Hij Genas Mijn Hart
Auteur
Tinkerbelle Leonhardt
Lezers
2,1M
Hoofdstukken
30
De Verhuizing
HARPER
Alleenstaande moeder zijn was nooit iets wat ik voor mezelf had bedacht. Ik zou naar de universiteit gaan, de wereld rondreizen, en dan iemand vinden om voor altijd mee samen te zijn.
Trouwen, een gezin stichten, niet zeven jaar lang in m'n eentje een kind grootbrengen. Maar dit is wat ik heb moeten doen.
Ja, ik had de zwangerschap kunnen beëindigen toen ik erachter kwam, maar toen ik neerkeek op mijn prachtige jongen Leivon, zijn slapende lichaam opgerold als een balletje, had ik helemaal geen spijt van mijn keuze om hem te houden.
Maar ik wou dat ik een betere man had gekozen om mijn hart en maagdelijkheid aan te geven.
Levi verdiende dit niet en hij verdiende het zeker niet om zijn leven overhoop te laten gooien alleen maar omdat ik werk moest vinden.
Ik wou dat de dingen anders waren gelopen.
De bakkerij waar ik werkte had klanten verloren omdat er twee grote supermarkten waren geopend en klanten alles wat ze nodig hadden in één winkel konden krijgen.
Dit trof veel kleine bedrijven en zorgde ervoor dat ze geld verloren, wat betekende dat er geen werk meer was voor mij en honderden andere mensen.
Het betekende ook dat mijn zoon een zwaarder leven had, iets wat ik zijn hele leven had geprobeerd te voorkomen.
Ik liep de gang door nadat ik de deur op een kier had gelaten en liet me met een diepe zucht op de bank vallen.
'Slaapt hij?' Mijn oom Clade zat naast me in zijn favoriete grijze zachte relaxstoel.
'Ja, heel diep.'
'Ben je enthousiast om bij Johnson's buitenwinkel te beginnen?'
Ik staarde naar het televisiescherm maar alles in de kamer zag er wazig en onduidelijk uit. 'Ik denk het,' antwoordde ik met een vlakke stem.
'Wanneer begin je precies?'
'Morgenochtend, nadat ik hem naar school heb gebracht... bedankt trouwens dat je dat hebt geregeld, we waren echt wanhopig aan het worden.'
'Kom op, Harper, je dacht toch niet dat ik nee zou zeggen tegen de kans om wat tijd met m'n favoriete nichtje door te brengen?' Hij draaide zijn hoofd naar me toe met een brede glimlach.
'Oom, ik ben je enige nichtje.' Mijn hoofd bleef naar de televisie gericht maar ik keek er nog steeds niet naar.
'Ja, en wat heb ik een geluk.' Zijn woorden brachten een glimlach op mijn gezicht. Hij was mijn hele leven zo behulpzaam en vriendelijk geweest.
Ik was blij om hier bij hem te zijn. Hij was altijd heel belangrijk voor me geweest. 'God weet dat ik geen haar meer over zou hebben als ik er nog meer van jou bij had om mee om te gaan.'
Ik keek eindelijk naar zijn speelse ogen met een verbaasde blik. 'Ik hoop niet dat je zegt dat jouw haarverlies mijn schuld is?'
'Ah, kind, ik maak maar een grapje, je weet dat het genetisch is, je vader zou net zo zijn geëindigd als hij had geleefd.'
Mijn gezicht betrok. Godzijdank voor oom Clade. Papa stierf aan een hartaanval toen ik een jonge tiener was en ik voelde me nog steeds verdrietig over het verlies van hem, zelfs na al die jaren.
'Hoe dan ook, ik ga naar bed, zie je morgenochtend.'
'Welterusten, kind.'
Ik liep terug door de gang van het oude bakstenen huis naar mijn kamer naast de kamer van mijn zoon en ging naar binnen, de deur zachtjes achter me sluitend.
Mijn kamer was behoorlijk groot met een sierlijk gebogen raam, een kingsize bed met een felwitte en groene sprei, en kleine tafeltjes aan elke kant.
Twee houten ladekasten stonden naast elkaar bij de deur van de kamer, en mijn badkamer was verbonden.
Ik pakte mijn pyjama en ging de badkamer in.
Terwijl ik mijn kleren uittrok, zette ik de douche aan. Ik hoorde de oude leidingen geluid maken terwijl het water erdoorheen stroomde en bekeek mezelf aandachtig in de spiegel.
Ik was niet langer dat magere dunne kind dat ik ooit was geweest. Nu was mijn lichaam ronder, maar niet genoeg om als dik beschouwd te worden.
Ik had het geluk brede heupen en een volle boezem te hebben. Mijn van nature donkere huidskleur was iets wat ik van mijn moeders kant had.
Zij was Hawaïaans en donker van huid. Toen ze kinderen kreeg met mijn vader en zijn Europese familieachtergrond, kreeg ik mijn bijzondere kleuring.
Mijn zoon kreeg dezelfde huidskleur van mij. Godverdomme, zijn vader was zo bleek dat hij ziekelijk grijs werd als het koud was.
Mijn donkerbruine tepels zaten nog steeds hoog op mijn borst, ook al waren ze groter. Mijn haar was van nature donkerblond, hetzelfde als dat van mijn vader maar met krullen erin.
Mijn lichtbruine ogen zagen er moe en uitgeput uit. Verdomme, ik zag er gewoon helemaal moe uit, ook al was ik pas vierentwintig.
Ik was zwanger geraakt op m'n zeventiende van de grootste klootzak van onze school, en op het moment dat ik het hem vertelde, weigerde hij te geloven dat het van hem was. Hij zei dat ik een of andere hoer was terwijl ik alleen maar seks met hem had gehad.
Mijn moeder, Juniper, was opnieuw getrouwd toen ik achttien was, en ik werkte verschillende baantjes om op welke manier dan ook voor Levi en mij te zorgen.
Mijn moeder huilde de dag dat we vertrokken. Het hebben van een eenjarige op dat moment was tenslotte voor niemand makkelijk, maar zij moest verder met haar leven.
Ik voelde me meer een last dan wat dan ook, dus sindsdien hadden we de wereld getrotseerd, alleen mijn zoon en ik.
Ik verloor mijn baan ongeveer een maand geleden, en de dingen begonnen echt slecht te worden. Als de koppige, onafhankelijke persoon die ik ben, weigerde ik een uitkering aan te vragen.
Dus bood oom Clade ons zijn huis aan en had hij een baan voor me gevonden. We verhuisden dwars door het land, en nu begonnen we opnieuw met ons leven.
Ik kroop in de zachte lakens en genoot van het gevoel van het materiaal op mijn huid. Ik was dankbaar voor zo'n liefhebbende familie. Een meisje heeft dat tegenwoordig nodig.
Morgen begin ik aan mijn nieuwe baan, in onze nieuwe stad, ver weg van ons oude leven, en gelukkig, ver weg van Levi's vader, die ik had moeten toekijken terwijl hij de ene vrouw na de andere neukte.
Deze keer mag ik gelukkig zijn, en misschien vind ik op een dag iemand die van me kan houden om wie ik ben.
