Het Universum van Discretie: ADAM de Webfilm
Auteur
Michael BN
Lezers
47.8K
Hoofdstukken
7
Uit het universum van Discretion:
Vee wordt op een speciale missie gestuurd met een geclassificeerd item aan boord van zijn ruimteschip. Natuurlijk kan hij zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en ontdekt hij de zeer geavanceerde androïde ADAM.
Dit verhaal komt voor als een web movie in "Discretion" en andere boeken in het universum. Veel leesplezier!
Hoofdstuk 1
„Corridors“ is hoe ze ze uiteindelijk noemden.
Ze hadden ook voor de oude termen kunnen kiezen: wormgaten, Einstein-Rosenbruggen of subruimtetunnels. Maar ik denk dat ze een beetje origineel wilden klinken.
Na ruim veertig jaar testen zorgde de theorie van zwarte en witte gaten voor de eerste stabiele corridor. Het bracht een klein schip heel ver weg. Het ging verder dan de mensheid ooit had gereisd. Jammer genoeg wisten we niet hoe we die arme kerel moesten terughalen.
Grapje natuurlijk!
Petrov ging met pensioen na zijn terugkeer op aarde. Hij schreef drie boeken. Eén daarvan is verplichte kost voor elke hogere opleiding.
In drie decennia tijd bouwde een groep van zes dappere pioniers de „Road to Rome“. Dit netwerk van stabiele corridors leidde naar Alpha Centauri Prime. Dit was de enige leefbare planeet in een baan om onze dichtstbijzijnde ster.
In de laatste maanden vertrokken er drie ARC-schepen vanaf Terra Prime. De aarde had om een of andere absurde reden een nieuwe naam gekregen. Ze zeiden dat het hielp om de thuisplaneten uit elkaar te houden.
Ik vond dat nogal arrogant. De schepen zaten vol met kolonisten, dierlijke embryo's en plantenzaden. Ze moesten ons nieuwe vakantiehuisje nog wel even opbouwen.
Ik was op het allerlaatste moment gescheiden van de rest van de kolonisten. De Padrona Corporation gaf me een uiterst geheime opdracht. Zelfs ik had er niet de juiste veiligheidsmachtiging voor!
Ik wist alleen dat ik speciale vracht naar de nieuwe planeet zou brengen. Het was blijkbaar cruciaal dat deze vracht na de kolonieschepen aankwam. Stel je mijn verbazing voor toen ik werd aangewezen als de enige mens op een luxe VIP-passagiersschip, in plaats van op een normaal vrachtschip!
Ik had een enorm lange reis voor de boeg. Maar het zou voelen als slechts een paar weken. Mijn enige echte taak was om de doorvoer van het schip te bewaken. Ik lette op bij elk punt waar we een corridor in- en uitgingen.
Ik was de eerste ruimte-nanny ter wereld!
Had ik al verteld dat ik maar één regel had gekregen? Ik mocht onder geen beding aan de vracht zitten!
***
Corridor opent in 5…4…3…2…1.
Wow! Dit was prachtig! Ook al leek het een beetje alsof er een enorme kosmische butthole voor me openging. Ik had dit licht eerder alleen vanaf het aardoppervlak gezien.
Het schip kwam langzaam dichter bij de waarnemingshorizon. Toen schoten we naar voren en gingen we onze eerste corridor in. Deze had de bijnaam „Ludovico“ gekregen, naar de kapitein van de missie die de „Road to Rome“ had gebouwd.
Ik voelde me een enorme sukkel toen ik in mijn eentje begon te klappen voor de succesvolle sprong. Ik staarde tien minuten lang naar de draaiende kleuren voor me. Maar daar werd ik al snel duizelig van. Ik hoopte verdomme dat er op dit schip goede snacks lagen!
Alles op dit fucking schip was gezond!
Het smerigste wat ik kon vinden om te snacken, waren gedroogde pruimen! Ik was niet van plan om mijn interstellaire reis op de ruimtetoilet door te brengen. Daarom nam ik de crackers maar.
Dit schip was gigantisch! Waarom the fuck was ik hier? Was dit bedoeld voor een of andere hoge baas die nu in cryoslaap op een ARC-schip lag?
Er was een grote slaapkamer met een eigen badkamer, een complete sportschool met een vechtkamer, een mediakamer, een ruimte voor kunst en muziek, een bargedeelte met een pooltafel en een zwembad!
Holy fuck, ik voelde me net royalty. Maar niets hiervan was bedoeld voor mij. Of wel? Nee joh!
Ik vond een kamer die vergrendeld was met een oogscanner. Wat deed zulke oude ID-technologie op dit moderne schip? Alle andere deuren gingen gewoon open omdat ze mijn neurale implantaat scanden.
