Savage Remains: Wat Er Tussen Ons Overblijft
Auteur
Kristen Mullings
Lezers
69,3K
Hoofdstukken
12
Romans lippen zweefden vlak boven de mijne, zo dichtbij dat het pijn deed, zijn stem rauw als grind.
“Nog niet,” fluisterde hij. “Bij de volgende ademhaling zul je voor me breken.”
Sage had gezworen dat ze klaar was met Roman—de leugens, het liefdesverdriet, het vuur dat nooit echt was gedoofd. Maar wanneer het lot hen weer samenbrengt, is de spanning tussen hen elektrisch, gevaarlijk en onmogelijk te negeren. Roman wil verlossing; Sage wil de waarheid. Elke aanraking voelt als een belofte, elke ruzie als een uitdaging. Hij is vastbesloten om te bewijzen dat hij is veranderd, maar oude wonden genezen niet zomaar, en verleiding weet de grenzen tussen vergeving en overgave moeiteloos te laten vervagen. Tussen gespannen etentjes, scherpe woorden en gestolen kussen stellen ze zichzelf de ene vraag waar geen van beiden aan kan ontsnappen—kun je ooit echt houden van iemand die je ooit heeft gebroken?
Hoofdstuk 1: Schenk Water Voor Me In
SAGE
„Sage! Je kunt niet—“
Ik gooide de deur zo hard in zijn gezicht dicht dat het kozijn trilde. Mijn borstkas ging zwaar op en neer. Ik deinsde langzaam naar achteren en wachtte vol spanning op een reactie op mijn uitbarsting.
Ik dacht even dat Roman er dwars doorheen zou lopen. Hij zocht altijd de grenzen op. Vooral de grenzen die ik zo hard probeerde te bewaken. Ik klemde mijn kaken stijf op elkaar.
De stilte slokte me helemaal op. Ik deed wanhopige pogingen om mijn emoties onder controle te houden, maar ik faalde hopeloos. En toen kwamen de tranen.
Ik wilde het uitschreeuwen. In plaats daarvan liet ik me op bed vallen. Ik pakte een kussen om mijn snikken te smoren en veegde de tranen weg die over mijn wangen rolden.
God, wat haatte ik dit.
Het was niet de bedoeling dat ik hem miste. Het was niet de bedoeling dat ik hem nog steeds wilde.
„Kätzchen,“ klonk zijn stem. Gedempt door de deur, laag en vol verlangen. De bijnaam raakte me diep, zoals altijd. „Je kunt me niet blijven ontwijken.“
Mijn handen grepen het kussen steviger vast.
Hem ontwijken? Hij was wekenlang verdwenen. Geen telefoontje. Geen appje. Alleen een of ander standaard kutberichtje dat hij weg was voor 'familiezaken'. Alweer! Alsof ik niet elke dag in stilte kapotging.
Alsof ik zijn aanwezigheid niet voelde in elke kamer die ik binnenstapte.
Ik ging rechtop zitten en veegde ruw over mijn wangen. „En jij kunt niet zomaar weer binnenlopen alsof er niets is gebeurd!“
Ik kon niet voorkomen dat mijn stem oversloeg in een schreeuw. Midden in de zin brak mijn stem.
Een stilte. Toen klonk zijn stem, zachter nu. „Alsjeblieft... doe de deur open.“
Ik staarde naar de deur. Mijn vingers trilden langs mijn zij.
Doe het niet, Sage.
Maar het ding met Roman Heinrich was... hij smeekte nooit.
En nu deed hij dat wel.
Mijn benen kwamen in beweging voordat ik ze kon tegenhouden. Er was een verlangen dat me dreef. Ik had het bloedheet en was ontzettend boos. Het was dat onweerstaanbare verlangen dat Roman altijd in mij aanwakkerde. Het leefde net onder mijn huid, ik wilde hem altijd. Hem op me voelen, in me voelen.
Mijn vingers sloten zich voorzichtig om de deurknop en ik opende genadig de deur.
Roman krimpte niet ineen. Hij stond kaarsrecht en stil in de gang. Hij zag eruit als pure spijt, gekleed in een strak zwart pak. Geen stropdas. Zijn boord stond open. Zijn hals was ontbloot.
Hij wist precies wat hij deed.
