Liefde tussen de boekenplanken
Auteur
Oonagh C. K.
Lezers
247K
Hoofdstukken
31
Grace is totaal onafhankelijk, maar James stormt haar leven binnen met ketenen waaruit ze niet kan ontsnappen en een huwelijk dat is gebaseerd op leugens die hij niet kan bekennen. Hij is verleiding gehuld in gevaar – het ene moment beschermend, het volgende moment onbereikbaar, en altijd iets verbergend dat net buiten haar bereik ligt. De muren die Grace heeft opgebouwd om haar hart te beschermen, beginnen onder zijn aanraking af te brokkelen, zelfs als zijn geheimen hen beiden dreigen mee te sleuren. Elke blik doet vonken overslaan, elke ontmoeting verstrikt hen dieper in een web van leugens, verlangen en risico. Hij draagt een verleden met zich mee dat doordrenkt is van gevaar. Ze heeft nooit om hem gevraagd, maar nu kan ze haar blik niet meer afwenden. Liefde is misschien wel het enige dat sterk genoeg is om hen te redden – of het mes dat klaarstaat om hen te verscheuren.
Hoofdstuk 1
GRACE
Sneeuw wervelde tegen de etalageruiten van de boekwinkel. Elk klein sneeuwvlokje ving het zwakke decemberlicht op dat door Chicago’s grijze lucht heen filterde. Binnen was de lucht warm van de kaneelthee die Hannah had gezet en de geruststellende muffe geur van doorlezen boeken.
“Grace, als nog één persoon naar dat stomme kookboek vraagt, is het oorlog,” verkondigde Hannah bij het raam aan de voorkant. Ze was bezig met het opstellen van wat ze “Last-minute cadeaus die je geen onterving zullen opleveren” noemde. Haar poging om onze steeds triestiger wordende kerstverkoop wat humor in te blazen.
Ik keek op van mijn laptop, waarop ik aan het doen was alsof ik aan de inventaris werkte in plaats van naar onbetaalde rekeningen te staren. “Die van die beroemdheid die duidelijk niet weet hoe je water moet koken, of die ene die beweert dat hij kerstrestjes tot sterrenniveau kan tillen met een airfryer?”
“Die met de airfryer.” Ze hield een boek omhoog met een felgekleurde, lelijke omslag. Er stond een kalkoen op met een klein duikbrilletje. “Iemand vroeg zelfs of we hem in hardcover hadden. Omwille van het gewicht, neem ik aan - het dient beter als wapen dan als kookboek.”
Ik lachte, maar het voelde niet oprecht. Hannah slaagde erin in alles het positieve te zien. Het optimisme van een twintigjarige dat nog niet de grond in geboord was door de realiteit.. Sommige dagen was ik jaloers op die onschuld.
Vandaag voelde het alsof ik keek naar wie ik vroeger was.
Ze checkte haar telefoon en pakte haar jas van achter de toonbank. “Vind je het erg als ik wat vroeger ga lunchen? Ik heb met mijn zus afgesproken in de Loop, en je weet hoe ze wordt als ik te laat ben.”
“Ga je gang. En breng iets lekkers voor me mee van die bakkerij op Clark.”
“Die kaneelrol die eigenlijk een toetje is maar vermomd is als ontbijt?”
“Precies die.”
Nadat ze vertrokken was, voelde de stilte zwaar om me heen. Zelfs Sinatra’s stem uit de oude radio klonk gedempt, alsof hij werd opgeslokt door het gewicht van alles waar ik niet aan probeerde te denken.
Ik reikte onder de toonbank naar de envelop die ik de hele ochtend had vermeden. Mijn vingers wilden niet aanraken wat aanvoelde als een doodvonnis.
Achterstallige betaling. Onmiddellijke actie vereist.
De cijfers onderaan staarden me aan alsof ik al gefaald had. Ik was achtentwintig jaar oud en ik verdronk nu al in de droom waarvan ik dacht dat hij me zou redden.
Deze boekwinkel had moeten bewijzen dat ik iets kon opbouwen op lange termijn, iets dat ertoe deed. In plaats daarvan voelde het alsof ik op dun ijs stond zonder vaste grond in zicht.
Ik duwde de brief terug in zijn schuilplaats, alsof hem niet zien hem op de een of andere manier kon laten verdwijnen. De bel boven de deur rinkelde en onderbrak mijn zelfmedelijden.
