Leren lief te hebben... boek 1: Shade
Auteur
M. L. Knight
Lezers
🔥20.1M
Hoofdstukken
54
Shade Mallory heeft is hele leven al aan de kant gezet, vervloekt en behandeld als niets meer dan een dienstmeid in haar eigen roedel. Hoop lijkt een wrede grap, totdat alfa Caelan Kendrick zijn Keuzeceremonie opent voor buitenstaanders. Omdat hij de druk om een partner te vinden voelt, heeft hij zich overgegeven aan zijn plicht in plaats van zijn lot. Maar wanneer Shade zijn wereld binnen treedt, weigert het lot genegeerd te worden. Vonken slaan over, geheimen komen aan het licht en er ontstaat een onverwachte band tussen hen. Maar met de schaduwen van het verleden op de loer en vijanden die toekijken, is er slechts één vraag: zal hun band hun redding of hun ondergang zijn?
Het keuzeritueel
SHADE
„Sunshine,“ begon onze vader, de alfa van de Thunder Moon. „Ik weet zeker dat je je afvraagt waarom ik je hier heb geroepen.“
Ik stond strak in de houding achter de stoel van mijn zus. Mijn rug was recht en mijn handen waren achter mijn rug gevouwen, terwijl zij voor hem zat. Mijn vader keek amper naar mij. Hij glimlachte breed naar Sunny. Het deed me echter niets meer, in tegenstelling tot toen ik jong was.
Zo gingen de dingen nu eenmaal. Zo hoorde het ook te zijn. Ik stond voor altijd bij hen in het krijt voor de pijn die ik had veroorzaakt. Mijn straf was eeuwige trouw en dienstbaarheid.
„Het komt niet vaak voor dat ik naar je kantoor word geroepen,“ antwoordde Sunny. „Is er weer een dreiging van Dark Moon geweest?“
De roedel van Dark Moon grensde in het noorden aan ons gebied. Hun leider, Alfa Huxley, was een wrede wolf. Hij was hongerig naar macht en vastbesloten om ons land hoe dan ook over te nemen.
Hij had al meerdere keren geprobeerd om mijn vader te vermoorden. Maar nu Sunny volwassen was, had hij zijn plan veranderd. Eerst vroeg hij met lichte dreigementen of Sunny zijn gekozen partner mocht worden. Nu probeerde hij haar gewoon te ontvoeren.
Zijn laatste poging was compleet mislukt. Zijn krijgers waren verslagen en met lege handen teruggekeerd. Helaas voor hen hadden ze geprobeerd de verkeerde tweelingzus mee te nemen.
Het was slechts een kwestie van tijd voordat hij het opnieuw zou proberen. Ik vond het niet leuk om andere wolven pijn te doen. Maar het was mijn taak om Sunny te beschermen. Ik mocht haar en mijn vader niet teleurstellen.
„Nee. Helemaal niet,“ grinnikte onze vader, terwijl hij met zijn hand wapperde. „Het lijkt erop dat Alfa Caelan van de Harvest Moon-roedel klaar is om het stokje van zijn vader over te nemen. Maar hij heeft een partner nodig. Het is hem niet gelukt om zijn voorbestemde partner te vinden. Daarom heeft hij besloten om een kiezingsritueel te houden.“
Een kiezingsritueel was al lang niet meer voorgekomen. De meeste wolven wachtten liever op hun voorbestemde partner.
Toch werden hooggeplaatste wolven soms door de Oudsten gedwongen om een partner te kiezen. Ze moesten dan kiezen uit de ongebonden vrouwtjes van hun eigen en omliggende roedels. Dit gebeurde vooral als een partner nodig was voor het voortbestaan van de roedel, zoals bij de rol van een alfa.
„Zoals je vast wel weet,“ ging onze vader verder, „zou het versterken van onze band met Harvest Moon een enorm voordeel voor onze roedel zijn. Het zou ons zo sterk maken dat Dark Moon wel twee keer zou nadenken. Ik denk dat de kans groot is dat jij zijn gekozen partner wordt. Je moeder was altijd erg close met de luna van Harvest Moon.“
Hij viel even stil toen hij over onze moeder sprak. Zijn ogen gleden kort naar mij.
Ik ging rechtop staan en ontblootte mijn nek uit onderdanigheid. Een zacht gegrom ontsnapte tussen zijn op elkaar geklemde tanden. Mijn vader zou me nooit vergeven dat ik zijn voorbestemde partner van hem had weggenomen. Hoewel hij een ander had gekozen, deed het verlies van mijn moeder hem nog steeds pijn als hij bij mij in de buurt was.
Ze was vermoord tijdens een aanval van zwerfwolven toen Sunny en ik zeven waren. Ze was me naar de grens gevolgd omdat ik overstuur was. Ik was dom geweest. Ik was roekeloos geweest. Dit had geleid tot de dood van de enige persoon die ooit echt van me had gehouden. Mijn familie had me dat nooit vergeven. De Maangodin ook niet, want zij had me vervloekt voor mijn fout.
