Het ijs onder ons
Auteur
Elara Richards
Lezers
607K
Hoofdstukken
50
Theo Reid, de ster-aanvoerder van ijshockeyteam de Stormhawks, leeft voor de spanning van het spel – totdat hij buiten het ijs herhaaldelijk botst met iemand die minstens zo vurig is: Victoria Hales, de scherpe, no-nonsense assistent-coach van hun grootste rivaal, de Thunderwolves. De vonken vliegen eraf, de gemoederen lopen hoog op en elke ontmoeting is een strijd van wilskracht… en nauwelijks onderdrukte chemie.
Wat begint als gevatte woordenwisselingen verandert in gestolen momenten, nachtelijke telefoontjes, onthulde waarheden en een passie die geen van beiden kan negeren.
Theo en Tori raken verstrikt in iets dat veel dieper gaat dan rivaliteit. Terwijl de play-offs naderen, loopt ook de temperatuur tussen hen op. Hun liefdesverhaal is vurig, diepgaand en totaal verboden… maar sommige grenzen zijn er om te worden overschreden.
Dat stond niet in het gameplan
TORI
„Zeg het nog eens,“ eiste Maya. Ze tilde haar cocktail op alsof ze een orkest leidde. „Harder. Langzamer. Met gevoel.“
Ik grijnsde en rekte het moment. „Assistent-coach van de Thunderwolves!“
Maya en Cam juichten hard. Een paar mensen in de bar keken om. Maar dat kon ons niets schelen. Vanavond was mijn avond.
Een toost op alle rotbaantjes die ik had aangenomen om in de sportwereld te blijven. Assistent-van-de-assistent. Uren aan wedstrijdbeelden bewerken die niemand ooit bekeek. Koffie en tape halen. En doen alsof ik niet hoorde dat de mannen zachtjes „excuustruus“ mompelden. Jarenlang vechten om mee te tellen in een sport die vrouwen niet bepaald met open armen ontving.
„Holy shit, je hebt het echt gedaan,“ juichte Maya.
„Reken maar van wel.“ Ik grijnsde zo breed dat mijn gezicht pijn deed. Ik tikte mijn glas tegen dat van hen.
„Ik ben zo trots op je, Tori,“ straalde Cam. „Ook al begrijp ik nog steeds niet helemaal wat een assistent-coach doet.“
„Ze is een soort vicepresident van het schreeuwen,“ viel Maya in.
Ik rolde met mijn ogen en grijnsde. „Ik doe meer dan alleen schreeuwen.“
„Maar je schreeuwt wel?“ vroeg Maya met de zelfvoldane grijns van een advocaat.
„Oh ja,“ zei ik. Ik nam een slokje van mijn drankje met een trotse grijns. „Professioneel.“
Cam hield haar hoofd schuin. Haar blonde haar viel over haar schouder. „Jij hebt zoveel geluk. Vanaf maandag mag je knappe ijshockeyers de baas spelen.“
„Niet de baas spelen. Trainen,“ corrigeerde ik. „Begeleiden. Ontwikkelen. Strategieën bepalen.“
„En schreeuwen,“ voegde Maya toe.
„En schreeuwen,“ gaf ik toe.
We lachten. Even genoot ik volop van het moment. Het gedimde licht. Het geroezemoes van muziek en gesprekken. De fijne aanwezigheid van mijn vriendinnen naast me.
Assistent-coach. Echte tijd op de bank. Strategiebesprekingen. Wedstrijdavonden, waar mijn stem eindelijk telt. De Thunderwolves waren een Double-A profteam in de ACHL. Dit was het dichtst bij mijn droom dat ik ooit was gekomen.
„Ik weet dat het niet de NHL is,“ zei ik, nu wat zachter. „Maar dit is mijn grootste kans tot nu toe. Ik mag eindelijk op het ijs staan. Ik doe er eindelijk toe.“
Maya stootte met haar schouder tegen de mijne. „En je gaat het fantastisch doen. Daarna word je coach in de NHL. Wij zitten dan op de eerste rij in glinsterende jasjes. We doen dan net alsof we begrijpen wat een penalty kill is.“
„Ik ga flitskaarten maken,“ zei Cam bloedserieus.
