Glitch
Auteur
Nella Thorn
Lezers
554K
Hoofdstukken
58
Dit verhaal komt binnenkort naar Galatea — blijf op de hoogte!
Iets Riskeren
Ik deed mijn uiterste best om niet uit te glijden op de gladde stoep. Ik droeg laarzen met hoge hakken omdat Catherine dat wilde. Toen ging mijn telefoon over en struikelde ik bijna.
„Shit, shit, shit,“ siste Cat. Ze pakte mijn arm vast en hield me in evenwicht. „Vertel me wie er belt, dan breek ik zijn nek.“
„Ssst,“ siste ik terug. Ik zette mijn telefoon op stil. Ik zag nog net Bens naam op het scherm staan. „Als mijn ouders me zien, weten ze dat ik niet bij jou blijf slapen.“
„Wat?“ Ze duwde haar lange bruine pony uit haar gezicht. „Ik zeg wel tegen ze dat ik mijn slaapkamer naar Old Joe's heb verplaatst.“
„Niet praten. Doorlopen.“ Ik liep naar de straat en liet mijn huis achter me.
Catherine liep achter me aan. We liepen samen midden op straat. Daar had het zout ervoor gezorgd dat het asfalt niet bevroor. Sneeuw en ijs bedekten het stadje Esterford in Michigan.
De vele kleurrijke kerstlichtjes lieten het stadje op een sprookje lijken. Ik kon alleen maar dromen hoe het eruitzag vanuit een warm huis. Het was hier namelijk verdomd koud. De laatste keer dat ik keek, vroor het flink. Mijn winterjas was niet warm genoeg om het klappertanden te stoppen. Zeker niet omdat Catherine me had overgehaald om een jurkje te dragen. Het is kerstavond, had ze gezegd. Tijd voor gezelligheid.
Het stadsplein stroomde vol met mensen. Ze verzamelden zich voor de St. Paul's kerk voor de nachtmis. En dat terwijl het nog lang geen middernacht was. Mensen kwamen vroeg voor de geboorte van Christus. En natuurlijk voor de nieuwste roddels.
„Ik kan niet geloven dat ik op kerstavond naar Old Joe's ga.“ Ik trok de donzige capuchon over mijn hoofd. Mijn haar kon me niets schelen. Ik was banger dat iemand me zou herkennen en me bij mijn ouders zou verraden.
„Lila, hier hebben we het al over gehad.“ Cat liep veel steviger op haar hakken. Ik wilde dat ik zo'n goed evenwicht had. „Je doet alles wat ze je opdragen. Je bent dit jaar niet eens met mij naar een feestje geweest! Ik weet dat het waarschijnlijk komt doordat je moeder denkt dat ik een hoer ben—“
„Cat,“ kreunde ik. „Dat is niet waar. Je weet dat ik dit jaar niet zoveel kan feesten. Ik krijg nu al amper genoeg slaap. Vooral nu ik ook bij het debatteerteam zit.“
„Ja, omdat jouw ouders willen dat je naar Princeton gaat,“ zei ze. „Omdat je vader ook naar Princeton ging.“
Ik lachte. „Oké, ik snap het. We zijn nu toch uit? Ik heb zelfs tegen mijn ouders gelogen. Ben je trots?“
Cat trok een strakke wenkbrauw naar me op. „Weet je zeker dat je moeder niet bang is dat ik een sletje van je maak?“
„Oh mijn God, ze denkt echt niet dat je zo bent.“
„Echt wel.“ Cat klemde zich vast aan mijn arm. „En ze heeft niet helemaal ongelijk.“
Een halve minuut later kwam Old Joe's in zicht.
„Emma zou me vermoorden als ze wist dat ik hier met jou was,“ zei ik. „En Ben ook.“
„Hij belde je daarnet, of niet? Ik mag hopen dat je daarom aan hem dacht.“
„Ik denk aan hem omdat hij me al drie weken lang elke dag belt.“ Ik stopte voor de drie treden naar de ingang van Old Joe's. Van binnen klonk gedempte muziek.
