Mateo Santiago Boek 3
Auteur
Lezers
69,0K
Hoofdstukken
30
Een hartverscheurende onthulling
SEASON 3
Nadat ze uit het Book of Origins had gelezen, ontdekt Marissa, de heks van Juniper, dat haar ware gezel Roman is. Roman is de Demon King! Maar Juniper is verbonden aan Mateo! Juniper staat voor twee mannen die één lichaam opeisen. Nu moet ze de ultieme keuze maken... De wolf of de demon?
Genre: Romance, Weerwolf, Fantasy
Leeftijdskeuring: 18+
Verhaal door: Katlego Moncho
Geproduceerd door: Adam Sharp
Geschreven door: Adam Sharp & Jared Wells, met Duke Tran
Geluid door: Oskar Allen
MARISSA
„Roman.“
Zijn naam kwam makkelijk over mijn lippen.
Het smaakte zoet op mijn tong.
Het voelde als vrijheid.
Alsof ik eindelijk het leven had gepakt dat me altijd was afgepakt.
Marissa was eindelijk vrij.
Midden in al deze chaos kwam er een moment waarop de tijd leek stil te staan. Er waren kreten van angst, vallende brokstukken, vliegend stof en bloed.
Er was geen geluid. Het was alsof alles was bevroren.
Het enige wat ik zag, waren hun gezichten. Ze keken verrast, verward... en boos.
Hoe had ik kunnen weten dat ik verliefd zou worden op Roman? Hij was de Demon King van de Underworld.
Eerst ontkende ik het. Ik wilde mijn band en vertrouwen met Juniper en Starlet niet moeilijk maken. Maar het werd onmiskenbaar:
Ik wilde in de Underworld blijven. Ik wilde bij Roman zijn.
Nu moest ik een paar van de weinige mensen die om me gaven pijn doen.
Maar mijn leven was een slaaf van hun wensen geworden.
Mijn doel in het leven was niet los te zien van dat van hen.
Eindelijk had ik voor het eerst een eigen soort geluk gevonden.
En ik kon niet toestaan dat iemand of iets me dat afnam.
Ik keek om me heen naar alle gezichten. Ze keken me aan alsof ik gek was. Ik had tegen niemand iets gezegd over mijn groeiende gevoelens voor Roman.
Het gezicht van Mateo was het ergst. Hij keek enorm gekwetst en woedend tegelijk. Het leek alsof hij tegelijkertijd wilde huilen en me wilde vermoorden.
Ik voelde dat Juniper in ons gedeelde lichaam net zoveel pijn had. Ze vocht om de controle terug te krijgen.
Om naar haar ware gezel te schreeuwen.
Maar toen keek ik naar Roman. Al het schuldgevoel dat ik had, verdween.
Zelfs in al deze chaos voelde ik me tot hem aangetrokken. Ik verlangde ernaar om bij hem te zijn.
Onze blikken kruisten elkaar.
Hij vormde met zijn lippen de woorden: „Weet je het zeker?“
Ik knikte terug.
Zijn blik stuurde een elektrische tinteling door mijn aderen. Daardoor wist ik dat ik de juiste keuze had gemaakt.
Zelfs op dat spannende moment verscheen er een blije glimlach op mijn gezicht.
Mijn hart had nog nooit op deze manier op iemand anders gereageerd.
Het was zo onschuldig. Zo puur.
Roman had me bang gemaakt toen ik hem voor het eerst zag. Maar ik kon zien dat er achter zijn grote houding zachtheid en kracht zat.
En zijn kracht gaf mij kracht.
Om mijn waarheid uit te spreken.
Om mijn hart te volgen.
Om mezelf voor het allereerst op de eerste plaats te zetten.
Nadat ik het Book of Originals had geopend, zag ik talloze toekomsten voor me liggen. Ik kon niet meer gewoon afwachten.
Het gaf me een nieuw doel in het leven.
En dat doel was verrassend simpel.
Ik wilde bij Roman zijn.
Verder deed niets ertoe.
Ik haalde mezelf uit deze droom en keek om me heen.
Iedereen leek stil te staan op hun plek. Ze waren bang om te bewegen, alsof ze een vurige explosie zouden veroorzaken.
Ik wist dat alle ogen op mij gericht waren. Daarom haalde ik diep adem en rende ik snel naar mijn ware gezel.
