Het stoute nachtegaaltje
Auteur
Raven Flanagan
Lezers
673K
Hoofdstukken
30
Ze liep weg van de roem. Nu schrijft ze in het geheim hits, tot haar manager haar overhaalt om samen te werken met die ene man die haar op de zenuwen werkt, maar ook haar hart sneller laat kloppen. Levi is een sombere rockgod die hulp nodig heeft bij het afmaken van zijn album. Diana's liedjes zijn vet en haar blik is scherp. Maar wanneer de vonken overspringen in de studio en geheimen beginnen te ontrafelen, is geen van beiden klaar voor het geluid dat ze samen gaan maken. De spanning is hoog , de aantrekkingskracht is enorm, en iemand staat op het punt een noot te raken die ze niet meer terug kunnen nemen.
Hoofdstuk 1
DIANA
Rocksterren waren het type muzikant waar ik het minst graag mee werkte. Dat was niet altijd zo geweest.
Een flinke wind blies mijn paarse haar in mijn gezicht. De kou liet me over mijn hele lijf rillen. Zelfs mijn dikke zwarte jas kon me niet warm houden.
Ik duwde hard tegen de zware deur van de vieze muziekclub in het centrum. De rode verf bladderde af en het liet het gedeukte zwarte metaal eronder zien.
Ik keek omhoog naar de sterrenhemel en ik wenste dat ik ergens anders was.
'Ik snap niet waarom we hier tijdens een optreden afspreken,' zei ik tegen mijn manager. De harde muziek die van binnen kwam, overstemde mijn stem bijna. De lucht stonk naar oud vuil en zweterige mensen.
Als we deze afspraak niet al hadden staan, dan was ik toen ik de drukte op straat zag omgedraaid.
Damien bewoog zijn hoofd en haalde zijn schouders op. Het licht weerkaatste op zijn gladde, bruine, kale hoofd.
Hij reikte over me heen om de deur open te doen. 'Diana, je weet hoe deze gasten zijn. Ze worden helemaal wild van wat ze doen.'
Keiharde metal en woeste zang beukten in mijn oren. Aan de andere kant van de menigte van zo'n tweehonderd man zag ik het podium.
Een reus van een vent bewoog zich snel over het podium. Zijn zwarte haar was lang. Zijn gezicht was zwart-wit geschminkt als een doodskop. Hij zag er doodeng uit.
De diepe stem van de rockster zong over slechte dingen doen in de nacht. Ik voelde over mijn hele lijf kippenvel verschijnen.
'Het lijkt erop dat hij nu bezig is,' zei ik zachtjes.
De zware deur viel achter ons dicht en het bracht me terug naar de werkelijkheid. Zonder de wind voelde ik me weer warm.
Toen voelde ik de hitte van te veel mensen op één plek en rook ik sigaretten.
De zware bas in de muziek viel samen met een vent op de eerste rij die een ander in het publiek duwde. De menigte leek blij te zijn met het gevecht.
Ik schrok me rot toen ik zag hoe de beroemde Levi Stark van het podium sprong en de man die het gevecht begon vastgreep. Hij sloeg de man snel in het gezicht.
Ik sprong achteruit alsof ik de klap hoorde, ook al was de muziek te hard.
'Dit meen je niet.'
Er sprongen twee kerels op de rug van de rockster om hun maat te helpen. Levi was erg lang en had brede schouders.
Hij viel niet om toen de grote mannen hem vastgrepen. In plaats daarvan liet hij het shirt van de man die hij aan het slaan was los.
Diep gelach klonk harder dan de schreeuwende metal. Zijn band bleef spelen, terwijl hun zanger in een knokpartij zat.
Ik staarde naar de rockster die van de chaos van het concertgevecht genoot. Door de rode lichten en snelle muziek zag hij er gestoord uit.
'Moet ik met hem samenwerken?' Ik wees naar Levi en keek naar Damien. 'Deze deal is het niet waard. Hij is duidelijk niet goed snik.'
'Nee, kijk, zijn manager komt er nu aan,' zei Damien, mijn woorden negerend. Hij kon me boven de herrie uit waarschijnlijk niet goed horen.
Hij sloeg zijn arm om mijn schouder en zwaaide naar een klein mannetje in een slecht zittend pak. De man probeerde zich door de menigte naar ons toe te wurmen.
'Is dat de manager van Levi Stark?' Ik sloeg mijn armen over elkaar en rolde met mijn ogen. Ik had geen zin om hier te zijn en de muzikant maakte geen goede eerste indruk.
'Nee, ik zeg je, deze kerel is geweldig met rocksterren,' schreeuwde Damien over de muziek heen. 'Hij ziet er misschien klein uit, maar ik zweer je dat hij weet hoe hij met de wildste gasten in Los Angeles om moet gaan.'
Het kleine mannetje zag er opgelucht uit toen hij ons zag. Hij bewoog sneller, alsof hij op ons had zitten wachten.
'Damien Palmer, lang niet gezien,' zei Raymond. Hij stak zijn hand naar mijn manager uit, die hem stevig schudde.
