Het pad van de verschoppeling
Auteur
Benji Alexanders
Lezers
19.1K
Hoofdstukken
33
Morgan Rogers, een briljante advocate, bevindt zich in het middelpunt van een persoonlijke en professionele crisis nadat een geruchtmakende zaak vreselijk misloopt. Op zoek naar troost vlucht ze naar de wildernis van de bergen in Colorado met haar trouwe golden retriever, Scout. Maar haar retraite krijgt een gevaarlijke wending wanneer ze van een pad valt en in het territorium belandt van Aidan Black, de raadselachtige leider van de Vine Creek Pack.
Aidan, een machtige Alpha-weerwolf, herkent Morgan als zijn voorbestemde partner op het moment dat hij haar vindt. Terwijl Morgan herstelt van haar verwondingen, wordt ze meegezogen in de wereld van Aidan — een wereld van weerwolven, roedelpolitiek en eeuwenoude tradities. Ondanks de onmiskenbare band tussen hen, worstelt Morgan om haar gevoelens voor Aidan te verzoenen met haar carrière-ambities en het leven dat ze in Denver achterliet.
Terwijl de spanningen binnen de roedel oplopen en externe dreigingen op de loer liggen, moet Morgan beslissen of ze haar lot als Luna van de Vine Creek Pack omarmt of terugkeert naar het leven dat ze ooit kende. Zal liefde en loyaliteit overwinnen, of zal het afgelegen pad hen naar een gebroken hart leiden?
Hoofdstuk 1: Het verkeerde soort overwinning
MORGAN
Jennas telefoontje was luid en dringend en verbrak de stilte van Morgans nacht. „Heb je het nieuws gezien?“ schreeuwde ze bijna, waardoor Morgan de telefoon van haar oor moest weghouden.
„Praat zachtjes, Jenna. Tv-nieuws? Welke zender?“ antwoordde Morgan met een vermoeide toon terwijl ze naar de afstandsbediening reikte.
„Negen,“ fluisterde Jenna, maar haar stem trilde vreemd genoeg nog steeds. Morgan zette de tv op zender Negen en meteen vulde het kille gezicht van haar laatste juridische overwinning het scherm. Ze werd ijskoud van binnen.
„Hij heeft drie mensen vermoord. Ze vonden hen in de kofferbak van zijn auto. Hij heeft het gedaan, Morgan,“ zei Jenna met overslaande stem. „Hij heeft bekend. Alles.“
„Mijn God,“ fluisterde Morgan. Haar handen trilden terwijl ze de beelden op het scherm in zich opnam: het politielint, de bebloede vloer, de waanzinnige glimlach van de man die ze had verdedigd en die ze vorige week had vrijgekregen door een vormfout. Drie mensen waren dood. Ze waren dood door haar.
„Jenna, ik—“
„Waag het niet, Morgan,“ onderbrak ze, en Morgan kon de tranen in haar stem horen branden. „Waag het fucking niet. Je deed gewoon je werk, en je deed het goed. Dit is niet jouw schuld.“
Haar hele lichaam trilde nu en Morgan voelde haar telefoon zoemen bij haar oor. Er stroomden berichten en telefoontjes binnen. Haar hoofd tolde.
„Jenna, ik moet ophangen,“ zei ze zo streng mogelijk, en ze hing op voordat haar assistente kon antwoorden.
Morgan rende naar de badkamer en haalde het toilet net op tijd voordat ze haar avondeten overgaf. Ze ging liggen en drukte haar gezicht tegen de koude tegels in een poging haar misselijkheid te kalmeren.
Ze lag daar enkele momenten totdat zacht getrippel op de tegelvloer haar terugbracht naar de realiteit, en een natte neus zich met een zacht gepiep in haar van nature aardbeiblonde haar duwde.
„Hé, meissie,“ mompelde ze, terwijl ze met haar vingers door Scouts dikke, gouden vacht streek. „Het komt wel goed met me.“
Scout hield haar kop schuin, alsof ze haar niet helemaal geloofde.