Om eerlijk te zijn, hield hij al ver daarvoor niet van mij. Hij had er een hekel aan dat hij een dochter had die anders was. Zelfs voor mijn vloek was ik al iets om je voor te schamen. Een misbaksel dat verborgen moest blijven. Voor hem was Sunny zijn enige kind. Dat was al zo zolang ik me kon herinneren.
„Harvest Moon heeft gevraagd om elk geschikt vrouwtje naar de kiezingsceremonie te sturen,“ begon hij opnieuw, terwijl hij zijn aandacht weer op Sunny richtte. „Jij zult de enige kandidate uit onze roedel zijn, Sunshine. Niemand anders zou dit waardig zijn.“
Zijn ogen schoten naar mij terwijl ik wezenloos voor me uit staarde. Ik zou nooit als een geschikte partner worden gezien voor een hoge wolf als Alfa Caelan. Mijn vader zou me nog liever alleen zien sterven dan de schaamte van zo'n vernedering te voelen.
Eerlijk gezegd voelde ik me opgelucht. Ik wist niets over partners. Ik wist alleen wat roddels die ik van mijn zus en haar vriendinnen had gehoord.
Wie zou er nou een partner zoals ik willen? Ik was een omega. Mijn rang en mijn achternaam waren me afgepakt na de dood van mijn moeder. Om nog maar te zwijgen van de vloek die op me rustte.
Nee, het was beter dat mijn vader mij niet erkende. Ik zou met mijn zus meegaan als haar bewaker, zoals altijd. Ik zou alles doen om haar veilig te houden. Zij was het belangrijkst. Door mijn plicht tegenover haar en mijn vader te vervullen, kon ik boeten voor mijn zonden uit het verleden.
„Sunshine, ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is dat jij de luna van Harvest Moon wordt,“ ging onze vader verder. „Niet alleen zou je een goede partner zijn voor Alfa Caelan. Het overleven van onze roedel hangt misschien ook wel af van die samenwerking.“
Zijn ogen werden smalle spleetjes toen hij me weer aankeek. „Shade, jouw taak is hetzelfde als altijd. Bescherm je zus ten koste van alles. Doe er alles aan om haar te helpen in de smaak te vallen bij Alfa Caelan. Is dat begrepen?“
„Ja, meneer,“ antwoordde ik.
„Stel me niet teleur,“ gromde hij. Uit zijn stem bleek duidelijk wat er zou gebeuren als ik dat wel deed. „Ga nu je zus helpen met inpakken. Je kunt gaan.“
***
Die nacht lag ik op mijn matras voor de slaapkamer van Sunny. Ik haalde een vage, verfrommelde foto van mijn moeder tevoorschijn. Ik hield deze verstopt in mijn kussensloop.
Ik keek ernaar en fluisterde zachtjes tegen de foto. Ik vertelde haar dat we naar Harvest Moon gingen voor het kiezingsritueel. Ik vertelde ook dat Sunny luna kon worden. Ik hoopte dat ze blij was voor haar dochter. Ik beloofde dat ik er alles aan zou doen om haar te helpen slagen.
„Welterusten, mam,“ zei ik. Ik stopte de foto onder mijn hoofd, ging weer liggen en staarde naar het plafond.
Er spookten allerlei gedachten door mijn hoofd terwijl ik op de slaap wachtte.
Zou dit een slimme list kunnen zijn om Sunny weg te lokken van de bescherming van de roedel? Harvest Moon was altijd vriendelijk geweest, maar het is jaren geleden dat we daar zijn geweest.
Toen we nog puppy's waren, gingen we vaak naar Harvest Moon. Dat stopte allemaal na de dood van mijn moeder. Mijn vader nam afstand van onze vrienden en familie. Hij verdronk in zijn verdriet en richtte zich op de opvoeding van Sunny. Ondertussen hield hij stiekem en meedogenloos toezicht op mijn training.
Ik had buikpijn sinds we het kantoor van onze vader hadden verlaten. Ik had het gevoel dat er iets groots ging gebeuren. Iets waar ik, ondanks al mijn training, niet klaar voor zou zijn. Dat baarde me zorgen.
Om eerlijk te zijn, wist ik niet eens of Sunny wel de juiste eigenschappen had om een luna te zijn. Zou zij wel een vriendelijke en zachtaardige leider voor een hele roedel kunnen zijn?
Ik draaide me op mijn zij en sloot mijn ogen. Ik deed een gebed tot de Godin. Ik sprak de laatste tijd nog maar zelden met haar. Ik was ervan overtuigd dat ze me lang geleden had verlaten. Toch hoopte ik dat ze me vanavond zou horen. Misschien zou ze helpen om alles te laten verlopen zoals het de bedoeling was.
***
„Shade,“ riep mijn vader terwijl ik de laatste tassen in de auto laadde.
„Ja, meneer,“ antwoordde ik, terwijl ik meteen in de houding sprong.
