Latino miljardair 1: Het hart van de miljardair
Auteur
E.F Boni
Lezers
3,0M
Hoofdstukken
30
De Maand Loopt Ten Einde
TINA
De huur moest binnenkort betaald worden en die vervelende oude huisbazin had me er al over aan mijn hoofd gezeurd. Ik wilde thuisblijven van mijn werk, maar ik had het geld hard nodig.
Ik stond op om me klaar te maken voor werk. Gisteren spookte maar door mijn hoofd. Ik had amper een oog dichtgedaan. Ik was nog steeds woest. Ik probeerde te huilen, maar de tranen wilden niet komen. Ik voelde me bedrogen.
De man met wie ik aan het daten was, Mike, had het aangelegd met een andere vrouw. Hij deed het nog wel in mijn appartement terwijl ik aan het werk was. Ik betrapte ze op heterdaad toen ik vroeg thuiskwam van de bank waar ik werk.
Mike. Die eikel gebruikte me de hele tijd. Ik kan niet geloven dat ik zo blind was. Hij zei nooit dat hij van me hield, maar ik dacht dat als we meer tijd samen zouden doorbrengen, hij vanzelf verliefd zou worden. Ik dacht dat hij gek op me was. Blijkbaar had ik het mis.
Ik was voor de gek gehouden door de liefde. De seks was niet om over naar huis te schrijven. Maar het had beter kunnen zijn. Ik had medelijden met de vrouw met wie hij vreemdging. Hij zou waarschijnlijk niet lang bij haar blijven hangen.
Even later had ik gedoucht en vertrok ik naar mijn werk. Ik had nog steeds de zuigzoen die Mike me gisteren had gegeven. Ik wist niet dat hij het deed. Vandaag besloot ik een sjaal te dragen. Gisteren kon iedereen op het werk mijn nek zien. Het was fijn dat de bank vroeg sloot, maar ik had het gevoel dat er iets niet pluis was daar. Ik zei tegen mezelf dat ik spoken zag. Ik was te overstuur over Mike om aan werk te denken. Ik moest en zou betaald krijgen.
Ik deed mijn deur op slot en wilde vertrekken.
"Juffrouw Campbell."
Ik gromde zachtjes en draaide me om. Haar stem klonk als nagels over een schoolbord.
Mijn huisbazin, mevrouw Kirby, stond met haar hand in haar zij. Ze droeg een grijze badjas. De kleur paste bij haar chagrijnige karakter. Ik woonde hier al jaren en had haar man nooit ontmoet. De buren zeiden dat hij ofwel dood was of haar had gedumpt. Hoe dan ook, het leek beter dan met haar getrouwd te zijn.
"Wat is er, mevrouw Kirby?" vroeg ik zonder goedemorgen te zeggen. Zij had het ook niet gedaan, dus waarom zou ik?
"Ik wil je er alleen aan herinneren dat de maand bijna voorbij is." De oude vrouw tikte met haar voet op de grond, alsof ze een punt maakte. "Dus ik hoop dat je je centjes bij elkaar hebt geschraapt, want deze keer accepteer ik geen late betaling."
"U krijgt uw geld wel." Ik wuifde haar weg en liep door. Ik was alleen te laat omdat Mike zei dat hij vorige maand zou helpen betalen. Hij verbleef hier vaker dan in zijn smerige huurkamer met ongeveer negen huisgenoten. Ik kwam er via haar achter dat hij haar niet had betaald nadat hij me had voorgelogen dat hij dat wel had gedaan.
"Weet je het zeker?" vroeg ze.
Ik draaide me om, nog steeds denkend aan Mike.
"Je wilt me deze keer niet uitdagen," zei ze. Ik zag een gemene grijns op haar gezicht. "Ik heb iemand die me al dagen vraagt naar lege appartementen. Als jij het verpest, is hij meteen welkom. Je zult aan het eind van de dag een aanzegging van 30 dagen op je deur vinden. Ik wed dat hij iets moois van jouw appartement zou maken."
Ik voelde mijn ogen trekken en mijn bloed koken. Ik voelde een vreemde woede in me opkomen. Normaal gesproken kon ik deze vrouw haar gemene woorden wel hebben. Nu was ik zo overstuur dat ik misschien niet kon instaan voor wat ik hierna zou doen.
Ik liep snel naar haar toe en kwam dicht bij haar gezicht.
Ze deinsde terug, met een verbaasde blik.
"Luister eens goed," zei ik, mijn stem klonk woedend. "Ik ben niet in de stemming voor je onzin. Ik had gisteren een rotdag. Elk normaal mens zou zien hoe overstuur ik ben en hoe hard ik mijn best doe om kalm te blijven. Blijkbaar heb jij geen greintje menselijk gevoel."
Mevrouw Kirby staarde me met open mond aan. Voor één keer kwamen er geen stomme woorden uit.
Ik gebruikte dat om door te gaan.
"Wat betreft je zogenaamde 'toekomstige huurder'," vervolgde ik, met mijn vingers aanhalingstekens makend, "zeg hem maar dat hij een andere plek moet zoeken, want je zult me deze maand niet zien vertrekken. Dus je kunt je stomme dreigementen in je rimpelige kont stoppen."
Ik draaide me van haar af en beende weg, niet gevend om hoe zij zich voelde. Ik verliet het gebouw en belde een taxi. Er was geen tijd om de bus te nemen deze ochtend, ook al kon ik me eigenlijk geen taxi veroorloven.
Ik had het huurgeld nog niet. Maar ik had geen spijt dat ik mevrouw Kirby de waarheid had gezegd. Ik zou wel iets verzinnen.