Zijn ijsblauwe ogen gleden over me heen. Langzaam en zonder schaamte, alsof hij er alle recht toe had. Zijn blik viel op de traansporen op mijn gezicht en werd heel even zachter. Toen verscheen die vertrouwde duisternis weer in zijn ogen.
„Noem me niet zo,“ beet ik hem toe, hoewel mijn hartslag versnelde. „Jij hebt het recht niet meer om me zo te noemen.“
Hij zette een stap naar voren. Ik deed een stap achteruit. Een dans die we allebei maar al te goed kenden.
„Maar dat ben je wel, toch?“ mompelde hij. Hij sloot de deur achter zich met één hand. De klik galmde door het appartement als een bezegeld lot. „Van mij.“
„Nee, Roman,“ siste ik met trillende stem. „Jij kunt niet zomaar verdwijnen en dan terugkomen alsof ik van jou ben.“
„Je was altijd al van mij.“ Zijn stem klonk zwaar en vol duidelijke bedoelingen. „Je doet alleen graag alsof dat niet zo is.“
Mijn adem stokte, en dat merkte hij.
Zijn lippen krulden omhoog. Niet in een glimlach, maar in iets diepers. Iets hongerigers.
Roman kwam langzaam en doelbewust op me af. Hij dreef me naar achteren richting het bed, als een roofdier dat op zijn prooi jaagt. De kamer leek met elke stap kleiner te worden.
„Zeg het maar, en ik ga weg,“ mompelde hij. „Maar we weten allebei dat je dat niet wilt.“
„Fuck you,“ fluisterde ik. Mijn dijen klemden zich stevig samen onder de zijde van mijn kamerjas. „Je mag geen spelletjes met me spelen.“
Hij bewoog zo snel dat ik amper de tijd had om adem te halen.
Met één hand greep hij mijn haar vast. Hij trok mijn hoofd net ver genoeg naar achteren om mijn keel te ontbloten. Zijn andere hand klemde zich stevig om mijn kaak. Voorzichtig, maar ontzettend bezitterig. Zijn lichaam drukte tegen het mijne. Hij voelde heet, gespierd en vol mannelijke spanning.
„Denk je dat dit een spelletje is?“ gromde hij. Zijn stem was heet tegen mijn mond. „Zeg me dan dat ik moet stoppen. Nu meteen. Zeg nee, en ik loop die deur uit.“
Dat deed ik niet. Dat kon ik niet. Mijn hart klopte zo hard dat ik het in mijn tanden voelde bonzen.
„Nog steeds van mij,“ fluisterde hij. Hij streek met zijn lippen over mijn wang zonder me te kussen. „Nog steeds nat voor mij, zelfs als je boos bent.“
„Je bent zo'n arrogante—“
Zijn greep werd strakker. Precies genoeg om me het zwijgen op te leggen, maar niet genoeg om me echt pijn te doen.
„Kleed je uit,“ beval hij.
Ik bevroor. Zijn stem was een trigger waarvan ik het haatte dat ik er zo van hield. De manier waarop hij sprak alsof hij de baas over me was. Alsof ik op mijn knieën zou vallen als hij met zijn vinger knipte. En fuck, misschien zou ik dat ook wel doen.
„Roman, doe niet—“
„Kleed je uit. Of ik doe het voor je.“
En ik wist precies wat dat betekende.
Mijn adem stokte in mijn keel terwijl ik hem aankeek. Opstandig en trillend, voordat ik langzaam de kamerjas van mijn schouders liet glijden.
Hij bekeek elke centimeter die ik blootgaf alsof het al van hem was. Zijn borstkas ging op en neer in een langzaam, gecontroleerd ritme. Maar zijn ogen brandden van pure bezitsdrang.
Ik stond naakt voor hem. Mijn kin omhoog, mijn tepels stijf van de koele lucht en de pure spanning tussen ons. Ik weigerde weg te kijken.
„Brave meid,“ zei hij.
God, die complimentjes. Ik haatte het dat mijn dijen daardoor nog steeds tegen elkaar klemden.
Hij stapte achter me en streek met zijn vingertoppen over mijn ruggengraat. Langzaam en vol aanbidding, totdat zijn handen mijn heupen vastpakten.
