Royal Legacy 5: Als de nieuwe maan valt
Auteur
Lezers
469K
Hoofdstukken
43
Een Overeenkomst
Boek 5: Wanneer de Nieuwe Maan Valt
LEO
Quinns poten raakten de grond hard terwijl hij razendsnel door het bos rende. De regen viel met bakken uit de hemel. Het maakte zijn zwarte vacht doorweekt, waardoor de bladeren aan hem bleven plakken.
Hij liet een lage grom horen, pissig op de storm omdat die hem afremde. Toen hij de rand van een wilde beek bereikte, gooide hij zijn hoofd achterover en huilde. Het was luid genoeg om boven de donder uit te komen.
„Alles goed, Alpha?“ De stem van een omega klonk door in mijn hoofd.
„Ja,“ antwoordden Quinn en ik tegelijkertijd. We waren allebei gespannen.
Quinn schudde zijn hoofd, geïrriteerd door de onderbreking. Hij was nog prikkelbaarder dan normaal. Dat kwam waarschijnlijk door de nieuwste bullshit van mijn vader.
Eerder vandaag had mijn vader, Frank Storm, de voormalige alpha, me meegesleurd naar een vergadering. Hij beval me om een mate te kiezen en haar luna te maken.
Vandaag was mijn achtentwintigste verjaardag. Blijkbaar was dat de magische leeftijd waarop een alpha moest stoppen met wachten op zijn voorbestemde luna. Ik ben echt niet van plan om zomaar met iemand genoegen te nemen.
Quinn was er woedend over. Hij wilde onze ware mate, en eerlijk gezegd wilde ik dat ook.
Een alpha is nooit sterker dan wanneer hij samen is met zijn voorbestemde luna. Een willekeurig meisje zou ons niet kunnen geven wat we nodig hadden.
Alleen al de gedachte eraan deed Quinns vacht overeind staan. Hij huilde opnieuw en rende razendsnel terug naar het roedelhuis.
Wat nu? dacht ik, toen ik mijn vader zag wachten op het grasveld voor het huis. Hij was waarschijnlijk zijn volgende zet aan het bedenken.
Quinn wierp hem een boze blik toe voordat hij naar binnen ging om terug te veranderen. Ik beende naar mijn kantoor en trok droge kleren aan. Snel hees ik me in een spijkerbroek.
Ik had nauwelijks de tijd om mijn rits dicht te doen voordat mijn vader binnenstormde. Zonder te kloppen, natuurlijk. Hij had Victor Nice meegenomen, de alpha van de naburige roedel.
Zijn achternaam was echt een grap. Zijn dochter, Amber, liep achter hen aan naar binnen. Ze zag er net zo gespannen uit als ik me voelde.
Ik liet me in mijn stoel vallen. „Alpha Victor, wat brengt u hier?“ mopperde ik.
Mijn vader wierp me een boze blik toe omdat ik zo ongedwongen was.
„Jouw vader heeft een deal voorgesteld die voor beide roedels voordelig kan zijn,“ zei Alpha Victor.
„Echt waar?“ zuchtte ik. Ik probeerde mijn irritatie niet eens te verbergen.
Alpha Victor wierp een blik op mijn vader. Hij vroeg zich waarschijnlijk af waarom ik me als zo'n klootzak gedroeg.
„Ja, dat heb ik gedaan,“ snauwde mijn vader. „Ik heb een overeenkomst tussen jou en Amber voorgesteld.“
„Een overeenkomst?“ Ik spuugde het woord nog net niet uit.
„Mijn dochter zou een geweldige luna zijn,“ zei Alpha Victor. Ik zweer dat mijn mond openviel van verbazing.
„Jullie zijn helemaal gek geworden,“ zei ik, terwijl ik Quinn met moeite in bedwang hield. „Allebei.“
„Leo, het is niet goed voor een alpha om zo lang zonder luna te zijn. Het beïnvloedt je humeur,“ zei mijn vader fronsend.
Quinn en ik hadden er genoeg van. Ik stond op en keek mijn vader woedend aan. „Op dit moment ben jij degene die mijn humeur beïnvloedt,“ beet ik hem toe.
Daarna draaide ik me om naar Amber. „Het spijt me, Amber, maar er komt absoluut geen overeenkomst.“
Ik keek Alpha Victor aan. „Mijn vader heeft u misleid. U mag zo lang als u wilt op mijn grondgebied blijven, maar deze vergadering is voorbij.“
Mijn vader keek me aan alsof ik hem zojuist had verraden. Alpha Victor hield de deur open voor Amber. Ze vertrokken allebei en zagen er verslagen uit.
