Lilly's King (Nederlands) Book 3
Auteur
Natalie Le Roux
Lezers
103K
Hoofdstukken
30
In de bruisende stad Tortaria begint Rose aan een nieuw hoofdstuk in haar leven. Ze verhuist van de Burcht naar een luxueus appartement in de Sarostoren. Terwijl ze haar carrière uitbouwt en complexe relaties onderhoudt, voelt ze zich aangetrokken tot de raadselachtige Kapitein Tark. Hun band wordt sterker te midden van intriges, gevaar en een sinistere dreiging uit de onderwereld van de stad. Met liefde, loyaliteit en moed moeten Rose en Tark hun grootste angsten onder ogen zien om elkaar en hun toekomst te beschermen.
Proloog
Boek Drie:Rose’s Thorn
'Nadat Rose en haar zussen gered waren van een grote aanval op Aarde, begint hun familie een nieuw leven in hun nieuwe thuis op Toria. Rose verhuist naar haar eigen appartement in de stad Tortaria om haar carrière als model te starten, maar ze draagt een geheim met zich mee waar ze zich schuldig over voelt.'
'Ze voelt zich aangetrokken tot de knappe Tark die over haar waakt, maar ze is te verlegen om hem te vertellen wat ze wil. In plaats daarvan gaat ze op zoek in de achterbuurten van de stad naar wat ze nodig heeft.'
'Maar wat ze daar vindt, brengt niet alleen haar eigen leven in gevaar, maar ook de veiligheid van alle vrouwen in Tortaria...'
'Drie maanden geleden'
„Heb je alles?“ vroeg Lilly vanaf het bed terwijl Rose haar opbergdoos sloot.
Ze waren in haar slaapkamer in het Kasteel terwijl Rose aan het inpakken was. Elfie, Lilly's kleine witte spinner, zat aan haar voeten te wachten terwijl de zussen praatten.
Violet en Tulip zaten op de grote bank achter haar. Spot en Pearl lagen te slapen op het zachte tapijt naast hen.
Rose's kleine spinner, genaamd Click, lag op haar kussens en keek naar haar met grote, lichtblauwe ogen.
Rose glimlachte terwijl ze om zich heen keek. Ze hield ervan om in het Kasteel te wonen met haar zussen dichtbij, maar het was tijd voor haar om op eigen benen te staan.
Bor, Lilly's man en de koning van Toria, had de vier zussen alles gegeven wat ze wilden. Maar Rose voelde zich daar niet prettig bij. Ze moest haar eigen weg vinden om zich goed te voelen.
Nou ja, dat en...
Nee. Ze zou daar niet aan denken. Niet nu. Het was iets wat ze in haar oude leven op Aarde had moeten opgeven, en eraan denken zou haar alleen maar meer doen verlangen.
„Ik denk het wel,“ zei ze, Lilly's vraag beantwoordend. „Zo niet, dan kan ik altijd terugkomen om het te halen. Ik ga niet van de planeet af. Ik zal gewoon in de stad zijn, een uurtje vliegen hiervandaan.“
„Ik weet het, maar ik ga je toch missen,“ zei Lilly, haar hand vastpakkend.
Rose ging naast haar zitten en omhelsde haar oudste zus stevig.
„Ik ga jullie ook allemaal missen. Maar ik moet dit doen, Lil. Dat weet je.“
„Ik weet het. Zelfs terug op Aarde was jij de eerste die uit het ouderlijk huis vertrok. Je bent altijd al een einzelgänger geweest.“
Rose glimlachte. „Ik ben er nog steeds, Lil. Voor jullie allemaal. Als je me nodig hebt, bel me dan en ik laat alles vallen om te komen.
„En als je me wilt bezoeken in de stad, is er genoeg ruimte voor iedereen.“
„Als we het toch over ruimte hebben,“ zei Violet. „Heb je al besloten wat je gaat doen met meneer Lang-Chagrijnig-en-Sexy?“
„Vi!“ zeiden Rose en Lilly tegelijk, maar Violet glimlachte alleen maar breder.
„Je weet dat ik gelijk heb. Die vent is gek op je, Rose.“
„Wat?“ Rose voelde haar gezicht rood worden. „Nee, dat is niet zo. Hij is gewoon... een Toriaan. Een fatsoenlijke man met eer en respect. Dat betekent niet dat hij seks met me wil.“
„Aha,“ zei Violet, glimlachend terwijl ze een wenkbrauw optrok naar haar zus.