Zou ik proberen hem open te maken? Neeeee! De mysterieuze vracht lag daar waarschijnlijk opgeslagen. Ik had daar niets te zoeken!
***
Ik staarde naar het plafond van het driepersoonsbed. Het was te fucking stil in de ruimte, ik kon gewoon niet slapen. Waarom was ik hier? Waarom hadden ze mij voor deze „missie“ gekozen, als ik het zo kon noemen?
Ik werd helemaal gek van nieuwsgierigheid naar wat er achter DE deur was. Ik kon aan niets anders denken. Ik was al drie keer opgestaan met het plan om mijn oog te scannen. Maar ik kroop steeds weer terug in bed.
Hoe zat het met een snelle ruk in dit dure bed? Het zou mijn stille daad van verzet tegen de corporatie zijn. Shit, er hingen nergens camera's, toch? Nee, ze zouden hun eigen elite niet bespioneren.
Ik liet mijn dick uit mijn onderbroek glippen en spuugde in mijn hand.
Zou ik de eerste persoon zijn die zich aftrok in een corridor? Het idee dat ik daar beroemd om zou worden, maakte me aan het lachen.
Het duurde niet lang voordat ik kwam. Ik had al maanden met niemand gefucked. In de trainingsfaciliteit had je bovendien maar weinig kansen voor een snelle aftrekbeurt.
***
Met mijn drieëndertig jaar was ik de jongste piloot van een interstellair schip. Maar dat telde niet echt, want de navigatie-AI deed bijna al het werk.
Ik zag er niet verkeerd uit voor mijn leeftijd. Ik wist zeker dat ik wel één knappe vent kon vinden tussen de kolonisten die in was voor wat mannenliefde! Ze hadden toch zeker wel één homo gestuurd?
Oh, fuck!
Wat als ik de enige queen was op een hele planeet vol met alfamannetjes? Wat een afschuwelijke gedachte! Laat ik even afkoelen door te checken of ik DE deur kan openen.
Holy shit! Mijn oog had de juiste veiligheidsmachtiging! De deur gleed met een zoeven open. Ik stapte voorzichtig de kleine, donkere ruimte in.
De kamer was leeg, op een klein metalen doosje na. Er stonden geen speciale tekens op. Alleen een plaatje met het bedrijfslogo van Padrona was te zien. Wat kon er in hemelsnaam zo waardevol zijn en in dit doosje passen?
Ik twijfelde even. Zouden ze erachter komen als ik heel snel naar binnen keek? Vast niet! Ik tilde het deksel voorzichtig op. Tot mijn grote teleurstelling zag ik… een zwarte bal!
What the fuck?! Zoveel moeite voor dit ding?
Wat zou er gebeuren als ik hem aanraakte? Ik moest dat echt niet doen, want mijn enige regel was om er vanaf te blijven. Oeps, mijn vinger gleed uit.
De zwarte bal steeg op in de lucht en barstte open. Een blauw licht scheen van binnenuit. Net toen ik dacht dat het een luxe versiering was voor de eerste tuin op Alpha Centauri, spoot er een wolk van zwart stof alle kanten op.
What the fuck?!
Ik deinsde snel achteruit naar de deur. Maar ik kon mijn ogen er niet vanaf houden. De wolk bewoog op een vreemde manier. Waren dat botten?
Ik keek vol verwondering toe hoe er een skelet ontstond onder de wolk. Het stof bewoog omhoog en maakte de schedel af. Daarna bewoog het weer naar beneden om spieren en weefsel toe te voegen.
Zodra de tweede laag klaar was, ging de wolk weer omhoog om huid toe te voegen. Ik kon mijn ogen er niet vanaf houden… Wow, wat een prachtige ass!
Wat voor fucking technologie was dit? Er werd een gozer geprint uit zwart stof, recht voor mijn neus! Een mooie, sterke rug, een elegante nek, en nu was zijn hoofd ook compleet. Het laatste stof vormde zich tot een perfecte bos donkerblond haar.
De geest uit de bal draaide zich langzaam om en… Fuck me, wat een lichaam! Mijn ondergoed was niet berekend op dit soort spektakel.
Heldere groene ogen staarden me nieuwsgierig aan. Ik probeerde wanhopig aan saaie dingen te denken om mijn stijve dick te laten verdwijnen.
„What the fuck ben jij?“ fluisterde ik.
„Ik ben ADAM, een digitale archiefmatrix. What… the fuck… ben jij?“ antwoordde het beeldschone „wat hij dan ook was“.
„Vee.“ Ik stelde me voor met een kort zwaaitje. Ik durfde nog steeds geen stap van de deur weg te zetten.