Ik draaide me om naar mijn vader. „Probeer zoiets nooit meer,“ gromde ik naar hem.
„Ik probeer alleen maar voor de roedel te zorgen,“ zei hij.
„Nee, je probeert mij onder de duim te houden. Eruit,“ zei ik tegen hem, en ik wimpelde hem af.
Hij keek me vernietigend aan, maar verliet uiteindelijk het kantoor.
Ik zakte terug in mijn stoel en probeerde rustig te worden.
Hij heeft echt het lef om de dochter van een alpha aan te bieden alsof ze een stuk pizza is.
Een paar minuten later stormde mijn beta, Jacks, naar binnen.
„Jacks, wat is er aan de hand?“ vroeg ik, terwijl ik een wenkbrauw optrok.
„Dit moet je echt zien,“ zei hij. Hij grijnsde van oor tot oor.
Ik liep achter hem aan de gang op en zag meteen wat hij zo grappig vond. Amber en mijn gamma, Nick, stonden wild te zoenen tegen de muur.
Ik kon het niet helpen. Ik barstte in de lach toen ik de gezichten van mijn vader en Alpha Victor zag.
„Dat noem ik nou karma,“ zei ik tegen mijn vader. Hij bleef me alleen maar boos aankijken.
„Een gamma!“ riep Alpha Victor. Hij gooide zijn handen in de lucht alsof de wereld verging.
Ik probeerde hem een hand te geven en perste er een glimlach uit. „Gefeliciteerd, Alpha Victor. Uw dochter is de mate van een van mijn beste mannen. We zijn blij dat we haar hier bij New Moon hebben,“ zei ik. Maar ik zag wel dat hij niet in de stemming was voor een feestje.
Hij dacht altijd dat zijn dochter met een alpha zou eindigen, niet met een gamma. Hij zou trots moeten zijn, of misschien zelfs enthousiast. Maar zijn ego was daar veel te groot voor.
Deze dag is zojuist een heel stuk beter geworden.
AUSTYN
„Je bent zo zielig. Ik weet niet eens waarom mijn vader je hier überhaupt gehouden heeft.“ Kayden, de zoon van de alpha, duwde me opnieuw tegen de vlakte.
Ik veegde mijn lip af met de rug van mijn hand en staarde naar het bloed.
„Alsof ik ooit iemand zoals jij als mijn mate zou nemen. Als een luna!“ Kaydens woorden deden meer pijn dan de klap.
„Je bent altijd waardeloos geweest en je zult altijd waardeloos blijven,“ spuugde hij. Letterlijk, recht in mijn gezicht terwijl ik in elkaar gedoken op de grond zat. „Als je hier ooit iemand over vertelt, zal ik je niet alleen maar afwijzen, begrepen?“ Kaydens stem klonk ijskoud terwijl hij me in mijn ribben schopte.
„Ja,“ kreunde ik. Ik voelde iets knappen vanbinnen.
„Maak dat je wegkomt.“ Hij zwaaide met zijn hand naar de kantoordeur alsof ik niets waard was.
Ik krabbelde overeind en greep naar mijn zij. Zo snel als ik kon, rende ik zijn kantoor uit. Ik stopte pas toen ik de vertrekken van het personeel bereikte.
Vandaag was mijn achttiende verjaardag. Ik was zojuist afgewezen door mijn mate. Hij was de enige persoon die van mij hoorde te houden en me altijd hoorde te beschermen.
Maar zo was mijn leven nu eenmaal. Een eindeloze shitstorm van tegenslagen.
Het begon allemaal toen mijn ouders twaalf jaar geleden werden vermoord bij een aanval door rogues. Mijn vader was de beta. Daarom mocht ik bij de alpha en de luna wonen totdat ik dertien werd. Daarna stuurden ze me naar een kostschool, alsof ik een donker geheim was.
Zes maanden geleden kwam ik weer thuis. Ik werd direct aan het werk gezet als bediende in het roedelhuis. Eerlijk gezegd was ik daar niet eens verbaasd over.
Alpha Victor en Luna Michelle haatten mij. Ik was gewoon een smet op hun perfecte gezin. Ik zou me nooit kunnen meten met hun kostbare zoon en dochter. Kayden zou de nieuwe alpha worden. Zijn zus Amber was er druk mee om de aandacht van de naburige alpha te trekken.
