Een kans op liefde 3: Liefde bij het eerste schot
Auteur
Guinevere
Lezers
54,8K
Hoofdstukken
4
Aliyah is gek op haar baan als serveerster bij Café de Fabiola. Het werk is stabiel, vertrouwd – en meestal goed te doen, zelfs met de af en toe onbeleefde klanten. Ze heeft geleerd haar gedachten voor zich te houden en altijd te glimlachen. Maar op een dag loopt er een mysterieuze vreemdeling het café binnen en zet hij haar rustige dagelijkse routine op zijn kop. Eén ontmoeting is genoeg om haar vredige leven in de war te sturen, spanning en nieuwsgierigheid op te wekken, en een vonk te doen overslaan die ze nooit had zien aankomen. Soms is er maar één moment nodig om het ritme van alles te veranderen.
Hoofdstuk 1
Boek 3: Liefde bij het eerste schot
ALIYAH
Weer een dag, weer een dienst bij Café de Fabiola. Ik hou van mijn werk, echt waar. Ik heb de beste baas, geweldige collega's, een prachtig café... maar de klanten? Ugh.
Fabiola staat erom bekend de rijksten der rijken te bedienen. De meeste van onze klanten zijn aardig, maar er zijn er nog steeds die onbeschoft en gemeen zijn. Eén man in het bijzonder, die ongeveer een maand geleden hier begon te komen, is een probleem voor me geworden.
Hij gedraagt zich alsof hij een koning is, wordt snel boos en zegt zelfs seksuele dingen tegen me.
Esmé 'handelt' normaal gesproken dit soort klanten af, maar ik heb het haar of het oudere personeel niet verteld. Ik hou niet van gedoe. Ik hou ervan om dingen rustig en kalm te houden. Ik heb het gevoel dat als ik iemand over deze klant zou vertellen, dat alleen maar gedoe in mijn leven zou brengen, en dat wil ik niet.
Cami, onze lieve patissier, merkte dat ik gestrest was en vroeg of alles goed was. Natuurlijk zou ik willen dat die man gewoon wegbleef, maar dat kan ik haar niet vertellen – het haar vertellen zou alles alleen maar erger maken. Ik deed mijn best om haar gerust te stellen, hoewel ik niet zeker weet of ze me geloofde.
Ik weet dat ik dit niet zomaar stilletjes moet accepteren, maar alles wat deze man heeft gedaan, is alleen met woorden geweest. Ik kan woorden aan.
Ik heb eerder woorden aangekund.
'Wees een braaf meisje en bedien me de volgende keer beter, wil je? En glimlach wat meer,' zei het varken, terwijl hij zijn tas van de tafel pakte.
Ik dwong mezelf te glimlachen en probeerde kalm te blijven. Er was een klant die net zijn hand had opgestoken die ik moest helpen, en ik wilde niet van streek lijken, alleen maar vanwege die man.
Adem in... Adem uit... zei ik in gedachten, terwijl ik mijn ogen even sloot.
'Kan ik een venti strawberry cream dream krijgen met een extra shot aardbeiensiroop en aardbeistukjes?'
Wow, dat zijn veel aardbeien in één zin.
'Goedemorgen! Eén venti strawberry cream dream...' herhaalde ik, maar ik stopte toen ik naar de man keek die dit erg zoete drankje bestelde.
Zoals de meeste van onze klanten droeg hij een pak. Zijn grijszwarte haar was perfect gestyled. Zijn gezichtshaar was netjes bijgeknipt. Zijn gezicht had scherpe lijnen en zag er erg serieus uit.
Zijn hazelnootbruine ogen ontmoetten de mijne. Ze waren zo helder en sterk dat ik even staarde.
'...met een extra shot aardbeiensiroop en aardbeistukjes,' maakte ik uiteindelijk af, terwijl ik probeerde weg te kijken van zijn blik. 'Is er nog iets anders dat ik aan die bestelling kan toevoegen, meneer?'
Hij stond op van zijn stoel en ik moest mijn hoofd naar achteren kantelen om te zien hoe lang hij was. Hoewel het waar is dat ik klein ben, was de lengte van deze man veeeeel meer dan gemiddeld.
Lang, donker en knap beschreef hem niet eens goed genoeg.
Hij leek eerst naar mijn gezicht te kijken, wat me vreemd verlegen maakte. Toen stapte hij opzij en keek naar de vitrine met desserts. Hij had zijn hand in zijn zak terwijl zijn ogen over de desserts gleden.