„Dat wil hij niet, oké. Hij... kan me niet geven wat ik nodig heb.“
„Oh? En wat is dat dan?“ vroeg Tulip, naar voren leunend en de datapad die ze vasthield neerleggend.
„Niets. Laat maar.“ Rose stond op en begon te rommelen met de doos op haar bed.
„Rose?“ zei Lilly, ook opstaand. „Kom op, vertel het ons. Waar heb je het over?“
„Niets. Vergeet dat ik iets gezegd heb.“
„Nee. Je kunt niet zomaar zoiets zeggen en het ons dan niet vertellen.“
Rose draaide zich om naar de badkamer, boos op zichzelf omdat ze te veel had gezegd. Haar hele volwassen leven had ze dit geheim voor haar zussen verborgen gehouden en nu had ze het bijna verklapt.
Ze had echt nodig wat ze wilde, heel erg!
„Ik bedoelde alleen maar... Hij—„
„Lady Rose?“ riep een stem bij de deur. Ze draaiden zich allemaal om en zagen een jong meisje, misschien in haar late tienerjaren, bij de deur staan.
Gered door de bel! dacht Rose terwijl ze naar het meisje glimlachte.
„Is het tijd om te gaan?“
„Ja, mevrouw. Kapitein Tark stuurde me om u op te halen en te helpen met uw spullen.“
„Geweldig,“ zei Rose, misschien iets te enthousiast. Eerlijk gezegd was het laatste wat ze wilde doen praten over haar ongewone behoeften met haar zussen.
„Dit is nog niet voorbij, Rose,“ zei Violet terwijl ze naar haar toe kwam en haar stevig omhelsde.
„Veel plezier morgen op je eerste trainingsdag, Vi. Ik wil elke dag updates.“
Violet lachte. „Komt voor elkaar. En laat ons weten hoe het stadsleven bevalt.“
„Dat zal ik doen. Ik hou van je.“
„Ik ook van jou.“
Violet trok zich terug en riep Spot terwijl ze de kamer verliet.
Tulip kwam daarna naar haar toe, en omhelsde haar ook stevig. „Ik ga je missen, zus.“
Rose glimlachte. „Je hebt tegenwoordig die grote, knappe man om je bezig te houden.“
Tulip bloosde maar knikte. „Inderdaad. Maar ik ga je toch missen. Wees voorzichtig, oké.“
„Dat zal ik doen. Ik hou van je, Tu.“
„Ik ook van jou, grote zus.“
Ook zij riep haar spinner en verliet de kamer.
Toen alleen Rose en Lilly over waren, draaide Rose zich naar haar oudere zus.
„Zorg goed voor hen, wil je?“
Lilly glimlachte, met tranen in haar ogen. „Dat weet je wel. En zorg jij ook goed voor jezelf.“
„Dat zal ik doen.“
Lilly stak haar handen uit en nam Rose's handen in de hare. „Rose..., ik weet niet wat het is dat je voor ons verbergt, en ik hoef het niet te weten. Niet tenzij je het me wilt vertellen.“
Kijkend naar Rose's grote ogen, ging Lilly verder, „Ik merkte het al op Aarde. Je had altijd een geheim, een deel van jezelf dat je voor iedereen verborg.
„Wat het ook is, weet gewoon dat als je ooit wilt praten, ik er voor je ben. Wat het ook is, ik zal niet oordelen, oké?“
Rose glimlachte naar haar. „Dat weet ik, zus. En als ik met iemand moet praten, ben jij de eerste die ik bel. Kom nu hier en geef me een knuffel.“
Rose omhelsde haar zwangere oudere zus en hield haar lang vast. Ze was opgewonden over haar nieuwe leven in de stad, maar ze zou haar zussen erg missen.
„Ik hou van je, Rose,“ zei Lilly zachtjes in haar oor. De stem van haar zus klonk een beetje beverig, wat Rose deed huilen.
„Ik hou ook van jou. Stuur me zo vaak mogelijk updates over de baby, oké?“
Lilly trok zich terug, snikkend. Ze knikte en veegde een traan weg.
„Je kunt maar beter gaan. Tark is niet de meest geduldige man.“
Rose lachte. „Daar heb je gelijk in.“
Met een laatste omhelzing zette Rose de anti-zwaartekrachtfunctie aan op haar opbergdoos en duwde hem richting de jonge vrouw die nog steeds rustig bij de deur stond te wachten.
„Kom op, Click. Tijd om te gaan,“ riep ze over haar schouder en keek toe hoe haar spinner van het bed sprong en naar haar toe kwam.
