Gideon Book 3
Auteur
Nicole Riddley
Lezers
289K
Hoofdstukken
29
Layla, een woeste weerwolf, en haar partner Gideon, een machtige krijger, raken verwikkeld in een dodelijk overlevingsspel wanneer ze een sinister complot van Balthazar Aristophanes ontdekken. Terwijl ze zich een weg banen door een wereld vol vampieren, eeuwenoude vetes en verborgen bondgenootschappen, moet Layla haar verleden onder ogen zien en haar geliefden beschermen. Met gevaar op de loer voert hun reis hen van de woestijnen van Californië naar de mystieke rijken van feeën en het hart van Ethiopië. Zullen ze Balthazars plannen kunnen dwarsbomen en vrede vinden, of zullen hun vijanden hen verscheuren?
Oproepen uit het Paleis
GIDEON
Het lijkt erop dat de vampiersirenen nog niet zo afgedaan zijn als we hoopten, meneer,“ zeg ik tegen Caspian aan de telefoon.
We rijden terug naar de stad vanaf Pembroke's oude plek. Serena zit achter het stuur terwijl ik voorin met de prins praat.
Genesis en Constantine zitten achterin en bekijken wat ze gevonden hebben - Constantine heeft brieven en Genesis heeft wat flesjes vloeistof en oude aantekeningen.
„De woorden op deze pagina zijn nauwelijks te ontcijferen,“ zegt Genesis achter me, maar ik concentreer me op mijn gesprek met de prins.
Caspian zucht diep aan de telefoon.
Ik kan hem bijna voor me zien, zijn hand over zijn ogen, zijn neus knijpend zoals hij deed bij een lastig vraagstuk.
„Wat heb je ontdekt, Gideon?“ vraagt hij.
Ik frons terwijl ik nadenk over de brief die ik las en de andere brieven die ik nog moet doornemen.
Als Layla erin voorkwam, moest ik alles weten wat op die papieren stond.
„Zoals je weet,“ begin ik, „had Alistair Pembroke een plek waar ze deze vampiersirenen maakten, maar nu weten we dat Pembroke niet in zijn eentje werkte.“
„Met wie werkte hij samen?“ vraagt Caspian.
„Meer voor wie werkte hij,“ zeg ik, en pauzeer dan. „Balthazar Aristophanes.“
Caspian zegt: „Helens vader?“
„Ja, helaas,“ zeg ik zuchtend.
„Van alle mensen die ik ken, had ik nooit gedacht dat jij degene zou zijn wiens liefdesleven problemen zou veroorzaken,“ zegt Caspian. Ik hoor hem glimlachen.
Ik snuif. „Ik zou het geen liefdesleven noemen-“
„Ik wel,“ onderbreekt Caspian me, klinkend zeer tevreden.
„Waarom klink je zo in je nopjes?“ mopper ik.
„Niet in mijn nopjes,“ zegt Caspian. „Misschien geamuseerd? Ik vind het gewoon grappig, omdat het jou is. Het is alsof je een meisje zwanger hebt gemaakt en haar vader met je moet vechten om haar eer te beschermen.“
„Het is helemaal niet zo,“ zeg ik vlak.
„Nou, ik denk niet dat de oude man nog veel vechtlust over heeft,“ zegt Caspian, „vooral nu zijn handlanger weg is. Als er geen touwtjes meer zijn om aan te trekken, wat voor poppenspeler is hij dan nog?“
Ik ben even stil.
„Hij denkt dat ik Helen zonder reden heb gedood,“ vertel ik Caspian.
De prins klinkt ongelukkig.
„Wat? Weet hij niets van Layla?“
„Nee, dat wel,“ zeg ik. Mijn hand knijpt in mijn been.
Mijn klauwen komen bijna tevoorschijn, maar ik houd ze in. „Hij denkt alleen dat ze een afleiding was van Helen. Hij weet niet dat ze mijn erasthai is. Of misschien weet hij het wel, maar gelooft hij het niet. Ik weet het niet, maar we moeten hem de waarheid vertellen.“
De prins maakt nog een geluid. „Dus je wilt hem bezoeken?“
Ik zucht. „Willen is niet het juiste woord. Maar we moeten dit probleem oplossen.“
„Zijn er nog meer vampiersirenen gezien?“ vraagt Caspian.
„Niet dat we weten,“ zeg ik. Ik kijk naar mijn vrienden in de auto om te checken, en ze knikken allemaal ja.
„Hoe weten we dan dat Balthazar er überhaupt meer kan maken?“ vraagt de prins.