„Eerlijk gezegd bewijst dat mijn gelijk. Je was alleen met hem omdat je ouders hem leuk vonden.“ Cat pakte de deurklink vast. „Waar is Emma trouwens op deze mooie avond?“
„Je hebt geen gelijk, want ik heb het uitgemaakt.“ Ik hield mijn hoofd schuin. „En Emma is bij Timothy. Ze vermoorden me allebei als ze erachter komen dat ik hier ben.“
„Ugh.“ Cat trok een vies gezicht. Daarna opende ze de deur van de kroeg. De muziek en de stemmen klonken meteen harder. „Je hebt geluk dat ik je vriendin ben.“
Catherine liep soepel door de houten deur. Ik moest even diep ademhalen. God, waarom ging ik in vredesnaam op kerstavond naar Old Joe's? Ik had zelfs tegen mijn ouders gelogen. Ik wist zeker dat me dat later nog duur zou komen te staan.
Toch liep ik naar binnen. De houten muren van de gang naar de bar gaven me een warm gevoel. De muziek van Johnny Cash liet me vergeten hoe koud ik het had. Ik volgde Cat naar het midden van de kroeg. Daar speelde een lokaal bandje vals.
Rond het podium stonden leren zithoeken. Langs de bar stonden krukken. Daar schonk de jonge Joe drankjes in. Zijn vader was de huidige Old Joe. Hij zat op een kruk naast de bar. Hij rookte een sigaar en hield alles in de gaten.
Old Joe's was de enige plek in het stadje waar ze drank aan minderjarigen schonken. Ze vonden het beter om het hier dichtbij huis te proberen dan ergens anders. Bovendien was Old Joe een verstandige man. Hij zette iedereen eruit die te dronken werd.
„Kom mee, we hebben een tafel.“ Catherine pakte mijn hand en trok me mee.
De kroeg was niet helemaal vol, maar wel druk. Alle plekken waren bezet, behalve één statafel met twee krukken. Die stond naast de zithoek waar mensen zaten die naar Cat zwaaiden. Mijn hart miste een slag. Ik kende deze mensen niet goed genoeg om met ze om te gaan.
„Hé, Cat!“ riep een roodharig meisje met flink wat piercings in haar gezicht. „Hierzo!“
„Kom op.“ Cat kneep harder in mijn pols.
Cats nichtje Natalie zat in de zithoek met haar vrienden. Ik herkende ze wel, maar ik wist niet wie ze precies waren. Gelukkig begon Cat niet iedereen voor te stellen. Ze ging op de kruk zitten die het dichtst bij hen stond. Ik ging aan de andere kant zitten.
Terwijl zij met de groep praatte, keek ik om me heen. Ik kende al deze mensen van naam of gezicht. In de hoek tegenover ons zat een groep mannen van middelbare leeftijd. Eén van hen was de automonteur van mijn vader. Ik slikte even. Ik hoopte maar dat hij niet wist hoe ik eruitzag.
Een groep jongeren van onze middelbare school zat in de grootste zithoek. Dat was het dichtst bij de band. Zij hadden de meeste drank. Ik zag ook wat oudere meiden, die een paar jaar geleden van school waren gegaan. Ze zaten daar alsof ze verplicht waren om hier te zijn. Ik begreep precies hoe ze zich voelden. Ik was hier ook uit verplichting.
Er waren ook een paar mensen die ik beter kende. Sophie, de cheerleader die even iets had met mijn broer Kyle. Haar vriendin van wie ik de naam echt niet meer wist. En Stoner Stanley, die steeds moest lachen om de grapjes van Jake Miller.
Ik keek Cat strak aan. „Dus daarom zijn we hier.“
Ze stopte met kletsen tegen Natalie en keek me aan. „Wat?“
„Jake Miller? Ben je nog niet klaar met achter hem aan rennen?“
Cat draaide zich helemaal naar me toe met rode wangen. „Ssst. En om je vraag te beantwoorden: het gaat ooit gebeuren. Dat weet ik zeker.“
Ik lachte hardop. „Heeft hij niet iets met dat model dat een jaar geleden naar Detroit is verhuisd?“
„Simone Parker.“ Cat sprak haar naam vol afkeer uit. „Ze zijn een maand geleden uit elkaar gegaan.“
„Fijn voor je.“ Ik grinnikte.
