Glitch
Auteur
Nella Thorn
Lezers
183K
Hoofdstukken
58
Dit verhaal komt binnenkort naar Galatea — blijf op de hoogte!
Neem een Risico
Ik deed mijn uiterste best om niet uit te glijden op de ijzige stoep in de laarzen met hoge hakken die Catherine me had laten dragen, toen mijn telefoon overging en ik struikelde.
„Shit, shit, shit,“ siste Cat, en ze pakte mijn onderarm vast om me overeind te houden. „Vertel me wie er belt en ik breek zijn nek.“
„Ssst,“ siste ik terug terwijl ik mijn telefoon op stil zette, en zag vluchtig de naam van Ben op het scherm. „Als mijn ouders me zien, weten ze dat ik niet bij jou blijf slapen.“
„Wat?“ Ze veegde haar lange bruine pony uit haar gezicht. „Ik vertel ze wel dat ik mijn slaapkamer naar Old Joe's heb verplaatst.“
„Niet praten. Doorlopen.“ Ik liep naar de straat en liet mijn huis achter me.
Catherine volgde me, en we slaagden erin om samen in het midden van de straat te lopen, waar het zout ervoor zorgde dat het asfalt niet bevroor. Sneeuw en ijs bedekten het stadje Esterford in Michigan.
De vele, felgekleurde kerstlichtjes gaven het stadje een sprookjesachtige sfeer, en ik kon er alleen maar van dromen hoe het eruitzag vanuit een huis, waar het niet zo verdomd koud was. De laatste keer dat ik op de thermometer keek, was het min tien graden. Mijn winterjas was niet warm genoeg om te voorkomen dat mijn tanden klapperden, zeker niet nadat Catherine me had overgehaald om een jurk te dragen. Het is kerstavond, had ze gezegd, tijd voor gezelligheid.
Het stadsplein stroomde vol met mensen. Ze begonnen zich te verzamelen voor de St. Paul's kerk voor de nachtmis, hoewel het nog lang geen middernacht was. Men kwam vroeg voor de geboorte van Christus, en voor de nieuwste roddels.
„Ik kan niet geloven dat ik op kerstavond naar Old Joe's ga.“ Ik trok de pluizige capuchon over mijn hoofd, me minder druk makend om mijn haar dan de kans dat iemand me zou herkennen en me zou verklikken bij mijn ouders.
„Lila, we hebben het hier al over gehad.“ Cat liep veel steviger op haar hakken, en ik wilde dat ik net zo veel vertrouwen had in mijn evenwicht. „Je doet alles wat ze je vertellen. Verdomme, je bent dit jaar nog naar geen enkel feestje met mij geweest! En ik weet dat dit waarschijnlijk is omdat je moeder denkt dat ik een hoer ben...“
„Cat,“ mopperde ik. „Dat is niet waar. En je weet dat ik dit jaar niet zo veel kan feesten. Ik krijg nu al amper genoeg slaap, zeker nu ik ook bij het debatteam zit.“
„Ja, omdat je ouders willen dat je naar Princeton gaat,“ zei ze. „Omdat je vader naar Princeton is geweest.“
Ik lachte. „Oké, ik snap het. We zijn nu toch uit? Ik heb zelfs tegen mijn ouders gelogen. Ben je trots?“
Cat trok een strakke wenkbrauw op. „Weet je zeker dat je moeder niet bang is dat ik een sletje van je maak?“
„Oh mijn God, zo denkt ze helemaal niet over je.“
„Echt wel.“ Cat klemde zich vast aan mijn arm. „En ze heeft niet helemaal ongelijk.“
Een halve minuut later kwam Old Joe's in zicht.
„Emma zou me vermoorden als ze wist dat ik hier met jou ben,“ zei ik. „En Ben ook.“
„Hij belde je daarnet, of niet? Dat is hopelijk de enige reden waarom je aan hem denkt.“
„Ik denk aan hem omdat hij me al drie weken lang elke dag belt.“ Ik stopte voor de drie treden naar de ingang van Old Joe's, waar gedempt muziekgeluid van binnenuit klonk.
