Dolle honden en Engelsen
Auteur
Andreona C Garlid
Lezers
16,5K
Hoofdstukken
50
Elke jonkvrouw in het rijk wordt ontboden op een majestueus landgoed voor veertien dagen vol weelderige feesten, waar een man van adel — rijk, teruggetrokken en naar verluidt waanzinnig — een bruid moet kiezen. Geruchten over vreemde sterfgevallen gonzen door de met kaarslicht verlichte gangen, maar de belofte van macht, passie en gevaar laat de harten sneller kloppen. Onder al het zijde en de glimlachen verbergt iedereen iets. Terwijl de spellen van charme en bedrog zich ontvouwen, brandt er één vraag feller dan de kroonluchters: wie zal de keuze van de Lord overleven — en wat zal het kosten om zijn hand te winnen?
Alle huwbare jonge vrouwen moeten aanwezig zijn
„Maar de geruchten beweren dat hij gek is! U kunt toch niet echt willen dat we naar dit evenement gaan, stiefmoeder, dat kunt u gewoon niet!“ Charlotte was de wanhoop nabij door het ondoordringbare gebrek aan redelijkheid van haar stiefmoeder.
„Ik durf wel te stellen dat als hij niet een beetje waanzinnig werd genoemd, hij allang getrouwd zou zijn met de een of andere adellijke dame uit een naburig dorp! Maar zijn gekte is juist onze kans! Mijn dochter zou tegen het einde van de maand Lady Edenmorrow kunnen zijn,“ gilde mevrouw Church van vreugde.
Helena, haar dochter, gilde eveneens en klapte in haar slanke handen. Haar gouden krullen veerden rond haar gezicht op en neer terwijl ze letterlijk trilde van opwinding.
„Maar liefst veertien dagen vol bals, jachtpartijen, diners en vermaak op het landgoed van Zijne Lordschap! En hij zal ongetwijfeld een van ons uitkiezen! Onze familie staat per slot van rekening het dichtst bij de adel. Het is niet zo dat een Abigail Flagg of een Lucy Smith ook maar enige kans maakt.“ Helena draaide een krul om haar vinger en slaakte een theatraal zuchtje. Theatrale zuchten behoorden waarschijnlijk tot haar grootste talenten.
Charlotte wreef gefrustreerd met haar vingers langs haar slapen. Ze vroeg zich voor de duizendste keer af waarom ze haar stiefzusje toch zo liefhad. Het meisje had net genoeg hersens om een theelepel mee te vullen. En niet eens een hele grote. Zo'n verfijnd lepeltje dat je gebruikt om in een porseleinen theekopje te roeren.
„HIJ IS GEK! Een krankzinnige man heeft twaalf maagden uitgenodigd om twee weken in zijn landhuis door te brengen voor een 'festival van genoegens' voordat hij beslist met wie hij gaat trouwen... slechts één van hen. Hoeveel van die jonge vrouwen denkt u dat daar weer als maagden zullen vertrekken? En heeft de vrouw die zijn bruid wordt soms meer geluk? Uitgehuwelijkt aan een gestoorde heer wiens zieke vader elk moment zou kunnen overlijden en haar volledig aan de genade van zijn waanzinnige zoon overlaat?“
„Dit is werkelijk het meest irrationele gedrag dat ik ooit bij jullie heb waargenomen, en ik heb u het voltallige fortuin van mijn vader zien verbrassen aan franjes en tierelantijnen. U bent echt onverbeterlijk!“ sloot Charlotte af... en ze besefte onmiddellijk dat ze te ver was gegaan.
Mevrouw Church perste haar lippen ontstemd op elkaar. „Ik merk dat je gewoon jaloers bent op Helena en haar daarom probeert af te houden van deze gunstige gelegenheid! Je weet dondersgoed dat je als een hooghartige en tegendraadse ongetrouwde vrouw van tweeëntwintig nagenoeg geen schijn van kans maakt tegen je veel jongere en veel meegaandere stiefzusje van zeventien.“
„Je kunt het gewoon niet verkroppen dat zij de vrouw des huizes zal worden en al het aanzien zal genieten, terwijl jij je bestaan als oude vrijster in je eentje in dit huis slijt. Geen enkele man wil trouwen met een meisje, of liever gezegd een vrouw, met een tong zo scherp als een scheermes.“
Mevrouw Church trok het gouden hoofdje van Helena liefdevol tegen haar borst. „Trek je maar niets aan van je stiefzus. Dat roodharige schepsel is louter jaloers omdat ze weet dat jij ongetwijfeld zijn hart zult veroveren. Ik ben er heilig van overtuigd dat hij een absolute heer is en dat de praatjes nergens op gebaseerd zijn! Maak je geen zorgen, mijn lieverd.“
Charlotte haalde haar hand door haar warrige haar. „Nou, wat dat betreft heeft u gelijk. Helena is mooier en zachtaardiger van karakter dan ik en zal ongetwijfeld een betere partij aan de haak slaan. Dat is nou exact de reden waarom ik haar in bescherming wil nemen. Ik zou toch niet willen dat mijn zus...“
„STIEFzus, mijn Helena deelt geen druppel bloed met jou, onbeschaamd wezen,“ onderbrak mevrouw Church haar nadrukkelijk. Ze nam Charlotte toen met een keurende blik op. Was Helena mooier? Charlotte was lang, eigenlijk iets te lang, want haar blik bevond zich op ooghoogte met menig man.
Haar haar had een diepe, kastanjebruine tint die vurig rood oplichtte in het kaarslicht, en haar staalgrijze ogen straalden een intense intelligentie uit die bijna angstaanjagend was. Charlotte was een grote schoonheid, maar dan zoals een opgerolde gifslang een grote schoonheid bezit.