Toen Morgan haar telefoon oppakte van de badkamervloer, waar ze hem had laten vallen in haar haast om haar maag te legen, zag ze dat ze al negentien sms'jes en twaalf gemiste oproepen had, voornamelijk van kantoor.
Ze toetste het nummer in van de belangrijkste beller: Guy Stewart, managing partner van Stewart & Associates in Denver. Morgan werkte voor Guy sinds ze vier jaar geleden was afgestudeerd aan de rechtenfaculteit. Ze was nu een medewerker, met één voet tussen de deur om junior partner te worden.
Nou ja, dat was ze geweest. Ze vroeg zich af wat haar nu te wachten stond, aangezien Guy normaal nooit zo laat op de avond zou bellen.
Zoals verwacht, sloeg Guy de beleefdheden over.
„Zeven uur 's ochtends in mijn kantoor,“ blafte hij voordat hij ophing.
AIDAN
Aidan griste de papieren weg die een zenuwachtige secretaresse voorzichtig voor hem op de vergadertafel had gelegd. „Waar kijk ik naar?“
„Het is een dwangbevel voor aankoop, Alpha. De overheid heeft het op uw land voorzien. We hebben zesenvijftig dagen om bezwaar te maken tegen hun aanvraag, anders verliezen we het land,“ zei Colt, Aidans bèta.
„En hoe zijn we in deze positie beland?“ gromde Aidan. „Het land is niet beschikbaar. Is het nooit geweest en zal het nooit zijn.“ Hij keek de tafel rond naar zijn delta's, gamma's, raadsoudsten, hoofdkrijgers en menselijke vertegenwoordiger voor het antwoord.
Colts blik ging naar de advocaat van de roedel, en die van Aidan volgde snel. De kleine menselijke man schraapte zijn keel en stond op.
„Nou, ik heb overlegd—“
„Je bent ontslagen,“ onderbrak Aidan. „Je kende de opdracht. Geen onderhandelingen. Denk aan de voorwaarden van je geheimhoudingsverklaring. We zijn hier klaar.“ De kleine man wilde protesteren, maar zag Colts lichte hoofdschudden en Aidans donkerder wordende ogen en bedacht zich. Hij pakte zijn aktetas op en schuifelde de directiekamer uit. Niemand sprak een woord.
Aidan draaide zich om en staarde uit het raam van de directiekamer. Het was een uur rijden naar zijn kantoren in Gunnison en nog eens vier uur naar Denver. Hij haatte het om weg te zijn van zijn land, maar de sluipende juridische dreiging die boven hem en zijn vader voor hem had gehangen, kon niet langer worden genegeerd. Aidan was meestal in staat om een stevige afstand te bewaren tot zijn zakelijke belangen met mensen, maar als het ging om het land om zijn roedel te beschermen, werd het persoonlijk.
„Wat is het plan, Alpha?“ vroeg Colt. Aidan zuchtte en haalde een hand door zijn donkere haar.
„We hebben een fucking nieuwe advocaat nodig.“
MORGAN
„S-sabbatical?“
„We... denken dat het voor nu het beste is dat je een stapje terugdoet. Wees gerust, mevrouw Rogers, we twijfelen absoluut niet aan je capaciteiten of de diensten die je hebt geleverd. Dit is simpelweg een... pr-probleem. Laten we het een lange vakantie noemen, twee maanden met behoud van salaris. Neem wat tijd voor jezelf en de storm zal vast wel gaan liggen. Daarna kunnen we de positie opnieuw bekijken.“
Morgan voelde haar hart ineenkrimpen. Dit was geen definitief afscheid, maar het voelde zeker wel zo. Voor de tweede keer in vierentwintig uur voelde ze tranen in haar ogen springen, die het perfect opgemaakte gezicht dreigden te verpesten, waarvoor ze na een bijna slapeloze nacht om vijf uur 's ochtends was opgestaan.