„Dat weten we niet,“ zeg ik. „Maar we kunnen dat risico niet nemen, toch?“
Caspian zucht. „Ga je gang en maak een team klaar. Het ziet ernaar uit dat je naar Griekenland gaat, geluksvogel.“
„Zo lijkt het,“ zeg ik. We nemen afscheid en dan hang ik op. Ik knijp hard in de telefoon. Er klinkt een zacht krak.
„Voorzichtig,“ zegt Genesis, haar hoofd bij mijn schouder. „Wil je echt tijd verspillen aan het instellen van een nieuwe telefoon?“
Ik verslapte mijn greep maar gooi de telefoon aan mijn voeten.
„Wat maakt je zo boos? We gaan naar Griekenland,“ zegt Constantine.
„Dit is geen plezierreisje,“ herinner ik hem. „En dit gaat om meer dan alleen zorgen dat het vampiersirenenprobleem is opgelost.“
Serena kijkt verward en werpt me een blik toe vanachter het stuur. „Wat is het dan?“
„Het is ervoor zorgen dat Layla volledig veilig is voor die oude dwaas.“
LAYLA
„Nou,“ zegt Quincy met een vriendelijke glimlach. „Wat heb je zoal uitgespookt?“
„Niet veel,“ antwoord ik. Ik leg mijn voeten op het voetenbankje. Ik heb een verbouwingsprogramma op tv aangezet, maar zonder geluid. In mijn schoot heb ik een kom ijs.
Het is niet bepaald een gezonde lunch, maar het voelt lekker als ik het warm heb.
„Wat heb jij gedaan?“ vraag ik. Ik lik mijn lepel af en wijs ermee naar mijn camera.
Op mijn telefoonscherm rolt Quincy op een vriendelijke manier met haar ogen.
Dan tilt ze de jonge lycan prinses Venus op - Quincy's dochter.
„Ach, je weet wel,“ zegt Quincy nonchalant, „luiers verschonen, onder gespuugd worden, proberen mijn tepels niet te veel pijn te laten doen.“
Ze tikt Venus op haar neus en zet haar dan neer zodat ze niet meer in beeld is.
Ik trek een gezicht. „Wat is er met je tepels aan de hand?“
Quincy kreunt. „Borstvoeding geven is behoorlijk zwaar.“
„Nog een reden om te wachten met kinderen krijgen,“ zeg ik.
Quincy steekt haar tong naar me uit. „Jij bent niet leuk. Kinderen zijn geweldig!“
Er klinkt een luid gehuil bij haar voeten, alsof het zegt dat ze ongelijk heeft. Quincy tilt Venus weer op, maar deze keer legt ze het meisje tegen haar schouder en wiegt haar zachtjes.
„Ze zijn geweldig voor korte periodes,“ zeg ik, denkend aan mijn neefjes en nichtjes.
„Dus geen baby's in het verschiet voor jou en Gideon?“ vraagt Quincy.
„Quincy, we zijn nog niet eens een jaar samen!“ roep ik uit. „Ik denk dat kinderen wel kunnen wachten. Bovendien heeft Gideon er nooit echt... iets over gezegd.“
Quincy fronst. „Denk je dat hij geen kinderen wil?“
Ik haal mijn schouders op.
„Wil jij kinderen?“ dringt ze aan.
Ik haal opnieuw mijn schouders op.
„Ik bedoel,“ zeg ik, „ik denk het wel? Het is altijd een soort verwachting geweest, en mijn ouders hebben er de laatste maanden echt op aangedrongen.
Het is een beetje alsof... het is als wanneer je ouders je verbieden om met een slechte jongen om te gaan, en je het dan juist nog meer wilt doen om ze te irriteren. Snap je?“
„Je wilt je ouders irriteren?“ vraagt Quincy.
„Nee.“ Ik lach een beetje. „Ze willen het zo graag dat ik het juist een beetje niet wil, in ieder geval niet nu.“
„Maar ooit wel?“ vraagt Quincy.
Ik knik langzaam. „Ooit.“ Ik frons. „Maar waarom ben je hier zo geïnteresseerd in?“
„Misschien wil ik niet de enige vriendin met een baby zijn?“ zegt Quincy. Venus boert een beetje over haar schouder.
„Misschien had je dat met vrienden moeten bespreken voordat je zwanger werd,“ grap ik.
Quincy wuift met haar hand en strijkt wat van haar perfecte zwarte haar over de schouder waar Venus niet op ligt.