„Het gaat gebeuren.“ Cat trok haar jasje uit. „Wacht maar af.“
„Droom maar lekker verder.“ Ik deed mijn winterjas uit en hing hem over de leuning. Ik probeerde me niet al te ongemakkelijk te voelen in mijn kleding.
Cat had gezegd dat ik een jurk aan moest. Daarom koos ik een rode jurk met kant, lange mouwen en een lengte tot op de knie. Perfect voor de kerstdagen.
Mijn beste vriendin bekeek me. „Oh nee, je had beter iets kuisers kunnen kiezen,“ zei ze sarcastisch.
Ik kneep mijn ogen een beetje dicht. „Wat? Het laat mijn figuur goed uitkomen. En ik hou toevallig van coltruien.“
„Iemand met tieten zoals jij zou ze nooit moeten bedekken.“ Cat wees naar haar eigen decolleté. „Ik doe zo mijn best om deze kleine besjes te laten zien. En jij verbergt de jouwe.“
Cat was vrij plat, maar dat stond haar goed. Zeker omdat de jurkjes die zij droeg er veel te ordinair uit zouden zien bij iemand met grote borsten.
„Wat jij wil. Ik laat mijn taille zien, wees daar maar blij mee.“
„Ik probeer alleen maar iemand anders voor je te regelen dan Ben.“
„Ik heb geen hulp nodig op dat gebied, dank je wel.“
„Daar twijfel ik ten zeerste aan.“ Cat kneep haar ogen een beetje dicht. Haar gouden oogschaduw glinsterde.
Catherine was waanzinnig sexy. Ze wist precies hoe ze zich moest gedragen. Ze wist precies hoe ze met haar bruine haar moest zwaaien en met haar donkere wimpers moest knipperen. Ze zag er zwoel uit, maar niet te overdreven. Toch viel ze altijd op de verkeerde jongens. Zoals Jake Miller. Hij was de voetbalster van Esterford High voordat hij zijn knie blesseerde. Die blessure gebruikte hij als smoes om zijn hele toekomst weg te gooien. Daardoor bleef hij zitten in de vijfde klas. Al was hij daarvoor ook al een klootzak.
„Hé.“ Cat boog naar voren. Haar glinsterende oogschaduw stond heel mooi bij haar chocoladebruine ogen. „Kijk eens of Jake naar me kijkt.“
Ik rolde met mijn ogen. Zonder na te denken keek ik in Jakes richting. Maar ik zag dat iemand anders recht naar mij keek. Hij bekeek mijn jurk.
Cole Harrison.
Ik keek meteen weg. Cat zat al op haar telefoon, dus ik pakte de mijne ook. Mijn hart klopte snel in mijn borst. Hij keek niet zomaar mijn kant op. Hij staarde naar me. Ik keek weer op, en daar waren zijn donkere ogen weer. Hij grijnsde even. Daarna draaide hij zich naar Jake en luisterde naar de ex-voetballer.
Ik staarde weer naar mijn telefoon. Toch was ik dichtbij genoeg om hem stiekem in de gaten te houden. Ik gluurde door een pluk blond haar die voor mijn ogen viel.
Cole Harrison zag eruit als de ultieme foute keuze.
Hij droeg een spijkerbroek en een wit shirt met opgerolde mouwen. Een paar plukken van zijn donkere, naar achteren gekamde haar vielen over zijn donkere ogen. Hij was onweerstaanbaar sexy. Er speelde een scheve, charmante lach om zijn lippen. De korte stoppels op zijn strakke kaak lieten zien dat hij zich vandaag niet had geschoren. Daardoor zag hij er zo moeiteloos stoer uit.
Ik had Cole Harrison twee jaar geleden ontmoet. Ik huilde toen bij onze schooldecaan omdat ik te weinig vrijwilligerswerk op mijn cv had staan. Zij probeerde me over te halen om hem bijles te geven in scheikunde.