„Morgan,“ ging Guy verder, dit keer zachter. „Het spijt me echt. Ik weet hoe hard je hebt gewerkt. Ik had je dit dossier nooit mogen geven. Je bent een geweldige advocaat en bent voorbestemd voor grote dingen. Maar,“ zuchtte hij, „ik moet je hiertegen beschermen.“
Donna van de HR-afdeling knikte wijselijk naast hem.
„We hebben meer dan honderdvijftig telefoontjes van journalisten beantwoord, niet alleen lokaal, maar ook landelijk en internationaal. Dit is groot nieuws. We zijn een groot kantoor, maar helaas zijn we niet toegerust om met dit soort negatieve publiciteit om te gaan. Ik heb een pr-bureau in Chicago ingehuurd dat een sabbatical en een korte verklaring voor je heeft aanbevolen. Ik ga die in het komende uur publiceren. Het zou het beste zijn als je... voor die tijd weg bent.“
Guy stond op en stak zijn hand uit. Morgan deed hetzelfde en registreerde de beweging nauwelijks. Ze voelde zich volkomen verdoofd.
„Jenna zal je actieve dossiers overdragen aan onze andere medewerkers. Een overdracht is niet nodig. Ga. Zet je telefoon uit. Neem die puppy van je mee de bergen in. Ga bij je familie in Engeland op bezoek. Haal adem.“
Ze glimlachte. Dat zou ze doen, en ze zou sterker terugkomen.
AIDAN
Er waren uren verstreken sinds de onthulling dat de overheid zijn land bedreigde. Terug in zijn kantoor in het roedelhuis nam Aidan de papieren nog eens door. Hij was al sinds zijn achttiende verjaardag, tien jaar geleden, de alfa van de Vine Creek-roedel. Zijn roedel organiseerde exclusieve trainingen voor alfa's, bèta's en hoofdkrijgers voor jonge wolven die waarschijnlijk leiderschapsposities binnen de roedel zouden gaan bekleden.
Hij had een vinger in de pap bij veel verschillende menselijke bedrijven, en hij bezat veel toeristische ondernemingen in en rond Gunnison en Denver die zijn roedel rijk en aan het werk hielden. Voor de lol had hij online een opleiding bedrijfskunde gevolgd. Hij vond dat hij iets te doen moest hebben nu hij geen partner of familie had om hem bezig te houden, en als een extra machtsvertoon om zijn waarde als alfa te bewijzen.
En toch begreep hij weinig van deze aanvraag. Het document was driehonderdvijftig pagina's lang. De overheid wilde tweeduizend hectare van zijn land rond Gunnison, vermoedelijk voor een nieuwe middelbare school — dat had hij nog wel begrepen. Maar hoe kon hij hun eis aanvechten?
Hij was zo verblind door woede dat hij geen idee had waar hij moest beginnen. Colt had al een vacature voor een bedrijfsjurist geplaatst onder de dekmantel van de zakengroep, en hij had bij de andere roedels de ronde laten doen dat hij iemand zocht. Maar de doorlooptijd was krap. Hij vroeg zich af of hij overhaast had gehandeld door Geoffrey te ontslaan.
Zijn wolf had het overgenomen en hij had rood gezien. Geoff had achter zijn rug om geprobeerd te onderhandelen, in de veronderstelling dat Aidan zich zou laten leiden door het aangeboden geld.
En hoewel tweeduizend hectare maar een klein deel van Aidans land was, wilde hij absoluut niet de eerste alfa in de geschiedenis van Vine Creek zijn die gezwicht was voor de belofte van een dikke bankrekening. Vooral niet nu die al meer dan gezond was.
Door deze juridische actie leek hij zwak. Zelfs als hij deze met succes aanvocht, was hij ondermijnd door zijn voormalige advocaat. Het zou uitdagingen van jaloerse alfa's en wilde zwerfwolven naar zijn deur brengen. Het bedreigde de sterke fundamenten waarop hij zijn reputatie en bedrijven had gebouwd. Hij zou nog liever sterven dan dat hij toegaf.
Bij zijn derde lezing pakte hij zijn whiskeyglas op en smeet het tegen de muur.
„Fuck!“ siste hij. Nog maar vijfenvijftig dagen te gaan.