„Trouwens,“ zeg ik, „niemand zou ooit kunnen hopen zo'n goede moeder te zijn als jij.“
Quincy fronst. „Zeg zulke dingen niet. Dat geeft te veel druk.“
„Zo bedoel ik het niet. Ik wil gewoon dat je weet hoeveel ik tegen je opkijk,“ zeg ik. Quincy is een van mijn beste vriendinnen, al is ze dat op een verrassende manier geworden.
Nadat bekend werd dat ik geen wolf had, hadden mijn vrienden me in de steek gelaten, en ik dacht gewoon dat het zo zou zijn met alle weerwolven.
Maar toen ik Quincy ontmoette, veranderde dat idee. Het was fijn om zo'n vriendin te hebben, al had ik nooit gedacht dat we op een dag allebei hetzelfde zouden zijn - lycans.
Venus huilt weer luid, en Quincy fronst. Ze trekt haar baby terug en zucht.
„Het spijt me zo dat ik ons gesprek vroeg moet beëindigen, Layla,“ zegt Quincy, „maar Venus wil alweer gevoed worden. Ik dacht dat ik nog minstens een half uur had.“
Ik wuif met mijn hand. „Geen probleem, ik snap het. Je moet moeder zijn.“
Quincy trekt een gezicht maar glimlacht. „Je moet me snel komen bezoeken!“
„Kan niks beloven,“ zeg ik, een beetje treurig. Gideon en de anderen zijn behoorlijk druk met het vampier-sirene probleem, dus ik weet niet wanneer we weer kunnen reizen.
„Doei, Layla!“ zegt Quincy. Ze houdt Venus vast en zwaait met haar mollige babyarmpje.
Ik word helemaal warm van dit schattige tafereel. „Doei!“
Het gesprek eindigt en mijn beginscherm verschijnt weer. Het is een foto van het strand die ik een paar maanden geleden bij zonsondergang heb gemaakt.
Ik zou graag een foto van Gideon en mij hebben gehad, maar hij houdt niet van foto's maken.
Eerlijk gezegd vind ik dat prima. Dat betekent dat er geen geheime naaktfoto's van ons op internet staan.
Ik trek mijn ijskom tegen mijn borst en stop een grote lepel in mijn mond.
Net op dat moment gaat de deur van het penthouse open.
„Gideon?“ Zijn naam komt er onduidelijk uit. Ik zou verbaasd zijn als iemand kon verstaan wat ik had gezegd.
„Layla?“ Gideons stem klinkt door de kamer. Ik steek mijn hand omhoog over de achterkant van de bank en zwaai. Mijn mond zit nog steeds te vol met ijs.
Het lukt me om het door te slikken zonder hoofdpijn te krijgen tegen de tijd dat Gideon bij de bank komt.
Hij draagt militaire kleding - een strak zwart shirt en een kaki broek met zware laarzen - en zijn haar plakt aan zijn voorhoofd en nek van het zweet.
„Hé,“ zeg ik glimlachend.
Gideon glimlacht terug, stralend wit. „Hoi. Wil je me vergezellen onder de douche, Lady Archer?“
Ik trek mijn wenkbrauwen op en lik de achterkant van mijn lepel af. Gideon volgt mijn tong met hongerige ogen.
„Dat zou leuk kunnen zijn,“ zeg ik.
Ik heb nauwelijks tijd om mijn ijskom neer te zetten voordat Gideon me optilt en over zijn schouder gooit. Hij rent de trap op en de badkamer in.
Onze douche is koeler dan normaal, maar net zo gepassioneerd.
Het voelt zowel lang als te kort als Gideon eindelijk de kraan dichtdraait en uitstapt.
Hij droogt zichzelf af met een handdoek en geeft mij er ook een, die ik om mijn lichaam wikkel terwijl ik het water uit mijn haar knijp met mijn handen.
„Kleed je aan,“ zegt Gideon. „Ik wil je ergens mee naartoe nemen.“
„Waarheen?“ vraag ik, al weet ik dat het zinloos is. Als Gideon een verrassing heeft gepland, vertelt hij het nooit. Ik zucht en probeer een andere vraag. „Moet ik die nieuwe rode jurk aandoen die ik heb gekocht?“
Gideons wenkbrauwen gaan omhoog alsof hij dat idee leuk vindt, maar hij schudt zijn hoofd. „Nee, eenvoudiger. Een korte broek zou prima moeten zijn.“
Ik wil nog een keer vragen waar we heen gaan, maar ik schud alleen mijn hoofd en loop in plaats daarvan naar de kledingkast. Ik trek snel een korte spijkerbroek en een paarse crop top aan en glijd in een paar canvas sneakers.
Gideon verschijnt voor me, net zo eenvoudig gekleed. Hij pakt mijn hand en trekt me mee naar beneden.
