Harten van Alaska Prequel: Liefde & Alaska
Auteur
Mel C. Clair
Lezers
370K
Hoofdstukken
32
"Nou, ik kan niet veel zeggen over universiteiten in Alaska, maar ik kan je wel voorstellen aan Noah," bood Ale aan, en schoof een brochure mijn kant op.
"Een local hier in Homer, die zijn eigen toerismebedrijf opzet. Die jongen kent Alaska als zijn broekzak. Ik wed dat hij je met alle liefde wil rondleiden."
Kiera Sutter, een ambitieuze diergeneeskundestudente, keert terug naar huis in Alaska, popelend om zich te concentreren op de opleiding van haar dromen. Noah Jones, een ruige gids, had niet voorzien dat zijn alledaagse leven een spannende wending zou nemen in de vorm van Kiera.
Samen doorkruisen ze de ontzagwekkende wildernis van Alaska, waarbij ze niet alleen de meedogenloze natuur trotseren, maar ook hun opbloeiende aantrekkingskracht en persoonlijke angsten. Hun odyssee door Alaska onthult meer dan alleen het ongetemde landschap; het ontbloot hun ongetemde harten.
Liefde & Alaska vertelt hoe het verhaal van Hearts of Alaska begon.
Hoofdstuk 1
KIERA
De ijskoude wind slaat tegen mijn blote huid en zorgt ervoor dat mijn neus gevoelloos wordt. Ik kijk hoe mijn warme adem zich mengt met de koude lucht, als stoom die van een hete kop thee afkomt.
De kou heeft me nooit dwarsgezeten; niet toen ik opgroeide in Maine, niet tijdens de winters in New York, en al helemaal niet nu ik in Alaska ben.
Terwijl ik voorbij mijn eigen adem kijk en geniet van de met sneeuw bedekte dennenbomen, de verre witte bergen en het stille, ijskoude water van Kachemak Bay, word ik er weer aan herinnerd waarom ik het hier zo fijn vind.
Al sinds mijn kindertijd bezoek ik Homer in Alaska tijdens de wintervakanties met mijn ouders, die fanatieke skiërs zijn. Onze blokhut is altijd een tweede thuis geweest, en met de skiclub op korte rijafstand heb ik nooit echt de kans gehad om de rest van Alaska te verkennen.
Maar dat gaat veranderen. Mijn liefde voor Alaska is diep, en mijn toewijding om dieren te helpen is onwrikbaar. De roep van de wilde dieren van Alaska is onmogelijk te negeren.
Ik wist dat ik meer tijd in Alaska wilde doorbrengen, en wat is een betere manier dan naar de universiteit gaan in het hart van de wildernis? Met een bachelordiploma in Diergezondheid en Kerstmis over slechts een week, ben ik vroeg naar Alaska gevlogen om universiteiten te bekijken en me voor te bereiden op de aanmelding voor volgend jaar.
Ik kan de ijskoude, spannende kansen die hier op me wachten bijna proeven.
„Kijk eens aan, is dat niet Kiera Sutter die de pistes weer onveilig maakt.“
„Hé Ale, hoe is het ermee?“ Ik loop in mijn besneeuwde skischoenen naar de lodge en begroet Ale, die al zolang ik me kan herinneren achter de balie van het café in de skilodge werkt.
„Goed zoals altijd. Ben je weer in de stad voor de feestdagen? Ik heb je ouders nog niet gezien.“
„Ze komen over een paar dagen. Ik ben eerder gekomen om hier wat universiteiten te bekijken.“
„Is dat zo? Je vindt me zo leuk dat je hier in de buurt wilt blijven hangen.“
Ik grinnik om zijn opmerking. „Sorry Ale, ik denk dat je een beetje te oud voor me bent.“
„Wat jij wilt.“
Ik lach opnieuw, geamuseerd door zijn gespeelde belediging. „Bovendien denk ik niet dat er hier in Homer universiteiten zijn. Hoewel ik me eigenlijk nog nooit buiten het skiresort heb begeven om het zeker te weten, hoop ik dat er ergens in Alaska een school voor mij is.“
„Wat studeer je?“ vroeg Ale.