„Eerlijk gezegd bewijst dat gewoon mijn punt; je was alleen met hem omdat je ouders hem leuk vonden.“ Cat pakte de deurklink vast. „Waar is Emma trouwens op deze mooie avond?“
„Je punt slaat nergens op, want ik heb het met hem uitgemaakt.“ Ik hield mijn hoofd schuin. „En Emma is met Timothy, en ze vermoorden me als ze ontdekken dat ik hier ben.“
„Ugh.“ Cat trok een vies gezicht voordat ze de deur van de bar opende, waarna de muziek en het gepraat luider werden. „Je hebt geluk dat ik je vriendin ben.“
Catherine liep met gemak door de houten deur, terwijl ik even diep adem moest halen. God, wat bezielde me om op kerstavond naar Old Joe's te gaan? Ik had zelfs tegen mijn ouders gelogen, wat me ongetwijfeld later nog duur te staan zou komen.
Ik liep toch naar binnen. De houten muren van de gang naar de bar sloten me in hun warme omhelzing, en het geluid van Johnny Cash deed me vergeten dat ik het ijskoud had. Ik volgde Cat naar het hart van de bar, waar een lokaal bandje vals speelde.
Leren zithoeken vulden de ruimte rond het podium, en er stonden krukken langs de bar waar de jonge Joe de drankjes serveerde. Zijn vader, de huidige Old Joe, zat op de kruk naast de bar een sigaar te roken, en hield de boel in de gaten.
Old Joe's was de enige plek in het stadje waar ze alcohol schonken aan minderjarigen, omdat het beter was om het thuis te proberen dan ergens anders. Bovendien was Old Joe een verantwoordelijke man, en zette hij iedereen eruit die te dronken werd.
„Kom op, we hebben een tafel.“ Catherine pakte mijn hand en trok me mee.
De bar was niet vol, maar wel druk. Alle stoelen waren bezet, behalve één statafel met twee krukken, die naast de zithoek stond waar de mensen zaten die naar Cat zwaaiden. Mijn hart sloeg een slag over. Ik kende deze mensen niet goed genoeg om met ze om te gaan.
„Hé, Cat!“ riep een roodharig meisje met best wel wat piercings in haar gezicht. „Hierheen!“
„Kom mee.“ Cat kneep harder in mijn pols.
Natalie, de nicht van Cat, zat in de zithoek met haar vrienden. Hoewel ze me bekend voorkwamen, kon ik ze niet plaatsen. Gelukkig begon Cat me niet lastig te vallen met voorstelrondjes. Ze ging op de kruk zitten die het dichtst bij hen stond, en ik schoof aan de andere kant aan.
Terwijl zij met de groep kletste, nam ik mijn omgeving in me op. Ik kende al deze mensen, of van naam of van gezicht. In de hoek tegenover ons zat een groep mannen van middelbare leeftijd, van wie er één de monteur van mijn vader was. Ik slikte, hopend dat hij niet wist hoe ik eruitzag.
Een groep jongeren van onze middelbare school zat in de grootste zithoek, het dichtst bij de band, en zij hadden de meeste drank. Ik zag ook de oudere meiden die een paar jaar geleden waren geslaagd, en de manier waarop ze erbij zaten alsof hier zijn een verplichting was. Ik begreep hen wel. Ik was hier ook uit verplichting.
Er waren een paar mensen die ik beter kende: Sophie, de cheerleader die heel even met mijn broer Kyle uitging; haar vriendin van wie ik me met de beste wil van de wereld de naam niet kon herinneren; en Stoner Stanley, die steeds maar lachte om de grappen van Jake Miller.
Mijn blik gleed langs Cat. „Dus, daarom zijn we hier.“
Ze stopte met kletsen tegen Natalie en keek me aan. „Wat?“
„Jake Miller? Ben je er nog steeds niet klaar mee om achter hem aan te lopen?“
Cat draaide zich helemaal naar me toe, haar wangen rood aangelopen. „Ssst. En om je vraag te beantwoorden: het gaat ooit gebeuren. Dat weet ik zeker.“
Ik lachte hardop. „Heeft hij geen verkering met dat model dat een jaar geleden naar Detroit is verhuisd?“
„Simone Parker.“ Cat sprak haar naam met afkeer uit. „Ze zijn een maand geleden uit elkaar gegaan.“
„Leuk voor je,“ grinnikte ik.