Met moeite liep ik de lange trap af naar de vertrekken van het personeel. Die bevonden zich in de kelder, vlak naast de kerker.
Gezellig, toch?
Fern, het hoofd van de huishouding en de persoonlijke bediende van de alpha, zag me als eerste. Ze haastte zich naar me toe en hielp me het laatste stukje de trap af. „Wat is er gebeurd?“ hapte ze naar adem met grote ogen.
„Kayden,“ antwoordde ik. Ik probeerde stoer te klinken terwijl ik op een stoel ging zitten.
Een van de andere bedienden bracht de EHBO-doos.
„Je moet echt op je woorden letten, Austyn,“ zei Fern schuddend met haar hoofd. Toch waren haar handen zacht terwijl ze me verzorgde.
„Het was niet mijn schuld deze keer!“ jammerde ik. Ik kromp ineen toen Fern mijn zij in het verband wikkelde.
„Oh, was dat het niet?“ zuchtte Fern. Ze geloofde er duidelijk niets van.
„Nee, het was de schuld van Ember.“ Ik gaf mijn wolf de schuld, want waarom ook niet?
„En hoe was het de schuld van Ember?“ vroeg Fern, terwijl ze een wenkbrauw optrok.
„Zij besloot om de mate te zijn van Kaydens wolf,“ zei ik. Ik voelde de pijn meteen weer terugkomen.
Fern keek naar me op, haar gezicht vol ongeloof. „Ben jij de mate van de zoon van de alpha?“
De kamer vulde zich met geschrokken kreten. Het was alsof ik zojuist had verteld dat de wereld verging.
„Niet meer. Hij heeft me onmiddellijk afgewezen. Vandaar de gebroken ribben en kapotte lip,“ mopperde ik. Ik probeerde moediger te klinken dan ik me voelde.
„Oh lieverd, het spijt me zo.“ Door de trieste blik van Fern wilde ik nog harder huilen.
„Mijn mate was mijn enige kans om hier weg te komen.“ Ik beet op mijn lip en vocht tegen de tranen.
„Vertrouw op het plan, Austyn,“ probeerde Fern, terwijl ze me een kleine, hoopvolle glimlach gaf.
„Het plan dat de Maangodin tot nu toe voor mij heeft, is ronduit klote,“ mompelde ik. Ik probeerde mijn verbittering niet eens te verbergen.
Ik was vier jaar oud toen ik voor het eerst de stem van mijn wolf in mijn hoofd hoorde. Het was ongekend om je wolf al voor je achttiende te krijgen. Ik kon niet transformeren of zoiets, maar Ember en ik konden wel praten. Mijn ouders hielden het geheim, bang voor wat het zou kunnen betekenen.
Twee jaar later werd onze roedel aangevallen door rogues. Iedereen dacht dat het een willekeurige aanval was. Maar mijn ouders wisten wel beter. Ze wisten dat de rogues voor mij waren gekomen.
De rogues twijfelden geen moment. Ze kwamen recht op ons huis af en bewogen alsof ze alles hadden gepland. Mijn ouders maakten geen schijn van kans.
Ik verstopte me in de kelder en dacht dat ik veilig was. Maar ze vonden me toch. Ze staken me met een naald. Wat er ook in zat, het zorgde ervoor dat de stem van Ember uit mijn hoofd verdween.
Daarna vertrokken ze gewoon. Alsof het niets was.
De dokters van de roedel haastten zich naar binnen. Ze namen bloed af en belden de oudsten, hopend op antwoorden. Het bleek dat het spul waarmee ze me hadden geïnjecteerd een oeroud serum was. Iedereen dacht dat weerwolven het eeuwen geleden al hadden uitgeroeid.
Maar ze hadden het mis. Helemaal mis.
Vandaag was de eerste keer dat ik Embers stem weer hoorde sinds we vergiftigd waren. Maar wat ze me vertelde, brak mijn hart.
Het serum had haar mogelijkheid weggenomen om naar voren te komen. Ik zou nooit meer kunnen transformeren en Ember zou nooit meer vrij kunnen rennen.
Ze zou nu alleen nog maar in mijn hoofd bestaan. Is dit het dan echt voor ons?
„Je weet nooit wat je toekomst in petto heeft,“ zei Fern. Haar stem klonk wijs en zacht, alsof ze een uil uit een sprookjesboek was.
Ik mopperde alleen maar. Ik was er niet voor in de stemming, terwijl ze me bleef oplappen.
Alsof deze dag nog slechter zou kunnen worden.