Ik ging akkoord. Ik dacht dat ik voor het eind van het schooljaar een topstudent van hem zou maken. Hij kwam me thuis ophalen voor onze eerste les. Vervolgens reed hij twintig minuten lang met me door het stadje. Hij zei dat hij eerst iets moest ophalen. Pas later besefte ik dat hij wiet aan het dealen was. Hij verkocht het aan studenten die terug waren voor de kerstvakantie.
Natuurlijk weigerde ik om hem ooit nog bijles te geven. Hij is wel geslaagd, dus misschien had hij iemand anders gevonden.
„En, kijkt hij?“ siste Cat.
„Sinds wanneer gaat hij met Cole Harrison om?“ Ik bleef strak naar Cat kijken. Ik was me veel te bewust van Coles aanwezigheid. Ik was bang dat ik per ongeluk nog een keer zou kijken en hij me een engerd zou vinden.
„Sinds hij wiet rookt in de kelder van Cole.“ Cat haalde haar schouders op. „Al zijn vrienden zijn na de middelbare school verhuisd.“
„Ik snap niet dat ze niets met hun leven doen,“ mompelde ik.
„Hé, oordeel niet zo snel.“ Cat fronste. Er blonk echte ergernis in haar ogen. „Niet iedereen gaat naar een dure universiteit. Dat betekent niet dat hun leven waardeloos is.“
„Je weet wat ik bedoel.“ Ik hield mijn hoofd schuin. „Jake had echt iets kunnen bereiken.“
„Lila,“ waarschuwde Cat. „Niet iedereen heeft de hersens of de wil om constant te studeren.“
Ik deed mijn mond open, maar het was hier niet de juiste plek of het juiste moment voor.
„Ik had moeten weten dat je hiernaartoe wilde voor Jake,“ zei ik in plaats daarvan. Ik voelde me nog steeds niet op mijn gemak in de kroeg.
„Ja, en? Jij kwam hierheen omdat je niet meer met Bens vrienden kunt omgaan.“ Cat trok een wenkbrauw op. „We hebben allebei onze redenen. Laten we gewoon genieten van de avond. Er zijn hier in ieder geval geen mensen met wie jij normaal omgaat. Niemand kan ons hier wat maken.“
De gemene opmerking ontging me niet. Toch liet ik het voor vanavond rusten. Cat en ik waren al sinds groep drie beste vriendinnen. Toen zagen we onze verschillen nog niet.
Ik merkte bijvoorbeeld niet dat mijn moeder baalde als ik met Cat afsprak. En Cat zag niet hoe rijk mijn ouders waren vergeleken met de hare. We lieten onze vriendschap er niet door verpesten. Toch was ik bang dat dit ooit zou veranderen.
„Waarom haal jij niet wat te drinken voor ons? Dan blijf ik hier alleen. Misschien komt hij dan met me praten.“ Cat pakte mijn arm vast. Ik slaakte een diepe zucht.
„Prima, maar jij haalt het volgende rondje.“ Ik sprong van de kruk en pakte mijn telefoon. Hij ging weer over. Bens naam stond weer op het scherm.
„Oh mijn God, laat mij opnemen, alsjeblieft.“ Cat greep ernaar, maar ik trok de telefoon snel weg.
„Ik neem niet op,“ zei ik. Ik voelde de woede in mijn aderen kloppen. „Ik heb hem al tien keer gezegd dat het over is. Ik praat niet meer met hem.“
„Groot gelijk.“
Ik dacht weer aan de echte reden waarom ik met Cat mee was gegaan. Ik kon het gezeur van mijn moeder over het uitmaken met Ben niet meer aanhoren. Hij zoende als een dode vis. Bovendien praatte hij de hele tijd alleen maar over Yale. Ik moest weg van iedereen die me vertelde hoe ik moest leven.
„Ik ga de drankjes halen.“ Ik liet mijn telefoon in mijn tas vallen.
Als iemand anders me vanavond zou bellen, had die pech. Ik zou morgenochtend wel zeggen dat ik in slaap was gevallen.
Vanavond was ik onbereikbaar.