„Denk aan je taken. Bescherm je zus ten koste van alles. De toekomst van onze roedel ligt in haar handen. Niets anders is belangrijk, begrepen? Zelfs jouw eigen leven niet.“
„Ja, meneer.“
„Wat je ook doet, houd je verdomde wolf verborgen. Ik wil niet dat mensen achter jouw aandoening komen. Het zou een schande zijn voor onze roedel. Ook kan het de kansen van je zus verpesten,“ waarschuwde mijn vader. „Laat niemand weten dat jij en Sunny familie zijn.“
„Ja, meneer,“ zei ik. Ik bond mijn zilveren haar naar achteren terwijl mijn zus het huis uit kwam.
Ik wachtte terwijl ze afscheid nam van onze vader. Ik hield de deur voor haar open toen ze in de auto stapte. Daarna liep ik naar de andere kant om achter het stuur te gaan zitten. Ik keek haar via de achteruitkijkspiegel aan terwijl ik de sleutel omdraaide.
Eigenlijk waren Sunny en ik een tweeling. Maar haar haar was mooi goudblond, net als dat van onze moeder. Mijn haar was zilvergrijs, net als de maan. De paar keren dat ik als haar dubbelganger optrad, moest ik altijd een nogal kriebelende pruik dragen.
Zelfs onze ogen zagen er nu anders uit. Voor die noodlottige dag hadden we dezelfde kleur blauwe ogen. Maar na mijn vloek waren mijn ogen veranderd naar een heel lichtblauw. Het viel bijna niet op naast het wit van mijn ogen.
Als we wel samen verschenen, had ik altijd een simpel uniform aan als Sunny's dienaar. Meestal verborg ik mijn gezicht met een masker, een sjaal of een dikke bril. Toen mijn vader me verstootte, vertelde hij de roedel dat ik was gestorven. Niemand dacht ooit dat we zussen waren. Of als ze dat wel dachten, durfden ze er niets over te zeggen.
„Verpest dit niet voor mij, Shade,“ zei Sunny streng. Ze keek me minachtend aan. „Ik verdien het om de luna van Harvest Moon te worden. Niets zal me tegenhouden om te pakken wat van mij is. Je zult zonder vragen alles doen wat ik je vraag, op elk moment. Begrepen?“
„Begrepen,“ antwoordde ik terwijl ik de oprit afreed.
***
Het verbaasde me hoe modern het roedelhuis van Harvest Moon was toen we de parkeerplaats opreden. Grote witte gebouwen met strakke lijnen en enorme glazen ramen gaven de plek een chique uitstraling.
Dit is prachtig. Thunder Moon lijkt hier helemaal niet op.
Ik zette de motor uit. Ik liep om de auto heen om de deur voor Sunny te openen. Een nogal gestreste vrouw met een klembord kwam naar ons toe.
„Namen?“ vroeg ze.
„Sunshine Mallory,“ zei Sunny vrolijk met een zelfverzekerde glimlach. „Thunder Moon-roedel.“
De vrouw bekeek snel haar lijst en maakte een aantekening. Daarna richtte ze haar blik op mij.
„Naam?“ drong ze aan. Ze leek een beetje geïrriteerd dat ze het nog een keer moest vragen.
„Ik ben de persoonlijke bewaking van mevrouw Mallory.“
„Alle geschikte vrouwen worden gezien als kandidaten,“ zuchtte ze. „Bevel van de alfa. Dus, wat is je naam?“
Ik twijfelde even en keek kort naar Sunny. Haar glimlach verdween voor een tel voordat ze zich weer herpakte.
„Ik ben bang dat u het niet begrijpt. Shade is geen kandidate. Ze is niet meer dan een dienaar, een omega,“ zei Sunny opgewekt. „We zouden de alfa nooit willen beledigen door iemand van haar rang als kandidate aan te bieden.“
„Shade en verder?“ hield de vrouw vol.
„Eh, gewoon Shade,“ zei ik zacht. „Geen achternaam.“
Ze maakte een aantekening. Ze schreef mijn naam en roedel onder die van Sunny op de lijst.
„Jullie krijgen allebei een eigen kamer voor zolang jullie hier zijn. Niral zal jullie naar jullie kamers brengen zodra jullie binnen zijn,“ zei ze op een verveelde toon. „Over een uur is er een groepsrondleiding over het gebied van de roedel. Gasten worden aangeraden om zich daarop te kleden. Er wordt namelijk verwacht dat jullie transformeren voor dit uitstapje.“
Ze nam afscheid en haastte zich naar de volgende auto.
„Ik kan dit niet geloven,“ snauwde Sunny. „Pak mijn tassen. Voor de rest kun je later terugkomen. Ik moet direct spreken met degene die hier de leiding heeft, voordat dit uitloopt op een complete ramp.“
Ik knikte. Mijn maag draaide zich om toen ik me omdraaide om de kofferbak open te doen.
Betekent dit dat ik ook een kandidate ben voor de kiezingsceremonie? Alsjeblieft, Godin. Laat dit een misverstand zijn.