„Dit heb ik gemist,“ mompelde hij tegen mijn oor. „De manier waarop je rilt als ik je niet eens echt aanraak.“
Ik klemde mijn tanden op elkaar. „Ik haat je.“
„Nee hoor,“ zei hij terwijl hij in mijn schouder beet. „Dat zou je wel willen. Maar je lichaam reageert nog steeds op mij.“
Hij draaide me om en duwde me zachtjes maar stevig op het bed. Voordat ik op adem kon komen, sloot zijn hand zich om mijn keel. Een stevige, gecontroleerde druk. Precies zoals hij wist dat ik het lekker vond. Precies genoeg om mijn adem te doen stokken.
„Is het stopwoord nog steeds hetzelfde?“ vroeg hij. Zijn stem klonk donker en verleidelijk.
„Ja,“ bracht ik schor uit.
„Laat me je dan eraan herinneren wat je hebt gemist.“
Romans hand bleef stevig op mijn keel liggen. Het deed geen pijn, het hield me gewoon op mijn plek. Hij hield me vast alsof hij me opeiste.
Mijn benen trilden. „Dit mag je niet doen,“ fluisterde ik. Tegelijkertijd bewogen mijn heupen omhoog tegen zijn dijbeen. „Je kunt niet zomaar opduiken, me Kätzchen noemen, en denken dat ik helemaal voor je smelt.“
„Je bent al aan het smelten,“ gromde hij.
Zijn lippen waren vlak bij de mijne. Ik voelde zijn adem tegen mijn mond. Hij boog zich voorover tot de warmte van zijn lichaam me op het bed nagelde. Mijn hart fladderde als een gevangen vogel in mijn borstkas.
Ik voelde het. Het moment vlak voordat hij me zou kussen. Iets in mij schreeuwde volmondig ja.
Maar in plaats daarvan... draaide ik mijn gezicht weg.
Hij bevroor.
„Ik kan het niet,“ zei ik buiten adem.
Een stilte.
„Ik moet gaan.“
Roman trok zich net ver genoeg terug om me aan te kijken. Niet verward, niet boos, maar observerend. Hij nam me in zich op.
„Ik heb een nieuwe baan,“ zei ik. Ik probeerde op adem te komen en mijn racende lichaam te kalmeren. „En ik ben al te laat. Mijn nieuwe vriendin Erin wacht op me. Zij is de enige die voor me heeft gezorgd sinds ik... alles heb achtergelaten.“
Ik ging rechtop zitten en greep naar mijn kamerjas. Ik wikkelde de stof om me heen als een soort schild.
Zijn ogen werden donkerder. „Ga je nu weg?“
„Ja,“ zei ik, hoewel het letterlijk pijn deed om het te zeggen. „Ik heb er te hard voor gewerkt om opnieuw te beginnen, Roman. Ik ga dat niet op het spel zetten. Alleen maar omdat jij opeens voor me staat met die stem, die handen en die... geur.“
Een vleugje van een glimlach verscheen. „Dus je wilt me nog steeds.“
„Ik heb nooit gezegd van niet.“ Ik liep langs hem heen en raakte met mijn schouder zijn borstkas. „Maar ik geef me niet over aan een man die zonder iets te zeggen verdwijnt. Een man die daarna verwacht dat mijn bed nog warm is als hij terugkomt.“
Hij draaide zich om en volgde me met zijn blik. „Het ging niet alleen om mij. Jij had ruimte nodig.“
„Jij nam die ruimte in,“ beet ik hem toe. „Je nam alles in.“
Stilte.
Toen klonk zijn stem, laag en gevaarlijk: „En toch ben je nog steeds van mij.“
Ik draaide me abrupt om. „Roman—“
„Ga,“ zei hij, waarmee hij me onderbrak. „Wees professioneel. Wees verantwoordelijk. Wees de versie van jezelf die je wanhopig probeert te zijn zonder mij.“
Ik knipperde met mijn ogen, verbluft door zijn plotselinge kilte.
„Maar wanneer je klaar bent met doen alsof dit je niets doet...“
Zijn ogen brandden in de mijne. „Je weet me te vinden.“
Ik antwoordde niet. Ik keek alleen maar toe hoe hij de deur uitliep. Mijn hart klopte nog steeds razendsnel, mijn dijen deden nog steeds pijn van het verlangen. Romans geur kleefde aan mijn huid als een zonde die ik er nog niet had afgewassen.