Koude decemberlucht blies binnen, en ik keek op. Ik verwachtte de gebruikelijke drukte voor de feestdagen - een bedrukte ouder, een verdwaalde toerist, misschien iemand die tijd kwam doden voor de lunch.
In plaats daarvan stapte een man binnen die niet helemaal thuis leek te horen in de knusse sfeer van de boekwinkel. Hij was lang, met donker haar dat bedekt was met sneeuw. Hij droeg een donkergrijze wollen jas die duidelijk niet uit een doorsnee winkel kwam.
Zijn aanwezigheid had iets dwingends, alsof alle aandacht vanzelf naar hem toe getrokken werd.
Mijn eerste instinct was om weg te kijken. Mijn tweede was om te blijven kijken en te hopen dat hij het niet doorhad.
We maakten vluchtig oogcontact. Zijn ogen waren scherp en alert, en deden me vergeten wat ik aan het typen was geweest.
“Kan ik je helpen iets te vinden?” vroeg ik. Ik was trots dat mijn stem zelfzeker klonk.
“Ik ben op zoek naar een boek,” zei hij. Zijn stem was laag en kalm - niet vermoeid zoals iemand aan het einde van een lange dag, maar het soort dat je dichterbij wilde laten leunen om elk woord op te vangen.
“Daar hebben we er nogal wat van.”
De hoek van zijn mond krulde lichtjes omhoog. “Het heet The Clockmaker’s Garden. Het is oud, wordt waarschijnlijk niet meer gedrukt.”
Ik hield mijn hoofd schuin. “Niet bepaald iets dat de deur uitvliegt tijdens de feestdagen. Is er een reden waarom je er nu naar zoekt?”
“Het was het eerste boek dat ik ooit zelf heb gelezen,” zei hij, en iets in zijn gezichtsuitdrukking veranderde. “Ik had een exemplaar toen ik klein was, maar ik ben het kwijtgeraakt.”
De manier waarop hij kwijtgeraakt zei, leek meer te betekenen dan die twee woorden zouden moeten.
“Ik heb het misschien achterin,” vertelde ik hem. “Geef me een minuutje.”
De waarheid was dat ik precies wist waar het was. Het stond op mijn plank met zeldzame boeken, waar het al maanden stof stond te vergaren. De omslag was versleten, de pagina’s waren geel van ouderdom, maar de sprookjesachtige illustraties waren nog steeds levendig.
Ik had me altijd afgevraagd wie het uiteindelijk zou komen claimen.
Toen ik terugkwam en het op de toonbank legde, veranderde zijn hele houding. Niet dramatisch, maar genoeg om het moment te zien waarop hij het herkende - er verscheen iets vredigs in zijn ogen, alsof hij thuiskwam.
“Dat is het,” zei hij zacht. Zijn vingertoppen streelden over de omslag alsof het zou kunnen verdwijnen als hij het te hard aanraakte.
“Het is een eerste editie,” waarschuwde ik hem. “Wat betekent dat het niet goedkoop is.”
Hij gaf geen krimp bij de prijs op de achterkant. De meeste mensen zouden zijn weggelopen of in ieder geval even hebben getwijfeld. Hij reikte gewoon naar zijn portemonnee.
Terwijl ik het zorgvuldig inpakte, eerst in beschermend plastic, daarna in bruin papier, voelde ik dat hij naar me keek. Ik besteedde extra aandacht aan de hoeken en zorgde ervoor dat het goed was ingepakt voordat ik het over de toonbank schoof.
“Dank je, Grace,” zei hij.
Ik verstijfde. “Ik... heb je mijn naam niet verteld.”
Hij keek naar het kleine bordje bij de kassa: Vraag naar Grace!
“O. Juist.” Mijn gezicht werd warm. “Ik was het bordje vergeten.”
Hij glimlachte, en het transformeerde zijn hele gezicht. Oprechte warmte verving die intensiteit van eerder.
Toen was hij weg. De bel rinkelde toen hij vertrok en liet alleen een stroom koude lucht en de nazinderende geur van de winter achter.
Hannah kwam amper een halve minuut later van vanachter tevoorschijn, met haar armen vol geretourneerde boeken. “Oké, wie was die gestoord knappe man die ik net naar buiten zag lopen met een aankoop?”
“Ik heb geen idee.”
Ze bestudeerde mijn gezicht met de intensiteit van een detective. “Je glimlacht.”