Ik grijnsde. „Dan nog zullen jullie het fout hebben.“
„Maar we zullen er wel sexy uitzien terwijl we het fout hebben,“ zei Cam. Haar optimisme uit de detailhandel straalde ervan af.
Ik lachte en hief mijn glas. Precies op dat moment veranderde het scherm achter de bar. Er verscheen een samenvatting van hoogtepunten in slow motion. Strakke passes. Snoeiharde schoten. Een keeper die zich onmogelijk ver uitrekte in het doelgebied.
Daar was het. Het riep me altijd. IJshockey op het hoogste niveau.
Mijn borstkas trok samen.
„O jee,“ mompelde Cam.
„Ontspan,“ zei ik, terwijl ik al van mijn kruk gleed. „Ik laat jullie niet in de steek. Ik ga gewoon... vijf minuutjes dezelfde lucht inademen als de NHL.“
Maya wuifde me weg. Haar donkere krullen glansden in het gedimde licht. „Ga maar, ijshockeynerd. Ga maar lieve woordjes fluisteren tegen het scherm.“
Ik wurmde me door de menigte. Mijn ogen waren strak gericht op de herhaling. „Dat schot was te vroeg,“ mompelde ik, terwijl ik op een lege barkruk ging zitten. „De keeper had nog niet eens een beweging gemaakt.“
„Precies.“
De stem kwam van rechts. Laag, kalm en geamuseerd. Ik draaide me om.
Warme bruine ogen. Donker haar dat eruitzag alsof er vanavond al vaker vingers doorheen waren gegaan. Lang. Breed. Eén arm rustte op de bar. En een glimlach die verraadde dat hij heel goed wist hoe afleidend hij was.
„Ben jij een fan van de Caps?“ vroeg hij. Hij knikte met zijn kin naar het scherm. „Want dat schot was echt misdadig slecht.“
Ik was erg geamuseerd en trok een wenkbrauw op. „Ik juich meestal niet voor teams die slecht presteren.“
Hij lachte zachtjes en schudde zijn hoofd. „Oei. Eerlijk is eerlijk.“ Zijn blik gleed terug naar het scherm. „Wat vond je van die laatste power play?“
„Slordig,“ zei ik zonder aarzeling. „Ze maakten hun passes te voorspelbaar. Alsof ze de puck expres aan de tegenstander wilden geven.“
Zijn wenkbrauwen gingen omhoog. Er verscheen een langzame glimlach op zijn volle lippen. „Oké,“ zei hij langzaam. „Je bent of heel zelfverzekerd... of je hebt gewoon helemaal gelijk.“
„Allebei,“ antwoordde ik. Ik nam zijn grijns over.
Dat leverde me nog een zachte lach op. „Jij bent toch geen fan van de Caps, hè?“ vroeg ik luchtig. „Ik hoop dat ik je niet net beledigd heb.“
Hij verplaatste zijn gewicht en leunde iets dichterbij. „Ik ben niet beledigd. Ik steun—hoe zei je dat ook alweer?—ook geen teams die slecht presteren.“ Zijn mondhoeken krulden omhoog in een grijns. „Hun grootste probleem vorig seizoen was discipline. Te veel concentratieverlies op belangrijke momenten.“
Mijn interesse was meteen gewekt. „Wedstrijd drieënveertig,“ zei ik. „Tegen de Rangers.“
Zijn ogen schoten terug naar mij. „Precies,“ zei hij onder de indruk. „De Rangers waren meedogenloos. Ik heb die wedstrijd vaker teruggekeken dan ik wil toegeven.“
Kon deze man soms mijn gedachten lezen?
Hij blies zachtjes uit. „Als er een saaie wedstrijd op tv is, zet ik die gewoon aan. Dan doe ik net alsof het live is. Het is jammer dat die wedstrijd...“
„...beter was dan de finale,“ zeiden we tegelijk.
Even keken we elkaar alleen maar aan. Daarna barstten we in lachen uit. Echt en ongedwongen. De bar om ons heen leek te vervagen. De muziek en rinkelende glazen verdwenen naar de achtergrond.
