aanhad. Hij zat te strak rond haar borsten en was te opzichtig voor haar smaak. Maar het was de minst erge jurk die ze in de kast van Nick kon vinden.
Blade had een paar maanden geleden ontdekt dat Nadine kleding in de grote slaapkamer van Nick bewaarde. Die kamer was op de tweede verdieping. Er lag ook sexy ondergoed bij.
Ondertussen was Blade een vaste bewoner van de logeerkamer in de kelder. Nadine liet nooit een kans voorbijgaan om dat te benoemen. „De plek van een omega is in de keuken, de kelder of de schuur,“ had Nadine met een gemene lach gezegd. „Gelukkig voor jou hebben we te veel paarden in de schuur.“
Daardoor voelde Blade zich niet schuldig toen ze een van Nadine's gloednieuwe, chique jurken en bijpassende schoenen leende. Gouden pailletten over beige. Gatverdamme.
Om precies 20:10 uur hoorde Blade de auto van Nick op de oprit, en ze liep naar de keuken. Dit zou hun laatste diner samen zijn. Ze had de koks van het roedelhuis gevraagd om een speciaal diner voor hun bèta te maken. Het bestond uit zijn lievelingseten: gegrilde zalm, romige aardappelpuree en geroosterde groenten.
Ze hadden alles ruim een halfuur geleden warm afgeleverd. Nu stond alles klaar.
Het donkerrode tafelkleed was perfect voor dit moment. Ze had zelfs het mooie porselein van het roedelhuis geleend. Ze nam een snelle slok van haar lekkere Californische Chardonnay en verstopte het glas achter het koffiezetapparaat.
„Wat is deze shit?“ zei Nick toen hij de eetkamer binnenkwam.
„Gefeliciteerd met ons jubileum, mijn lieverd,“ zei Blade met haar liefste stem.
Talon kokhalsde in haar achterhoofd en deed alsof ze moest overgeven. „Jij waardeloos stuk stront,“ mompelde Talon in de beslotenheid van Blade's hoofd. „Je bent een vreselijke mate. Je hebt ons nooit gemarkeerd, laat staan de partnerband voltooid. Ik hoop dat je lul eraf valt en dat ratten hem opeten! Al gaan ze daar waarschijnlijk dood aan.“
„Jubileum? Van wie?“ zei Nick verward. „En wat is er met die goedkope jurk en goedkope schoenen?“
Blade's keel trok pijnlijk samen. Ze knipperde snel met haar ogen tot de opkomende tranen verdwenen. Natuurlijk herinnerde hij het zich niet. Waarom zou hij ook? En ze wist zeker dat de lelijke jurk en schoenen elegant zouden zijn als Nadine ze droeg.
„Natuurlijk wel, mijn lieverd,“ zei ze met een geduldige glimlach. „We hebben elkaar vandaag precies een jaar geleden ontmoet, weet je nog? Op het Mating Festival. Wil jij de wijn uit de koelkast pakken terwijl ik de kaarsen aansteek?“
Nick sneerde. „Waar is dat verdomde rotjong?“
Blade kreeg het plotseling koud, maar ze wist er een zachte glimlach uit te persen. „Andy slaapt. Hij zal je niet lastigvallen.“
Nick haalde zijn schouders op en draaide zich om naar de keuken. „Heb je nog meer van die chocoladewijn?“
Blade kromp ineen. Ze voelde een steek in haar borst. „Nee, lieverd. Mijn grootvader heeft me maar twee flessen gegeven.“
„Jammer. De beste wijn ooit. Welke wijn moet ik pakken? Wat past er goed bij zalm?“
„Alles wat je lekker vindt is goed,“ zei Blade. Ze vond dat ze hem genoeg over goede wijnen had geleerd, waardoor zijn vraag geen ander antwoord verdiende.
Nick kwam al snel terug met een fles wijn en een kurkentrekker. Blade staarde hem aan toen hij een fles port ontkurkte. Ze was geschokt dat hij een zware dessertwijn koos bij een vettig gerecht als zalm.
Ze wilde iets zeggen. In plaats daarvan keek ze toe hoe hij een half glas port voor zichzelf inschenk. Daarna liep hij naar haar kant van de tafel en zette de fles naast haar glas neer.
Nick keek haar niet aan. Zijn lichtgroene ogen waren gericht op het glas voor hem, en dat was maar goed ook. Hij ging zitten en hief zijn glas. „Waarop zullen we proosten?“ De trilling in zijn stem verraadde hem. Hij slikte en hief met trillende hand zijn wijnglas op.
Blade zuchtte diep. Zelfs op hun laatste dag wilde hij overal zijn, behalve bij haar. „Op ons lange, gelukkige leven samen. Natuurlijk.“ Blade hief plechtig haar glas. Nick deed hetzelfde met stijf op elkaar geklemde lippen.
„Natuurlijk,“ zei hij. Hij keek naar beneden en streek het tafelkleed glad met zijn hand.
„Misschien zijn we rond deze tijd volgend jaar wel echt gemarkeerd en verbonden als mates,“ zei ze, in een laatste poging.
„Blade,“ zei hij. Zijn stem klonk zwaar van waarschuwing. „Ik heb het je al verteld. Ik ben er nog niet klaar voor om jouw mate te zijn. Verbonden zijn met een omega is alsof je een man vraagt om zijn lul op te geven.“
Hij lachte om zijn eigen grap.
Blade perste haar lippen op elkaar. Ze schonk een kwart glas port voor zichzelf in en nam een klein slokje van de veel te zoete rode wijn. Nick dronk zijn glas in één teug leeg. Ze keek even de kamer rond. De gordijnen waren dicht en de rest van het huis was donker.
Geen getuigen. Ze hoorde de stem van haar grootvader in haar hoofd. Goed gedaan, mija. Hij zal niet weten wat er is gebeurd tot het te laat is. Je hebt het goed geleerd. Ik ben trots op je...
Blade begon te eten. Ze genoot een beetje van de koude zalm en aardappelpuree. Maar de vreselijk zoete wijn raakte ze niet meer aan. Een gevoel van opluchting stroomde door haar heen toen ze een harde doffe klap op tafel hoorde. Ze blies een ademteug uit waarvan ze niet doorhad dat ze die had vastgehouden.
Nick was onderuitgezakt aan tafel. Zijn gezicht was op zijn bord met eten beland.
Blade staarde met grote ogen naar het hoofd van haar mate op tafel. Ze had talloze mensen aan haar vergiften ten onder zien gaan. Dieven, huurlingen en spionnen, allemaal vijanden van haar grootvader. Maar Blade had nooit gedacht dat ze het vergif op haar eigen mate zou gebruiken.
Toen keek ze weg, omlaag naar haar horloge. Het was bijna negen uur. Het was tijd om te vertrekken.
Ze stond op.