Met een laatste zwaai naar Lilly verliet Rose de kamer waarin ze in het Kasteel had gewoond en liep naar het landingsgebied in de tuinen. Haar hart klopte snel van opwinding met elke stap die ze zette.
Ze was weer bezig haar eigen leven op te bouwen. Na alles wat er was gebeurd, nadat ze zoveel had verloren, was het tijd om opnieuw te beginnen.
Toen ze door de grote deuren naar de achtertuinen van het Kasteel liep, zag ze Bor, Korom, Keel en Bor's moeder, Saruma, allemaal wachten om afscheid te nemen.
Tark stond bij de deuren van de shuttle die Bor hun had gegeven om te gebruiken terwijl ze in de stad woonde. Het was een slanke, zilveren shuttle met vloeiende lijnen.
Hij was veel kleiner dan degene die het Kasteel gebruikte, gemaakt voor niet meer dan vier passagiers, maar Rose hield ervan. Het deed haar denken aan een dure sportwagen van thuis.
Tark zou haar leren hoe ze hem moest gebruiken, maar het was Rose's afscheidscadeau van Bor en zijn moeder.
Met knuffels, goede wensen en een paar tranen nam Rose eindelijk afscheid van iedereen en stapte naar de deuren van de shuttle.
„Klaar?“ vroeg Tark, zijn heldere, goudgele ogen namen haar even de adem. God, hij was zo knap, het was soms moeilijk om naar hem te kijken.
Met dik, kort, zwart haar, gouden ogen, een vierkante, sterke kaak en een geweldig lichaam was hij meer dan een vrouw zich kon wensen.
Hij had ook scherpe hoektanden en die dunne richels op zijn neus die hem op de een of andere manier nog aantrekkelijker maakten.
„Klaar,“ zei Rose, proberend niet te opgewonden te raken.
Een ding dat ze lang geleden over de Torianen had geleerd, was dat ze een geweldig reukvermogen hadden. Opgewonden raken in een kleine, afgesloten ruimte was geen goed idee.
Tark had echter iets meer. Iets wat ze niet bij de anderen zag. Een duisternis die in zijn ogen spookte.
Maar voordat ze daar te veel over kon nadenken, stapte Tark achteruit en stak zijn hand uit om haar de treden naar haar nieuwe shuttle op te helpen. Zijn grote, warme hand voelde zo goed aan terwijl hij de hare vasthield.
Elke keer dat Tark haar vasthield, of dicht bij haar kwam, voelde ze dat elektrische gevoel door haar lichaam gaan. Hetzelfde soort gevoel dat ze vroeger op Aarde voelde als ze kreeg wat ze nodig had.
Denk er niet aan, Rose. Je maakt het verlangen alleen maar erger. Tark zou zoiets nooit met jou doen. Hij is veel te eervol.
Met een laatste zwaai naar iedereen buiten, sloot Tark de deur van de shuttle en steeg soepel op. Hij draaide ze naar rechts, richtte de shuttle naar het noorden en schoot vooruit.
In de verte zag Rose de hoge torens van de grote stad schitteren in het middaglicht.
Het duurde maar een uur om er te komen.
In no-time zag Rose honderden kleine, zilveren shuttles in alle richtingen voorbij vliegen in banen die alleen de bestuurders konden zien.
Hoge torens reikten bijna tot in de wolken, met kleinere gebouwen ertussen.
Op de grond, ver, ver beneden, zag Rose kleine stipjes van mensen die heen en weer bewogen, bezig met hun dagelijkse bezigheden.
Tark stuurde het vaartuig richting Saros Toren, het hoogste gebouw in de stad Tortaria.
Vernoemd naar Bor's vader, de vorige koning van Toria, was het een enorm bouwwerk. Een massief, torenachtig gebouw met een dikke basis die smaller werd naar de top.
Het was gemaakt van glanzend metaal, de kleur van zwarte parel, met enorme, getinte ramen.
Ze vlogen hoger en hoger totdat Tark de kleine shuttle eindelijk naar een brede ingang drie verdiepingen van de top stuurde. Toen ze dichterbij kwamen, merkte Rose een vage glinstering rond het gebouw op.
„Wat is dat?“
„Atmosferisch schild. Het wordt winderig en koud zo hoog. Er is ook minder zuurstof hier boven. Het atmosferische schild houdt sterke winden en de dunne, ijzige lucht tegen die je anders zouden doden.“
„Juist,“ zei Rose zachtjes, verbaasd door de enorme structuur.