Als haar vader niet zo had aangedrongen op overmatige scholing en haar al die jaren niet als een zoon had behandeld, was er wellicht hoop geweest om haar aan een man te helpen! Maar iedere aanbidder die ze voor Charlotte had geregeld, was met stomheid geslagen achtergebleven door de opstandige aard van het meisje.
Charlotte achtte zichzelf verheven boven een boerenknecht of de zoon van een boer en had de arme mannen, die nauwelijks konden lezen, naar hun mening over Shakespeare en de Ilias gevraagd.
Zijne lordschap zou de onschuldige hertenogen van haar dochter ongetwijfeld verkiezen boven de doordringende en verslindende blik van haar stiefdochter. Het kon geen kwaad om Charlotte te laten gaan, zolang ze maar niet werd voorzien van bijzonder flatterende jurken.
En stel dat Charlotte gelijk had over het feit dat zijne lordschap ongepaste bedoelingen had met de meisjes die hij van plan was af te wijzen, dan was het misschien maar het beste als Helena vergezeld zou worden door een soort begeleider.
„Ja, ze is mijn stiefzus. Maar aangezien ze nog maar een baby was toen ze hier in huis kwam, betwijfel ik of ik meer om haar zou kunnen geven als we echt verwant waren.“ Charlotte zag diepe wrok en woede over het gezicht van haar stiefmoeder glijden. Op een kalme en verzoenende toon voegde ze eraan toe: „Ik begrijp dat ik u niet op andere gedachten kan brengen om thuis te blijven.“ Charlotte zuchtte diep.
Mevrouw Church boog haar hoofd lichtjes in een uiterst kleine knik, waarmee ze de opmerking van haar stiefdochter op de meest subtiele manier erkende.
„Je gaat mee, en wel met open ogen. Ga nu maar die trouwring van je moeder halen die je in je bovenste lade bewaart. Denk maar niet dat het me ontgaan is dat je hem daar in een zakdoek hebt gewikkeld. Hij moet verkocht worden. Helena heeft behoefte aan een nieuw jachtkostuum en een nieuwe baljurk. Het zou een regelrechte schande zijn als ze twee keer in dezelfde outfit werd gezien, en jullie verblijven daar een volle veertien dagen!“ Charlottes ogen werden wijd van verbazing.
„Doe dat alstublieft niet! Dat is het meest dierbare en belangrijke wat ik bezit. U mag de ring absoluut niet hebben, dat kan gewoon niet. Ik weiger pertinent.“ Haar stiefmoeder leek zich in al haar woede groter te maken en op te blazen.
„Je woont onder mijn dak en je zult doen wat ik je opdraag! Haal de ring voor me, of ik zet je bij het grofvuil en ben voorgoed van je af!“ schreeuwde haar stiefmoeder, die paars en galachtig wegtrok als een furieuze Jan Klaassen en Katrijn-handpop. Helena sloeg haar handen voor haar mond.
„Oh alsjeblieft, moeder, doe het niet! Gooi haar niet op straat! Je zult haar de ring toch wel geven, Charlotte?“ Helena richtte haar ogen smekend op Charlotte.
Charlotte draaide zich abrupt om en verliet de kamer, zinderend van onderdrukte woede. Helena had voor veertien dagen jachtkostuums en baljurken nodig. Charlotte had er van elk drie en tevens twee simpele dagjurken, allemaal al jaren uit de mode.
Helena zou het huis verlaten met vier reiskisten met meer dan dertig jurken erin. De onkosten waren ronduit belachelijk. Ze betwijfelde sterk of zelfs de prinses van Engeland zoveel kleding en prullaria bezat als haar verwende stiefzusje.
Elk vertrek van hun woning was verworden tot een kaal mausoleum vol lege muren en onbedekte vloeren door het aanhoudende gat in de hand van haar stiefmoeder. Ze daalde langzaam de trap af en deponeerde de ring in de uitgestoken hand van haar stiefmoeder.
„Ziezo, dat was toch niet zo lastig? Het was óf dit, óf jou als dienstmeid verkopen om het prijskaartje te dekken.“ Ze liet de ring met een kwaadaardige grijns in haar zak glijden.
Charlotte wierp haar een vernietigende blik toe en verliet het huis zonder ook maar een woord te wisselen. Ze had inmiddels wel geleerd dat wanneer een woedeaanval haar overmande, het verstandiger was om te zwijgen, anders zou ze zichzelf geheid in nog diepere nesten werken.
De binnenkant van haar armen was overdekt met verborgen blauwe plekken en gemene knijpsporen die haar stiefmoeder haar met sadistisch genoegen toebracht als ze voor zichzelf opkwam. Bovendien had ze al twee dagen geen voedsel gekregen vanwege haar eerdere weerwoord over dit bal, en ze zou beginnen te flauwvallen als de hongerstraf nog veel langer werd aangehouden.
„Heb je ooit zulke onbeschofte en ondankbare manieren gezien? Ik was helemaal niet verplicht om voor haar te zorgen na de dood van haar vader! Ik had haar gemakkelijk weg kunnen sturen of haar simpelweg bij het dichtstbijzijnde weeshuis kunnen afleveren, want dat is wat ze is! Maar nee hoor, ze ziet je nog liever als een bedelaar naar zijne lordschap vertrekken dan afstand te doen van een onnozel ringetje dat ze van haar levensdagen niet zal dragen. Een dergelijk temperament zal zeker geen geschikte echtgenoot aantrekken.“
„Maar moeder...“ bracht Helena zwakjes in. Toen stokte ze.
Het zou geen enkele zin hebben om in discussie te gaan.
Ooit zou de dag des oordeels voor deze vrouw moeten aanbreken. Charlotte kon alleen maar vurig hopen dat zij degene was die de rekening mocht presenteren.