Terwijl zijn gezicht zich op de keuze concentreerde, kon ik hem langer bekijken. Hij leek een stuk ouder dan ik, gebaseerd op de paar grijze haren op zijn hoofd en gewoon de manier waarop hij overkwam.
'Een punt van die aardbeien-cheesecake, alstublieft,' zei hij, wijzend naar de vitrine.
Ik hield mezelf tegen om iets te zeggen. Deze man, met zijn sterke uitstraling en lange lichaam, leek een zeer mannelijke man.
Hij is bijna eng, maar zijn eetkeuzes? Die waren dat zeker niet. Aardbeiendrankje en aardbeien-dessert. Als we een hoofdgerecht met aardbeien hadden, zou hij dat waarschijnlijk ook bestellen.
'Begrepen, ik ben zo terug met uw bestelling,' zei ik, terwijl ik hem mijn beste klantenservice-glimlach gaf.
Ik gaf de barista zijn bestelling door en begon zijn cheesecake op een bordje te doen. Ik kon het niet helpen om naar zijn tafel te kijken, maar zijn ogen keken naar buiten het café.
Ik keek waar hij naar keek, maar er waren gewoon te veel mensen buiten.
Misschien houdt hij van mensen kijken?
Ik pakte een dienblad en zette zijn drankje en gebak erop met wat bestek. Ik weet niet waarom, maar ik haalde een chocolade-aardbei Kiss uit mijn zak en legde die ook op het dienblad.
Ik neem altijd snoep mee naar mijn werk voor het geval ik iets zoets nodig heb om me beter te voelen. Valentijnsdag was net voorbij, dus ik had toevallig nog wat aardbeienkisses over van Hershey's Valentijnscollectie.
Ik liep naar zijn tafel en zette zijn bestelling voor hem neer.
'Dank je,' zei hij, en hij begon aan zijn frappé te nippen.
'Graag gedaan, roep me alsjeblieft als u nog iets anders nodig heeft,' zei ik met een glimlach, terwijl ik hem met zijn maaltijd alleen liet.
Terwijl hij at, keek ik af en toe naar hem. We krijgen veel mooie mensen in ons café, maar ik merkte dat ik nieuwsgierig naar hem was.
Ik wist niet of het zijn uiterlijk was, zijn bestelling, of beide die me interesseerden, maar ik staarde naar hem, terwijl ik dat normaal gesproken niet zou doen.
Toen hij zijn lepel naar zijn lippen bracht, druppelde een klein beetje aardbeiensiroop uit zijn mondhoek. Zijn duim veegde snel over zijn lippen terwijl hij zijn vinger schoon likte.
Waarom speelde die scène zich af alsof het in slow motion was?
'Wat is er, Aya?' vroeg Lola, een van onze parttime serveersters, waardoor ik opsprong.
'O, niets,' riep ik bijna, bang dat ze me had betrapt op staren. Ze knikte en liet me alleen.
Terwijl ik de andere klanten hielp, konden mijn ogen het niet laten om terug te kijken naar zijn tafel. Voor iemand die een volledige aardbeienmaaltijd had besteld, kon ik niet echt zien of hij zijn bestelling lekker vond of niet.
Hoewel het waar is dat ik me hem niet kon voorstellen terwijl hij blije geluiden maakte of opgewonden was, verwachtte ik op zijn minst een blik die liet zien dat hij er blij mee was.
Hij at echter alleen zonder enige emotie te tonen.
Ongeveer een half uur later zag ik hem opstaan van zijn tafel en het café verlaten. Ik liep ernaartoe en zag dat zowel zijn drankje als zijn bord helemaal leeg waren.
Hij had zijn betaling onder het bord achtergelaten en, tot mijn verrassing, een erg grote fooi.
Groter dan onze gebruikelijke klanten.
Ik ruimde zijn tafel op en merkte dat de chocoladeaardbeikisses die ik bij de rekening had gedaan, weg waren.
'Waar glimlach je zo om?' vroeg Lola, die plotseling weer naast me verscheen.
'O, niets. Het is gewoon dat die klant een enorme fooi heeft achtergelaten,' zei ik.
'Groter dan normaal?'
'Veel groter,' zei ik. Lola deed een blij dansje terwijl ik mijn hoofd schudde, zijn betaling in de kassa deed en de fooi in onze gedeelde pot stopte.
Wat een vreemde ontmoeting, dacht ik, terwijl ik verder ging met mijn dienst.