Tark landde binnen het gebouw in wat veel leek op een overdekte parkeergarage. Er was niets in de grote, open ruimte behalve een zwarte vloer, metalen muren en de open landingsbaaideuren.
Terwijl de shuttle landde, drukte Tark op een paar knoppen en de grote deuren waar ze net doorheen waren gevlogen sloten met een zacht gesis.
Tark hielp haar uit de shuttle, waardoor ze overal tintelde en zich behoeftig voelde door zijn aanraking.
Zonder zichzelf te laten focussen op wat ze niet zou krijgen op deze planeet, volgde Rose hem naar een deur aan de rechterkant van de grote ruimte.
Terwijl hij zijn hand op een bedieningspaneel aan de zijkant drukte, zei Tark, „Je hand zou gecodeerd moeten zijn voor het appartement.
„Lady Lilly heeft het volledig voorzien van voedsel en andere benodigdheden waarvan ze dacht dat je ze zou willen. Er werkt meestal een team van zes in dit appartement, maar dat is teruggebracht naar twee.“
„Twee? Waarom?“
„Je hebt niet zoveel personeel nodig.“
Rose trok een wenkbrauw op. „Niet?“
Hij draaide zich naar haar toe terwijl de deur zachtjes achter hem openging. Zijn gele ogen gloeiden in het gedempte licht van de parkeerruimte, waardoor Rose moest slikken.
„Nee, dat heb je niet.“
„Waarom?“ vroeg ze, hatend dat haar stem zo zwak klonk.
„Omdat je mij hebt.“
Daarmee ging hij het appartement binnen en verdween uit het zicht. Rose nam even de tijd om haar gedachten te ordenen. Hij was zo bazig, zo... Ze had er geen woorden voor. Het was frustrerend.
Dus waarom raakte ze zo opgewonden van zijn macho, alfa-mannetjes, dominante gedrag?
Niet willend daarover nadenken, ging Rose rechtop staan en volgde hem haar nieuwe huis in.
Het appartement was ongelooflijk. Zodra ze binnenkwam vanuit de parkeergarage, zag ze een enorme, hoge open ruimte.
Licht stroomde binnen door de ramen van vloer tot plafond langs één kant. Er stonden zachte, witte banken en stoelen in het midden van de ruimte.
De vloer was donker, solide uitziend hout met dunne gouden lijnen erdoorheen.
Achterin de ruimte zag Rose een indrukwekkend uitziende keuken, met allerlei apparaten die ze nog nooit eerder had gezien.
Een grote, massief stenen eettafel voor twaalf personen stond voor de ramen met drie enorme, glinsterende kroonluchters die hoog erboven hingen.
Links van haar, naast twee gesloten deuren, was een brede, statige trap die naar de tweede en derde verdieping leidde.
Het volgende dat haar opviel was het uitzicht. Zo hoog zou je denken dat je alleen maar wolken zou zien.
Maar buiten de grote ramen lag de uitgestrekte megastad. Shuttles vlogen stilletjes in alle richtingen voorbij.
Enorme, gloeiende holografische reclameborden adverteerden verschillende producten en diensten, terwijl grote, viervleugelige vogels lui voorbij vlogen.
„Dit is geweldig,“ fluisterde Rose, niet in staat haar gedachten te stoppen die zich afvroegen of ze zichzelf ooit op een van die borden buiten zou zien.
Haar eerste fotoshoot was morgenochtend, en haar agent had al gezegd dat een haarproductenbedrijf Rose's gezicht wilde voor hun bord.
„Het is te groot, als je mijn mening wilt,“ mopperde Tark.
Rose rolde met haar ogen. „Zie je ooit de goede kant van dingen?“
Hij keek haar aan met die vernauwde blik die haar binnenste deed rollen en haar kutje opgewonden maakte.
„En wat zou de goede kant zijn van wonen in een huis dat veel te groot is voor twee mensen?“
„Nou, dit uitzicht, om te beginnen. Kijk hier eens naar, het is geweldig!“ Ze wees met één arm om de hoge ramen en het uitzicht erachter te laten zien.
„Ik zou je hetzelfde uitzicht kunnen laten zien vanuit een shuttle.“
„Ja, maar een shuttle heeft geen zwembad op het dak, of wel?“ glimlachte ze, haar wenkbrauwen optrekkend. Bor had haar verteld over een paar van de dingen hier, en ze moest toegeven, ze hield er echt van.