Het gezicht van Roman zat vol kleine sneetjes en schrammen. Daardoor zag hij er op de een of andere manier nog sexier uit voor mij.
Ik veegde het bloed van zijn gezicht. Toen pakte ik zijn hand vast en glimlachte naar hem.
Maar die glimlach verdween snel toen ik me omdraaide. Ik zag Mateo op Roman en mij af rennen met ogen rood van woede.
Hij was aan het transformeren.
MATEO
Zeus vloog op de Demon King af met dodelijke woede.
Een enorme pijn ging door me heen terwijl hij zijn wolvenvorm aannam.
Het breken van elk bot en elke pees klonk veel harder dan normaal.
Elk deel van mij voelde een diepe pijn.
Het nam me over en pakte de controle over alles wat Zeus en ik deden.
Toen ik voelde hoe de klauwen van mijn wolf in de aarde zonken, veranderde die onrust in pure haat.
Niets was meer logisch.
Eerst dacht ik dat mijn geliefde ware gezel Juniper dood was.
Toen ontdekte ik dat ze nog leefde. Ze deelde een lichaam met twee anderen: Starlet en Marissa. Ze had zich voor de wereld verborgen om mij te beschermen.
Dat nieuws had me laten huilen van opluchting.
Ik was direct naar Juniper gegaan op deze vreemde plek. Maar toen raakte ik alleen maar meer in de war.
De vrouw voor me had pikzwart haar en droeg donkerrode, enge kleding. In haar blik was geen greintje liefde voor mij te bekennen.
En wie in vredesnaam was deze Roman?
Het leek erop dat mijn ware gezel en deze Demon King heel intiem waren geworden.
Ik.
Was.
Fucking.
Woest.
Al het logische denken verdween.
Na alles wat ik had meegemaakt, deelde deze bedrieger de laatste klap uit. Ze gaf haar hart en lichaam aan een andere liefde.
Het was voorbij.
Als het hart van Juniper mij niet meer wilde, zouden Marissa en haar duivelse minnaar hiervoor betalen.
Het bloed van Roman zou mijn verdriet wegspoelen.
Hij was dood.
JUNIPER
Ik herkende deze wolf niet.
Het was niet degene van wie ik hield.
Hij was altijd zo vol hoop... zo nobel geweest.
Dit was een wolf wiens ziel gebroken was.
Dat was duidelijk te zien aan zijn brandende blik. Hij rende recht op Roman en Marissa af.
Ik wilde alleen maar de controle over het lichaam grijpen. Ik wilde Mateo laten weten dat ik niet helemaal verdwenen was.
Maar haar greep was te sterk.
En het was deze koppige wil om bij Roman te zijn die haar deze kracht gaf.
Nu leek het erop dat haar egoïsme ons allemaal had verwoest.
Star probeerde ook iets te zeggen. Maar het werd duidelijk dat we vastzaten in ons eigen lichaam. Het lot van Marissa zou ons lot zijn.
Maar het leek erop dat Marissa zich niet zonder gevecht overgaf.
Ze spande haar armen aan, klaar om een spreuk uit te spreken.
NEEEEEE!!!
Ik hoorde Star vanbinnen gillen.
Plotseling voelde ik ons lichaam op de grond vallen. We belandden op handen en knieën.
Ze had de controle over het lichaam overgenomen. Ze maakte zich klaar om in onze wolvenvorm te transformeren.
Het leek erop dat ze Marissa op een zwak moment had gepakt.
STARLET
Ik kon niet stoppen met rennen.
Ik moest hier zo snel mogelijk vandaan zien te komen.
De wind waaide door mijn vacht terwijl ik dieper de bossen in rende. Wat voelde het goed om getransformeerd te zijn.
Vrij.
Ik kon niet toekijken hoe Marissa al onze levens verpestte voor een Demon King.
Als Marissa hier beneden bleef met Roman, betekende dat het einde voor mij, Zeus, Juniper en Mateo.
Dat was een onaanvaardbaar feit.
Na alles wat we hadden meegemaakt, kon ik haar onze levens niet laten weggooien voor een vluchtige verliefdheid.
Ik wilde gewoon dat Juniper en Marissa stopten met ruziemaken in mijn hoofd. Dan kon ik me beter concentreren.
Het werd lastig om op topsnelheid te rennen. Ik moest ook honderden bomen ontwijken in het dikste en donkerste bos dat ik ooit had gezien.
En het werd steeds dichter...