Raymond trok zijn hand terug en probeerde te verbergen dat hij zijn vingers uitschudde. 'Hé, leuk je weer te zien,' schreeuwde Damien over de luide menigte heen. 'Dit is D. Johnson.'
Raymonds zwarte ogen werden groot achter zijn dikke bril die hem op een grote vlieg liet lijken. Ik dacht niet dat zijn ogen nog groter konden worden, totdat hij naar mij keek.
Ik wilde hem bijna zeggen om zijn mond dicht te doen. In plaats daarvan stak ik mijn hand uit en glimlachte een beetje. 'Aangenaam kennis te maken, Raymond.'
Toen hij mijn hand schudde, wilde ik hem terugtrekken. Ik hield niet van zijn slappe handdruk.
Damien kwam glimlachend dichterbij. 'Hé, is er een plekje waar het rustiger is, zodat we kunnen praten?'
'O, ja, natuurlijk. We kunnen backstage naar de kleedkamer gaan.' Zodra Raymond naar de menigte keek, hoorden we een luide schreeuw.
Ik draaide me om en zag een vent in een leren jack een barkruk optillen en op de rockster afrennen. Ik verstijfde en keek aandachtig toe.
De man sloeg Levi Stark met de kruk in het gezicht, waardoor hij in de menigte viel. Er vlogen stukjes hout in het rond. Vrouwen gilden en mannen schreeuwden.
Er kwamen beveiligers aanrennen om het gevecht te stoppen. Maar de muziek ging door en de lichten bleven bewegen. Ik moest bijna grinniken.
Levi stond met een grote grijns en een wilde blik in zijn ogen uit het gevecht op. Ik schrok toen ik rood bloed op de witte schmink op zijn gezicht zag.
'O, mijn god!' riep ik uit.
Mijn manager bleef aan me trekken tot ik begon te lopen. 'Kom op. Het zal zo wel rustiger worden.'
Raymond bewoog zich snel door de menigte. Damien legde zijn hand op mijn schouder en liet me Raymond naar een deur bij het podium volgen. Twee grote beveiligers lieten ons door.
De kleine, vieze kleedkamer leek in vergelijking met andere die ik had gezien op een bezemkast. De zwarte muren stonden dicht bij elkaar en de zwakke lichten boven de spiegel waren niet helder genoeg. De bakstenen muren lieten in ieder geval de muziek zachter klinken en ze hielden de sigarettenlucht tegen.
'Ik ga wachten tot de show voorbij is om Levi hierheen te brengen. Hij doet misschien nog één nummer na deze... eh... pauze.'
Raymond haalde zijn schouders op en maakte zich klaar om terug te gaan naar de gekke menigte.
Damien en ik gingen aan weerszijden van de oude zwarte bank tegen de achterwand zitten. Zodra ik zat, legde ik mijn hoofd in mijn handen. Ik maakte een geïrriteerd geluid.
'Dit was een vergissing. Ik wil niet met die gestoorde kerel werken.'
We konden nog steeds weg. We hoefden alleen maar de deur uit te gaan voordat Raymond en Levi terugkwamen. Met de opgewonden menigte buiten konden Damien en ik er tussenuit knijpen zonder dat zij het zouden merken.
'Diana, je hebt in zes maanden niets geschreven. We hebben een nieuwe deal nodig en dat weet je,' zei Raymond.
Damien draaide zijn grote lichaam om naar mij te kijken. 'Is dit een geweldige eerste ontmoeting? Nee,' zei hij vlak.
'Dat kun je wel zeggen,' zei ik in mijn handen.
'Maar luister, dit is de Levi Stark. Je werkt met hem samen, helpt hem een paar nieuwe nummers voor zijn album te schrijven, en wij krijgen de poen. Dat is alles wat we van hem nodig hebben.'
'Ik weet het niet, hoor. Heb je hem daar buiten gezien? Doodskop-schmink en in een menigte springen om te vechten. Die wilde kerel gaat me gek maken. Dat weet ik nu al.'
Hoe konden ze denken dat mijn schrijfstijl bij Levi's heavy rock imago zou passen?
'Zijn manager is al akkoord gegaan met de prijs. We hoeven alleen nog maar de papieren te tekenen,' zei Damien.
Mijn manager klopte zachtjes op mijn schouder, alsof hij een kind troostte dat zijn snoep had laten vallen.
'Konden we dit niet in een studio of kantoor doen?' klaagde ik.
Ik ging rechtop zitten en keek naar Damiens vermoeide gezicht. Mijn schouders zakten. Hoeveel ik ook klaagde, het zou niets veranderen.
'De grote sterren krijgen wat ze willen,' zei Damien. De rimpels rond zijn ogen toonden zijn dertig jaar ervaring in de muziekbusiness.
'Als hij denkt dat zijn show indruk op me gaat maken, dan heeft hij het goed mis,' zei ik vastberaden.
Ik hief mijn kin op. Ik zat al te lang in het vak om me door een optreden van gedachten te laten veranderen.
De deurknop draaide en ik sprong van de bank. Gejuich en wegstervend applaus vulden de voorheen stille kamer.
Er groeide een gevoel dat ik niet wilde in mijn maag. Er kwam samen met de lange rockster gekleed in gescheurde, donkere kleren een sterke energie binnen.