Tark fronste, maar de kleinste hint van een glimlach trok aan zijn mondhoeken. „Nee, dat denk ik niet. Hou je van zwemmen?“
„Ik hou ervan. Ik heb altijd van water gehouden.“
„Ik ook. Keel en ik groeiden op vlakbij een meer. We zwommen bijna elke dag in de zomer.“
Rose realiseerde zich dat dit de eerste keer was dat hij haar iets vertelde over zijn persoonlijke leven. Ze merkte dat ze geïnteresseerd was en meer wilde horen.
„Dat klinkt geweldig. Jullie moeten gelukkige kinderen zijn geweest toen jullie opgroeiden.“
„Ja, dat waren we. Onze moeder voedde ons het grootste deel van de tijd op.“
„Waar was je vader?“ Ze hoopte dat dit niet te persoonlijk was. Ze vond het fijn om hem over zijn leven te horen praten. Hield van de manier waarop zijn diepe, hese stem echode in de ruimte, waardoor er een rilling over haar rug liep.
„Hij was kapitein op een handelsschip. Hij was lange periodes weg.“
„Je moet hem gemist hebben. Kwam hij vaak terug?“
„Hij nam altijd een maand vrij na elke missie om met zijn familie door te brengen.“
„Hij klinkt als een geweldige man.“
„Dat was hij.“ Zijn keel schrapend, fronste Tark en stapte weg. „Je kamers zijn op de bovenste verdieping. Ik zal beneden zijn, dicht bij alle ingangen van het appartement.
„Het personeel zal 's ochtends aankomen om schoon te maken en zal om de dag werken. Als je ergens heen moet, laat het me weten en ik zal je brengen.
„'s Avonds, na het eten, zal ik je leren hoe je de shuttle moet besturen en hoe de apparatuur in het appartement werkt. Maar als je iets wilt weten voordat we eraan toe zijn, vraag het dan gewoon.“
„Goed. Nou, ik heb morgenochtend mijn eerste fotoshoot. Mijn agent, Arusa, zei dat ze me hier komt ophalen en me naar de locatie brengt—„
„Nee. Als je ergens heen moet reizen, dan zal ik je brengen of met je meegaan. Totdat je vertrouwd bent met de stad en de manier van leven, zal ik aan je zijde zijn.“
Rose werd hier boos om. Ze kruiste haar armen en keek hem boos aan. „Dus wat ben je, gevangenisbewaarder of babysitter?“
Tark bewoog zo snel, Rose zag het nauwelijks. Hij stapte dichtbij, zijn gezicht slechts centimeters van het hare. De beweging deed haar een stap achteruit zetten, alleen om met haar rug tegen de muur te komen.
Tark overbrugde de afstand tussen hen, plaatste zijn handen tegen de muur aan weerszijden van haar gezicht. Hij boog een beetje om in haar ogen te staren. Diezelfde koude, angstaanjagende gloed in zijn gele ogen.
„Beschermer, Rose. Ik kreeg de opdracht om je veilig te houden. Ik ben van plan precies dat te doen.“
Rose slikte. Haar emoties waren overal. Ze was een beetje bang voor hem, maar tegelijkertijd raakte ze zo opgewonden door zijn vertoning van dominantie.
Tark moet iets in haar ogen hebben gezien, want zijn uitdrukking verzachtte, en zijn toon werd zacht.
Hij leunde nog iets dichterbij. „Ik moet je veilig houden, Rose. Je hebt geen idee hoe gevaarlijk deze stad kan zijn. Ik hoop dat je nooit te maken krijgt met de slechte mensen van Tortaria, maar ze bestaan wel.“
Ze slikte; zijn warme adem zond tintelingen over haar ruggengraat. „Ik begrijp het,“ fluisterde ze, instinctief haar ogen neerslaan.
Na een gespannen seconde stapte Tark terug, vloekend in het Toriaans, voordat hij naar een van de deuren naast de trap marcheerde en verdween in wat ze nu wist dat een slaapkamer was.
„Heilige shit,“ mompelde ze tegen zichzelf. Haar hele lichaam voelde zo opgespannen dat ze klaar was om te knappen.
Ze moest een manier vinden om wat van de spanning los te laten die zich had opgebouwd vanaf het moment dat ze met Tark in de shuttle stapte.
Ze had het bijna gezegd. Hem bijna genoemd...
Nee! Stop met zo te denken, Rose. Hij is niet in dat soort dingen geïnteresseerd. Geen van de mannen op deze planeet is dat. Vergeet het gewoon en ga verder.
Buigend om Click een zachte aai over zijn kop te geven, maakte Rose haar weg de chique trap op om haar slaapkamer te vinden.