Ik voelde mijn energie weglekken terwijl Marissa en Juniper in ons lichaam vochten.
Mijn hoofd werd duizelig.
Mijn ademhaling... ging steeds zwaarder...
Ik kon het niet veel langer volhouden...
MATEO
Ik haalde Starlet in. Ze lag te spartelen op een open plek in het bos.
Ze hijgde, zag er verward uit en had een wilde blik in haar ogen.
„Laat het schreeuwen stoppen!“ zei ze tegen mij. Ze veranderde steeds heen en weer tussen Juniper, Star en de bedrieger, terwijl ik me naar haar toe haastte.
Maar al snel kwam mijn vijand in zicht.
Twee lange, zwarte vleugels kwamen uit de blote rug van Roman. Hij vloog op ons af. Een stevige windvlaag blies mijn haar naar achteren.
De vleugels zagen er zwaar en gebarsten uit. Ze leken bijna op de magmavlaktes van zijn thuis in de Underworld.
„Rot verdomme op hier!“ schreeuwde ik.
Maar Roman gaf geen krimp.
De hele bosgrond leek te trillen toen zijn zware, zwarte leren laarzen de grond raakten.
„We hebben allemaal gehoord hoe ze mij riep. Je mag haar wens niet dwarsbomen!“
Starlet huilde in mijn armen. Ze bleef maar veranderen tussen haar verschillende vormen. Haar haar veranderde van kleur en haar huid gaf licht.
Ik sprong opnieuw op hem af.
Hij was deze keer veel sterker en we deelden even harde klappen uit. Mijn vuist raakte zijn ribben. Hij sloeg de lucht uit mijn longen met een goed getimede trap.
Ik verraste hem door laag te bukken en zijn enkel met mijn kaken te grijpen. Ik beet me vast en liet niet meer los. Hij schreeuwde het uit van de pijn en viel op de grond.
Ik klom snel op hem en hield hem tegen de grond gedrukt.
Roman moest hoesten en stikte bijna. Hij kreeg nauwelijks lucht.
Niemand kon me nu nog tegenhouden om hem kapot te maken. Dan had Juniper geen andere keuze meer. Ze moest hem dan wel achterlaten en met me mee terug naar de roedel.
Ik haalde diep adem, klaar om mijn dodelijke klap uit te delen.
„NEE!!!“
Ik werd naar achteren geduwd door een enorme klap. Zoiets had ik nog nooit gevoeld. Ik viel ademloos op mijn rug.
Ik probeerde weer op te staan, maar mijn lichaam was uitgeput. Geen enkele spier wilde nog bewegen.
Mijn botten stonden op barsten.
„Blijf met je poten van mijn ware gezel af,“ zei de Demon King, terwijl hij boven me stond.
Ik keek naar Juniper. Haar haar was weer pikzwart. Ze was weer terugveranderd, en Marissa had de touwtjes weer in handen.
Toch gaf ik niet op.
Ik deed nog één laatste wanhoopspoging en sprong op Roman af. Ik mikte recht op zijn keel.
Maar ik was niet opgewassen tegen Marissa.
Ze schoot nog een krachtige stoot magie op me af. Daardoor vloog ik weer achteruit.
Ik vloog door de lucht als een slappe lappenpop. Mijn rug raakte de stam van een boom, waardoor de lucht weer uit mijn longen werd geslagen. Mijn lichaam viel slap op de bosgrond.
Ik hoorde gedempt gepraat. Met veel moeite probeerde ik mijn hoofd op te tillen om het te kunnen horen.
Mijn troebele ogen vulden zich met tranen van pijn. Marissa liep naar Roman toe en tilde hem op in haar armen.
„NEEEEEE!“ hoestte ik.
Elke vezel van mijn lichaam schreeuwde het uit van de pijn. Ik kon niet bewegen.
Ze hoorde met mij mee naar huis te gaan.
Zwiep!
Roman vloog met zijn twee demonische vleugels de lucht in. Hij had mijn ware gezel in zijn armen. Dat beeld vulde me met een nog veel dieper verdriet.
Met veel moeite wist ik weer op mijn voeten te staan. Ik probeerde de geur van Marissa op te pikken en volgde die zo lang als ik kon.
Maar na uren zoeken raakte ik haar spoor kwijt. Ik slaakte een laatste, eenzame huil.
Ze was weg.
Juniper was verdwenen.