Ik antwoordde vol trots: „Ik heb mijn bachelordiploma in Diergezondheid al. Ik wil dierenarts worden, het liefst voor wilde dieren. Dus ik dacht, wat is een betere plek dan Alaska.“
„Nou, ik kan niet zeggen dat ik iets over de universiteiten hier in Alaska weet, maar ik kan je wel dit geven.“ Ale overhandigde me een folder van onder de toonbank. „Noah komt hier uit Homer en start zijn eigen toerismebedrijf. Die jongen kent elke centimeter van Alaska en kan je waarschijnlijk plekken van de gebaande paden af laten zien. Ik weet zeker dat hij je graag rondleidt.“
Ik glimlachte dankbaar. Als ik een blik op de folder werp, zie ik een klein watervliegtuigje dat reclame maakt voor een toerismebedrijf genaamd Jones Adventure Tours, met onderaan een telefoonnummer.
„Bedankt, Ale. Ik ga nog één keer de pistes op voordat de zon verdwijnt.“ Ale knikte gedag terwijl ik richting de deuren van de skilodge liep en de folder veilig in mijn zak stopte voordat ik mijn jas dichtritste, klaar om weer wakker geschud te worden door het ijskoude weer.
***
„Hé, jij!“ Ik glimlachte en hield de telefoon tegen mijn oor terwijl ik de volgende ochtend vlot door het centrum van Homer liep.
„Het verbaast me dat je tijd hebt gevonden om me te bellen, met al dat gekke gepraat van je over skiën tot je niet meer kon lopen.“
Ik rolde met mijn ogen om het dramatische gedrag van mijn beste vriendin Alexa. „Ha, ha. Heel grappig. Ik heb gisteren mijn portie wel gehad en het was geweldig. Wanneer kom je hierheen om het zelf te ontdekken?“
„Ik mag dan wel uit Maine komen, maar je weet dat skiën niet mijn sterkste kant is. De echte vraag is wanneer je terugkomt? Ik baal er nog steeds enorm van dat je Tina's jaarlijkse kerstavonddiner gaat missen.“
Mijn maag begon te knorren bij de gedachte aan de kookkunsten van de moeder van Alexa's vriend. Alexa had Josh in ons eerste jaar op de universiteit ontmoet, waardoor ik als het vijfde wiel aan de wagen achterbleef.
Ik zuchtte diep door de telefoon. „Je weet dat ik hierheen ben gekomen om naar scholen te kijken, Alexa.“ Alexa en ik zijn al sinds we klein waren onafscheidelijk. Van samen opgroeien in Maine tot samen naar de universiteit gaan. Ik wist dat onze levens ons uiteindelijk verschillende kanten op zouden sturen.
Nu Alexa een carrière in modeontwerp nastreefde en een relatie met Josh had, wist ik dat New York haar nieuwe thuis zou worden. Maar wat mij en mijn carrière betrof, wisten we allebei diep vanbinnen dat Alaska me altijd al riep.
„Ik weet het, ik weet het,“ mokte Alexa. „Hoe gaat de zoektocht?“ vroeg ze verdrietig, maar ik wist dat ze ook om mij en mijn toekomst gaf.
Ik stond stil voordat ik antwoordde, keek op naar de winkelpui in Homer voor me en bewonderde alle lokale winkeltjes. Mijn oog viel op een luifel boven een bedrijf met de tekst Jones Adventure Tours.
Mijn geheugen werd opgefrist toen ik de folder die Ale me gisteren had gegeven uit mijn jaszak haalde. Op de gekreukelde folder met het kleine watervliegtuig stond dezelfde bedrijfsnaam als op de luifel waar ik voor stond: Jones Adventure Tours.
„Kiera?“ klonk de stem van Alexa in mijn oor.
„Ja? Sorry, wat zei je?“
„Ik vroeg hoe de zoektocht naar universiteiten ging?“
„Ja, ik hoop vandaag wat antwoorden te vinden. Ik moet er eigenlijk vandoor.“
„Oké, bel me als je nieuws hebt. En vergeet je beste vriendin niet.“
Ik glimlachte weer. „Dat zal ik niet. Ik hou ook van jou. Doei.“ Ik stopte mijn telefoon in mijn zak, trok de deur open en hoorde een belletje rinkelen toen ik naar binnen stapte.