“Ik glimlach niet.”
“Dat doe je zeker wel. Het is zeer verdacht.”
“Ik denk gewoon... aan de kaneelrol die je voor me hebt meegebracht,” zei ik, terwijl ik mijn hand uitstak.
“Uh-huh.” Ze leunde tegen de toonbank en gaf me een bruine papieren zak die hemels rook. “Je had achter hem aan moeten rennen om zijn nummer te vragen.”
“Ik denk niet dat dat is hoe klantenservice werkt.”
“Zou een nieuw bedrijfsmodel kunnen zijn. Zeer persoonlijke winkelervaring.”
Ik rolde met mijn ogen en pakte de zak. De warme kaneelrol erin maakte mijn dag al een stuk beter.
***
Tegen de tijd dat ik afsloot en naar buiten stapte, was de lucht veranderd in dat bijzondere winterblauw vlak voordat het helemaal donker wordt. Mijn adem maakte kleine wolkjes in de ijskoude lucht, en het knerpende geluid van sneeuw klonk bevredigend onder mijn laarzen terwijl ik naar huis liep.
Binnen in het gebouw hing de gebruikelijke mix van geuren in de gang: iemands aangebrande avondeten, mevrouw Kowalski’s lavendelparfum, en de vage muffe geur die altijd in deze oude Chicago-appartementen leek te hangen. Ik probeerde mijn sleutels te vinden met mijn tas, koude thee en de zak cranberrymuffins in mijn armen die ik van Hannah per se moest meenemen.
Het eerste wat ik zag toen ik mijn deur opende, was de berg ongeopende post op mijn keukentafel. Niet zomaar een stapel - een volwaardige berg verwaarloosde verplichtingen. Sommige enveloppen zagen er officieel en dreigend uit, andere waren rekeningen onder het mom van reclame, en een paar waren waarschijnlijk kerstkaarten van familieleden die nog steeds dachten dat ik twaalf was.
Ik liet mijn jas en tas vallen, schopte mijn natte laarzen uit en staarde naar de lawine van papieren, die naar me terug staarde.
Mijn telefoon ging voordat ik kon beslissen of ik eerst mijn post zou aanpakken of zou doorgaan met doen alsof die niet bestond. Emily’s foto verscheen op het scherm - mijn moeder, die er zoals altijd bezorgd uitzag over mijn levenskeuzes.
“Hoi, mama.”
“Grace, lieverd, je klinkt moe. Eet je wel goed? Slaap je genoeg?”
Hoe wist ze dat?
“Definieer goed.”
Ze zuchtte op die typische manier waarin moeders zo geoefend in zijn. “Ik vraag het omdat je altijd uitgeput raakt in de winter. Je zou vitamine D-supplementen moeten nemen. En misschien meer naar buiten gaan. Onder de mensen komen.”
“Ik kom de hele tijd onder de mensen. Ik heb een boekwinkel.”
“Dat is niet hetzelfde, en dat weet je.”
Haar stem verzachtte, en ik hoorde het vertrouwde gekletter van servies op de achtergrond. Ze was waarschijnlijk haar avondthee aan het zetten. “Ik wil gewoon niet dat je eenzaam bent, schat.”
“Het gaat prima met me, mama. Echt. Hoe gaan de voorbereidingen voor het feest van morgen?”
“O, de gebruikelijke kerstchaos. Mevrouw Henderson is ervan overtuigd dat de cateraar iedereen probeert te vergiftigen met te veel knoflook, en je moeder blijft ermee dreigen dat ze zich tot januari in haar bibliotheek gaat verstoppen. Je komt toch wel, hè?”
“Het is traditie.”
“Dat is precies wat ik je moeder ook vertelde. We gaan een leuke tijd hebben, en wie weet, misschien ontmoet je wel iemand. Ik weet wel het een en ander over de meesten, dus de beste plek om de beste te vinden.”
“Nou, ik weet het niet. Als de persoon een topadvocaat nodig heeft, denk ik niet dat we op hetzelfde niveau zitten.”
We kletsten nog twintig minuten over buren en plannen voor de feestdagen en of ik met oud en nieuw naar huis zou komen. Ik beloofde niets en zei dat ik over erover zou nadenken.
Toen ik ophing, voelde het appartement vreemd stil. De stapel post bleef me beoordelend aanstaren vanaf de andere kant van de kamer.
Ik zette in plaats daarvan nog een kop thee.
