Jupiter's MC Boek 2: Wolf
Auteur
Lezers
417K
Hoofdstukken
33
Proloog
Boek 2: Wolf
WOLF
TWEE DECENNIA EERDER
De op één na beste manier om een zaterdagochtend te beginnen, is door de warmte van de zon door de jaloezieën te voelen. Maar de allerbeste manier is, in ieder geval volgens mijn familie, om wakker te worden naast je favoriete persoon.
Vandaag spreken we af met de beste vriend van mijn vader en zijn gezin, maar ik ben zo ontzettend moe dat mijn ogen bijna dichtvallen. Ik ben tot laat opgebleven om te lezen, wat ik altijd doe als ik helemaal opga in een boek. Dus ik was, zoals altijd, tot in de vroege uurtjes wakker.
Nadat ik een paar minuten in bed heb gelegen met mijn ogen nog dicht, hoor ik een zacht gegiechel aan de andere kant van mijn slaapkamerdeur. Het is moeilijk om te blijven doen alsof ik slaap als ik mijn deur zachtjes hoor piepen, waarna er een klein boefje tevoorschijn komt dat stiekem mijn kamer in probeert te sluipen.
Ik wacht tot ze op de rand van mijn bed is geklommen en net bovenop me wil springen. Dan spring ik op en pak ik het giechelende boefje vast, waardoor ze een hoge lach slaakt.
Zonder een moment te wachten begin ik een kietelaanval. Ze blijft giechelen tot haar gezicht knalrood wordt en ze naar adem hapt.
Na een poosje stop ik en blijf ik zitten, lachend om haar mislukte poging om me te verrassen. Zodra ze weer op adem is gekomen, kijkt ze me met een nep-pruillip aan, terwijl haar ogen nog steeds stralen van het lachen en kattenkwaad.
„Maxi! Waarom deed je weer alsof je sliep?“
Ze kruist haar armen over haar borst in een poging om boos te kijken, maar daardoor moet ik alleen maar harder lachen. Ze zou nu toch moeten weten dat ze me niet aan het schrikken kan maken.
„Sorry, Lottie, maar je zou moeten weten dat je me niet zomaar kan besluipen. Ik ben de meester in het besluipen van mensen, en je kunt de meester niet te slim af zijn,“ zeg ik.
Ze zucht om mijn antwoord, gaat rechtop zitten en springt van mijn bed af. Ze strijkt haar gekreukelde jurk glad en geeft me haar gebruikelijke brutale blik.
„Tante Gina zei dat ik je wakker moest maken, want het ontbijt is bijna klaar,“ zegt ze.
Daarmee rent ze door mijn open deur naar buiten, en ik schud mijn hoofd om hoe schattig ze is als ze chagrijnig doet.
Lottie is het oudste kind van de beste vriend van mijn vader, de plaatselijke politieagent. We hebben elk weekend met hen doorgebracht sinds ik ben geboren, en zover ik begrijp begon deze traditie al lang voordat ik er was.
Hoewel de vader van Lottie niet bij de club zit, zijn onze families altijd heel hecht geweest. Lottie en ik zijn samen opgegroeid sinds ze werd geboren toen ik drie was, en ze is het lichtpuntje in mijn leven.
Ze is er altijd voor me als ik een slechte dag op school heb gehad. Ondanks ons leeftijdsverschil is ze mijn beste vriendin.
Tot een paar maanden geleden hadden we allebei geen broertjes of zusjes. Maar nu is Lottie de grote zus van een babybroertje dat Conan heet.
Toen ik hoorde dat ze een broertje kreeg, was ik bang dat ik achtergelaten zou worden. Maar op de een of andere manier lukt het haar om een grote zus te zijn en toch tijd met mij door te brengen.
Nadat ik me heb aangekleed, sjok ik de trap af naar de eetkamer, op weg naar mijn vaste plek naast Lottie. Ze is er al en wacht geduldig met haar volle bord.
Zoals verwacht ligt mijn bord hoog opgestapeld met al mijn lievelingseten. Ik kijk haar aan en glimlach als ik haar trotse grijns en mijn eigen gelukkige weerspiegeling zie.
Lottie heeft haar ontbijt in een minuut of tien op en staat dan op om haar lege glas en dat van mij te pakken. Ze loopt naar het thee- en koffiestation in de eetkamer, schenkt melk voor ons allebei in en komt dan weer terug naar tafel.