„Het gaat echt gebeuren.“ Cat schudde haar jas uit. „Wacht maar af.“
„Ik laat je maar in je waan.“ Ik deed mijn winterjas uit en hing hem over de rugleuning, en probeerde me niet te ongemakkelijk te voelen in mijn kleding.
Cat had gezegd dat ik een jurk aan moest, dus ik had gekozen voor een rode kanten jurk met lange mouwen, die tot op mijn knieën viel voor de kerstperiode.
Mijn beste vriendin bekeek me. „Oh nee, je had echt iets netters moeten kiezen,“ zei ze sarcastisch.
Ik kneep mijn ogen een beetje samen. „Wat? Het benadrukt mijn figuur, en ik vind een colkraag toevallig leuk.“
„Iemand met tieten zoals jij zou ze nooit moeten bedekken.“ Cat wees naar haar decolleté. „Ik doe zo mijn best om deze kleine besjes te laten zien, en jij verstopt die van jou.“
Cat was vrij plat, maar dat stond haar goed, vooral omdat de jurkjes die zij droeg er veel te ordinair uit zouden zien bij iemand met tieten.
„Wat jij wilt, ik laat mijn taille zien, dus wees blij.“
„Ik probeer alleen maar iemand anders dan Ben voor je te regelen.“
„Ik heb daar geen hulp bij nodig, bedankt.“
„Dat betwijfel ik ten zeerste.“ Cat kneep haar ogen een beetje dicht en haar gouden oogschaduw glinsterde.
Catherine was waanzinnig sexy; ze wist hoe ze zich moest gedragen, kende de juiste manier om haar bruine haar naar achteren te gooien en met haar donkere wimpers te wapperen om sensueel, maar niet te intens over te komen. Ze viel echter wel op de slechtste jongens, zoals Jake Miller, de vroegere football-ster van Esterford High totdat hij zijn knie blesseerde, wat hij als een excuus zag om zijn hele toekomst weg te gooien, waardoor hij bleef zitten in het voorlaatste jaar. Niet dat hij daarvoor geen eikel was.
„Hé.“ Cat boog naar voren, en haar glinsterende oogschaduw stond erg mooi bij haar chocoladekleurige ogen. „Zeg het me als Jake naar me kijkt.“
Ik rolde met mijn ogen en keek in een opwelling in de richting van Jake, maar ik zag dat iemand anders recht naar mij keek en mijn jurk opnam.
Cole Harrison.
Ik keek meteen weg, en aangezien Cat al op haar telefoon zat, pakte ik de mijne ook, terwijl mijn hart snel klopte in mijn borst. Hij wierp niet zomaar een blik op me; hij keek naar me. Ik keek weer op, en daar waren zijn donkere ogen weer. Hij grijnsde half, draaide zich toen naar Jake en richtte zich op wat de ex-footballspeler hem vertelde.
Mijn blik gleed weer naar mijn telefoon, maar ik was dichtbij genoeg om hem stiekem in de gaten te houden door een pluk van mijn blonde haar die voor mijn ogen viel.
Cole Harrison zag eruit als de ultieme foute keuze.
Gekleed in een spijkerbroek en een wit overhemd met opgerolde mouwen, met een paar plukken van zijn naar achteren geduwde donkere haar die over zijn even donkere ogen vielen, was hij onweerstaanbaar sexy. Er speelde een scheve glimlach op zijn lippen, ondeugend charmant, en de korte stoppels op zijn strakke kaak lieten zien dat hij zich vandaag niet had geschoren, waardoor hij er moeiteloos cool uitzag.
Ik had Cole Harrison twee jaar geleden ontmoet, toen ik uithuilde bij onze decaan over het feit dat ik niet genoeg vrijwilligerswerk op mijn cv had, en zij me zover probeerde te krijgen om hem bijles scheikunde te geven.