Er staat al een auto te wachten en we stappen in. De rit is kort, zelfs met veel verkeer. We stappen uit op de Santa Monica Pier.
Ik trek een wenkbrauw op naar Gideon. „Ben je ooit eerder op een pier geweest?“ Het lijkt niet echt een plek waar hij van zou houden - luidruchtig en druk met goedkoop eten en nog goedkopere prullaria.
Gideon haalt zijn schouders op. „Nooit met jou,“ zegt hij grijnzend.
„Louis?“ vraag ik.
Gideon lacht. „De felle lichten maken hem duizelig.“
Daarop kan ik mijn lach niet inhouden. Gideon pakt mijn hand en we brengen uren door met op en neer lopen over de pier. We kopen corn dogs en suikerspin, en we spelen skee ball in de arcade.
Skee ball is vooral leuk omdat het die zorgeloze kant van Gideon naar boven brengt waar ik zo van ben gaan houden.
Gideon heeft een zeer geconcentreerde blik in zijn ogen als hij de bal richt op de gekleurde doelen, maar er ligt een speelse glimlach op zijn gezicht als hij gooit.
Natuurlijk belandt elk van die ballen perfect in het doel.
Hij draait zich naar mij en trekt een wenkbrauw op alsof hij me uitdaagt.
„Oh, je wilt het zo spelen,“ plaag ik. „Denk je dat al die training helpt, hm?“
„Het heeft zo zijn voordelen,“ grijnst hij terug.
Ik pak de rubberen bal in mijn hand en draai me van hem weg naar het doel, terwijl ik het van boven tot onder bekijk.
„Bullseye,“ fluister ik, en gooi. Hij raakt precies het midden en ik draai me trots om naar Gideon. Hij geeft me een snelle kus op mijn wang.
Ik verzamel genoeg tickets om een plastic kroon voor mezelf te kopen.
Die zit op mijn hoofd als we naar het strand lopen, terwijl de zon de lucht kleurt in een mix van rood, oranje en roze.
Gideons hand is warm in de mijne, zijn vingers sterk en stabiel. Hij stopt me plotseling en draait me naar hem toe, terwijl hij beide handen vasthoudt.
„Gideon?“ vraag ik, een beetje bezorgd.
„Het is niets ergs, dat beloof ik,“ zegt Gideon snel, dan trekt hij een gezicht. „Nou ja, niet te erg.“ Hij haalt diep adem. „We moeten naar Griekenland om met Balthazar Aristophanes te praten.“
„Aristophanes? Is dat...?“
Gideon knikt ernstig. „Helens vader.“
„Waarom moeten we daarheen?“ Ik zou liever ver weg blijven van de familie van de gestoorde vrouw die me probeerde te vermoorden, ook al zou ik graag Griekenland zien.
Gideon haalt diep adem door zijn neus en sluit zijn ogen. „Balthazar denkt dat ik Helen zonder reden heb gedood. Hij weet niet dat ze probeerde onze band te verstoren.“
„Dus wat? Je gaat hem gewoon vertellen dat je zijn dochter hebt verlaten voor je voorbestemde partner?“ vraag ik. „Dat klinkt niet alsof het goed zal aflopen.“
Gideons handen knijpen de mijne steviger vast. „Het moet wel. Hij... hij heeft iets met jou in gedachten.“
Ik voel me plotseling koud worden. „Wat bedoel je?“
„Ik weet het niet,“ zegt Gideon, terwijl hij naar de oceaan kijkt, de golven die langzaam op het strand rollen. „Maar hij zit achter de vampier-sirenes, en hij wil wraak nemen op mij via jou. Net zoals Alistair Pembroke probeerde te doen.“
„Dus we gaan naar hem toe? Dat klinkt alsof we precies doen wat hij wil,“ zeg ik.
„Je zult volledig veilig zijn,“ belooft Gideon. „De enige tijd dat je niet bij mij bent, is wanneer ik met Balthazar ga praten, en dan ben je bij Genesis als lijfwacht.“
Mijn oren spitsen zich bij die woorden. Meer lycan training. Dat zou leuk kunnen zijn.
„Nou,“ begin ik, „ik heb altijd al Griekenland willen zien.“
„Zodra het probleem is opgelost, kunnen we doen wat jij maar wilt,“ zegt Gideon. Hij trekt me dicht tegen zich aan en kust mijn hoofd.
„Wanneer vertrekken we?“ vraag ik.
„Morgen in de middag,“ vertelt Gideon me.
Ik trek me terug en glimlach naar hem. „Ik zal zorgen dat ik mijn camera inpak.“