Ik bedank haar en neem een slok uit mijn glas, maar ik word onderbroken door een vrouwelijk gegiechel. Ik kijk op en zie onze moeders aan de andere kant van de tafel, die elkaar veelbetekenend aankijken.
Ik kijk even naar Violet, die er net zo verward uitziet als ik me voel. Ik haal mijn schouders op en draai me weer naar onze moeders.
„Wat is er aan de hand? Heb ik iets op mijn gezicht?“
Ze lachen allebei, schudden hun hoofd en wisselen nog een blik uit.
Mijn moeder zegt iets wat me in de war brengt. „Ik hoor in de verte al huwelijksklokken.“
Tante Gina, de moeder van Lottie, lacht als antwoord. „Ja, ik geloof dat ik ze ook hoor. Misschien moeten we nu al trouwjurken gaan uitzoeken.“
Ik ben nu nog meer in de war. „Waar hebben jullie het over? Welke bruiloft? Wie gaat er trouwen?“
Voordat onze moeders kunnen antwoorden, zegt mijn vader: „Ze hebben het over jou en Lottie, Max.“
Nu is het de beurt aan Lottie om naar mijn vader te kijken. Ze is nieuwsgierig geworden en vraagt: „Waarom zou ik met Maxi trouwen? Hij is mijn vriend...“
Mijn vader lacht om onze verwarring. „Maak je geen zorgen, dat begrijp je wel als je ouder bent.“
De rest van het ontbijt is gevuld met luchtige grapjes en lekker eten, totdat het tijd is voor Lottie en haar familie om te vertrekken.
Tante Gina klikt baby Conan vast in zijn autostoeltje en draait zich dan naar mijn moeder om hun gesprek voort te zetten. Mijn vader, oom Luke, Lottie en ik zuchten allemaal, want we weten dat dit wel even kan duren.
Na nog een minuut of tien op de parkeerplaats van het clubhuis, hoor ik een ronkende motor. Een auto komt abrupt tot stilstand voor de hekken, wat ieders aandacht trekt.
Voordat iemand kan reageren, trekt mijn vader mijn moeder naar de grond achter de auto van oom Luke en schreeuwt dat iedereen moet bukken.
Dan vullen luide geluiden, die lijken op geweerschoten in films, mijn oren. Zonder na te denken grijp ik Lottie vast, die het uitschreeuwt, en bescherm ik haar met mijn lichaam.
Er gaan een of twee minuten voorbij en het geluid van de schoten stopt. Er valt even een stilte over de parkeerplaats, waarna ik een man hoor schreeuwen.
Ik draai me om en zie dat oom Luke tante Gina op zijn schoot vasthoudt. Ze hapt naar adem van de pijn en grijpt naar haar buik.
Ik voel Lottie onder me kronkelen in een poging om op te staan, en ik laat haar los.
Zodra ze haar ouders ziet, schreeuwt ze: „Mama!“
Ze rent naar haar moeder toe, met tranen die over haar wangen stromen bij de aanblik van haar bloedende moeder op de schoot van haar vader.
Ik sta aan de grond genageld, niet in staat om te bevatten wat er gebeurt.
Al snel arriveren het ambulancepersoneel en de politie, met loeiende sirenes en zwaailichten, maar ik blijf roerloos staan.
Ik beweeg zelfs niet wanneer Lottie de auto in wordt getrokken bij haar krijsende broertje en haar vader, die wegscheuren achter de ambulance aan waar haar moeder in ligt.
LATER DIE AVOND
Ik hoor een zacht geklop op mijn slaapkamerdeur terwijl ik uit mijn raam staar, wachtend tot Lottie terugkomt. Ik draai me om naar de deur.
„Binnen.“
Mijn moeder doet langzaam de deur open, met mijn vader vlak achter haar. Ze zien er allebei uit alsof ze hebben gehuild.
Ze gaan aan weerszijden van me bij het raam zitten en brengen het nieuws waar ik al zo bang voor was.
De tranen beginnen over mijn wangen te stromen. Ik kan het niet helpen te denken dat ik iets had kunnen doen om tante Gina te redden, maar ik stond daar alleen maar. Ik kom maar niet van het gevoel af dat Lottie haar moeder niet was kwijtgeraakt, als ik maar iets — wát dan ook — had gedaan.
Ik beloof mezelf om het beter te doen, om Lottie en haar familie in de toekomst te beschermen. Ik zal haar nooit meer zoveel pijn laten lijden.
Maar ik heb geen idee dat ik mijn kleine Lottie nooit meer zal zien.