Ik accepteerde het, denkend dat ik hem tegen het einde van het schooljaar in een topstudent zou veranderen, en hij haalde me thuis op voor onze eerste les. Vervolgens reed hij twintig minuten lang met me door de stad, bewerend dat hij iets moest ophalen, voordat ik besefte dat hij wiet verkocht aan studenten die terug waren voor de kerstvakantie.
Vanzelfsprekend weigerde ik om hem ooit nog bijles te geven. Hij was geslaagd, dus misschien had hij iemand anders gevonden.
„En, kijkt hij?“ siste Cat.
„Sinds wanneer gaat hij om met Cole Harrison?“ Ik hield mijn blik op Cat gericht, me te sterk bewust van de aanwezigheid van Cole, bang dat ik per ongeluk weer zou kijken en hij me een creep zou vinden.
„Sinds hij wiet begon te roken in de kelder van Cole.“ Cat haalde haar schouders op. „Al zijn vrienden zijn na de middelbare school verhuisd.“
„Ik kan niet geloven dat ze niets met hun leven doen,“ mompelde ik.
„Hé, wees niet zo bevooroordeeld.“ Cat fronste en er blonk oprechte irritatie in haar ogen. „Alleen omdat ze niet naar een chique universiteit zijn gegaan, betekent niet dat hun leven waardeloos is.“
„Je snapt wat ik bedoel.“ Ik hield mijn hoofd schuin. „Jake had ver kunnen komen.“
„Lila,“ waarschuwde Cat. „Niet iedereen heeft de hersencapaciteit of de behoefte om non-stop te studeren.“
Ik opende mijn mond, maar het was noch de tijd noch de plek.
„Ik had moeten weten dat je hierheen wilde komen vanwege Jake,“ zei ik in plaats daarvan, me nog steeds ongemakkelijk voelend in de bar.
„Ja, en? Jij bent hierheen gekomen omdat je niet meer met de vrienden van Ben om kunt gaan.“ Cat trok een wenkbrauw op. „We hebben allebei onze redenen. Laten we gewoon genieten van de avond. Tenminste geen van de mensen waar je normaal mee omgaat zijn hier. We zijn de onschendbaren.“
De verkapte belediging ontging me niet, maar ik liet het voor vanavond zitten. Cat en ik waren al sinds groep drie beste vriendinnen, toen we nog blind waren voor onze verschillen.
Ik was bijvoorbeeld blind voor de onvrede van mijn moeder telkens als ik haar vertelde dat ik met Cat optrok, en zij was blind voor de rijkdom die mijn ouders hadden in vergelijking met de hare. We lieten het ons niet kapotmaken, maar ik was bang dat dat uiteindelijk zou veranderen.
„Wat dacht je ervan als jij iets te drinken voor ons gaat halen, en ik blijf hier alleen, zodat hij misschien wel met me komt praten.“ Cat pakte mijn onderarm beet, en ik slaakte een diepe zucht.
„Prima, maar jij haalt het volgende rondje.“ Ik sprong van de kruk en pakte mijn telefoon; hij ging weer over en de naam van Ben stond op het scherm.
„Oh mijn God, laat mij opnemen, alsjeblieft.“ Cat reikte ernaar, maar ik trok hem snel weg.
„Ik neem niet op,“ zei ik, terwijl de woede in mijn aderen klopte. „Ik heb hem al tien keer verteld dat het uit is; ik praat niet meer met hem.“
„Goed zo.“
Ik herinnerde me de echte reden waarom ik me door Cat naar Old Joe's had laten slepen op kerstavond. Ik kon niet nog een minuut langer aanhoren hoe mijn moeder me bleef lastigvallen over de breuk met Ben. Hij kuste als een vis en praatte de hele verdomde tijd over Yale. Ik moest weg van iedereen die me vertelde hoe ik mijn leven moest leiden.
„Ik ga de drankjes halen.“ Ik liet mijn telefoon in mijn tas vallen.
Als er vanavond nog iemand anders zou bellen, zou ik morgenochtend zeggen dat ik in slaap was gevallen.
Vanavond was ik onbereikbaar.