Ik keek hem toen aan. Ik keek écht. Het viel me op hoe zijn ogen vernauwden voordat zijn mond lachte. Hoe zijn aandacht onverdeeld voelde. En ik werd me er heel erg van bewust dat hij ook naar mij keek.
Onderzoekend. Zo diep dat mijn borstkas weer samentrok.
„Dus,“ zei ik, zoekend naar een normaal gesprek. Ik knikte weer naar de tv. „Dit seizoen wordt vast... interessant.“
„We zullen zien wie de maand oktober overleeft,“ zei hij. Hij keek me van opzij aan. „Al zien de Blues er dit jaar best aardig uit.“
„Zeker,“ stemde ik in. „Maar fan zijn van hen vereist geduld. En heel veel toewijding.“
Hij boog iets dichterbij. Precies genoeg om de lichte geur van cederhout en iets fris op te vangen. „Dat zijn meestal niet mijn zwakke punten.“
Zijn ogen hielden de mijne net iets te lang vast. En op de een of andere manier voelde ik die blik. Overal.
Het bloed steeg naar mijn wangen.
„Ik ben Theo, trouwens.“ Hij stak zijn hand uit.
„Tori,“ zei ik. Zijn warme, vereelte huid streek langs de mijne.
„Dit is officieel het hoogtepunt van mijn avond.“
„Lage lat?“ plaagde ik. Onze handen aarzelden voordat ze elkaar eindelijk loslieten.
„Tragisch laag.“
Ik lachte. Hij keek naar me alsof hij dat geluid wel kon waarderen.
Aan de andere kant van de bar zwaaide een lange blonde jongen naar Theo. Hij wees naar een groep die al richting de uitgang liep. Theo knikte kort naar hem voordat hij zich weer naar mij omdraaide.
„Ik moet er helaas vandoor,“ zei hij. Hij aarzelde. Er flitste een gedachte over zijn gezicht.
„Maar...“ Zijn blik daalde even af en ging toen terug naar de mijne. „Als je ooit wat wilt drinken... Of als je echt pijnlijke spelerwissels wilt analyseren...“
Een klein lachje trok aan zijn mond. „Laat me je mijn nummer geven.“ Hij knikte naar mijn telefoon.
Ik gaf hem mijn telefoon voordat ik er goed over na kon denken. Hij typte, snel en zelfverzekerd.
„Dit was leuk,“ voegde hij eraan toe. Zijn stem was laag toen hij mijn telefoon teruggaf.
„Ja.“ Mijn glimlach werd breder.
Hij stond op. Hij torende boven me uit. Genoeg om mijn hartslag te laten versnellen. „Tot ziens, Tori.“
Zijn warme bruine ogen bleven hangen. Nog één laatste blik. Toen was hij weg.
Ik schudde mijn hoofd. Alsof ik daarmee de greep van zijn zelfvoldane grijns kon loslaten. Even later liep ik terug naar mijn tafel.
De gezichten van Cam en Maya lichtten op. Ze hadden duidelijk alles gezien.
„Wie. Was. Dat?“ ademde Cam zodra ik ging zitten.
„Gewoon een jongen,“ zei ik. Ik probeerde niet te glimlachen, maar dat mislukte.
„Een jongen die jou zo laat grijnzen,“ plaagde Maya.
Met een schuldbewuste glimlach opende ik Theo's profiel. Ik verwachtte eigenlijk een onschuldige, licht beschamende foto van hem waarop hij aan het vissen was of zoiets. Mijn maag draaide zich om.
„Holy shit,“ fluisterde Maya.
Een rood-zwart shirt. Theo Reid. Aanvoerder van de Stormhawks.
Cam leunde dichterbij. „Wie zijn de Stormhawks?“
Ik slikte. Dit kon niet waar zijn.
„Zij zijn het beste team in onze competitie,“ wist ik uit te brengen. „En onze grootste rivalen dit seizoen.“
Ik staarde naar het scherm. Mijn hartslag bonkte in mijn oren. Ik was nog niet eens begonnen aan mijn eerste dag als assistent-coach voor de Thunderwolves. En ik was nu al aan het flirten met de vijand.
