You Left Me: De finale
Auteur
Lezers
130K
Hoofdstukken
30
Hoofdstuk 1
CORAL
Coral lag uitgestrekt op hun gedeelde bed in haar meest comfortabele jersey nachtjapon, terwijl Nikolai zijn ogen nog gesloten hield en zich vastklampte aan de laatste restjes slaap.
Het vaderschap stond hem goed, maar dat betekende niet dat het altijd makkelijk was.
Hij was gewend aan lastige zakelijke onderhandelingen — maar dat was met andere volwassenen, niet met zijn vierjarige dochter, die precies wist hoe snel zijn wil werd gebroken door een pruillip.
Coral vond hem hilarisch — de grote, serieuze Nikolai, gereduceerd tot het spelen van theekransjes, en al vaker het slachtoffer geworden van de nieuwe liefde voor make-overs van hun lieve kleine meid.
Nicole hield echt heel veel van haar nagellak.
Coral keek glimlachend naar haar eigen nagels, bespat met een nieuwe laag Azature-nagellak, met meer op haar huid dan daadwerkelijk op haar nagels.
Haar blik gleed naar haar verlovingsring en haar hart maakte een sprongetje.
„Ik wil de grootste bruiloft hebben die je voor geld kunt kopen,“ stond Coral erop. „Dit kan maar beter de laatste keer zijn dat we trouwen, dus ik wil kosten noch moeite sparen!“
Nikolai trok een wenkbrauw op. „Ik heb best wel veel geld, Mi Corazon.“ Mijn hart. „Je moet iets duidelijker zijn.“
Ze keek hem pruilend aan; het zou werelden makkelijker zijn als hij gewoon haar gedachten kon lezen, maar als ze haar zin wilde krijgen, nam ze aan dat ze zich wel moest uitspreken.
„Ik wil een echt vijfsterrenfeest!“ Ze straalde en haar ogen glinsterden bij het idee in haar hoofd. „Ik wil me als een koningin voelen.“
„En dat zul je, mijn koningin.“ Hij reikte naar haar hand en bracht haar knokkels naar zijn lippen. „Ik wil dat iedereen ziet hoeveel geluk ik heb.“
„Ik wil dat de kinderen ook meedoen.“ Haar vingertoppen gleden liefdevol over zijn borst. „Ik wil helemaal geen bruiloft als Nicole geen bloemenmeisje mag zijn.“
„Natuurlijk, mijn liefste.“
„En Nicholas moet de ringdrager zijn.“
Hij glimlachte naar zijn vrouw. „Dat spreekt voor zich.“
„Morris zal hem dragen,“ legde Coral uit. „Aangezien hij nog niet kan lopen.“
„Je hebt hier goed over nagedacht.“ Hij trok nieuwsgierig een wenkbrauw op en vroeg zich af wanneer ze daar de tijd voor had gevonden.
Ze snapte niet hoe hij er niet aan dacht, maar ze nam aan dat hij nooit echt om de details gaf, zolang het eindresultaat hem maar goed liet overkomen.
„Natuurlijk heb ik dat, het is onze bruiloft!“ Ze ging rechtop zitten en keek op hem neer. „Hoe zou ik aan iets anders kunnen denken?“
NIKOLAI
EEN PAAR DAGEN LATER
„Gaan jij en mama trouwen?“ vroeg Nicole, die schattig meehuppelde terwijl ze de hand van haar vader vasthield.
Ze waren bij de rode loper première van een of andere stomme tekenfilm. Nicole en haar vriendjes van de peuterspeelzaal keken daar al heel lang naar uit.
Zou deze film normaal gesproken een rode loper première hebben gehad? Absoluut niet, maar Nikolai zou bergen verzetten als dat zijn dochter zou laten glimlachen.
Evenementenplanners in Hollywood lieten zich veel makkelijker verzetten dan bergen.
Het kostte een flinke duit om niet alleen de locatie te huren, maar ook om alle stemacteurs te betalen. Zij moesten opdraven in de mascottepakken van hun eigen tekenfilmhonden.
Nicole zou wekenlang kunnen opscheppen tegen haar vriendjes.
„Ja, dat gaan we, mi princesa.“ Mijn prinses.
„Gaat mama een mooie jurk dragen?“ vroeg ze met spanning in haar lieve oogjes.
„Dat gaat ze zeker.“ Hij knikte en bekeek zijn dochter nieuwsgierig. „Dat doen de meeste bruiden.“
„Mag ik ook een mooie nieuwe jurk aan?“
Ah, daar had je het al.
Hij lachte naar haar. „Natuurlijk, mija.“
Toen er een meute paparazzi naderde met microfoons en flitsende camera's, tilde Nikolai Nicole op in zijn armen en lachte naar de camera's.
Hij genoot eigenlijk niet van de schijnwerpers zoals zijn meiden dat wel deden, maar Nicole was inmiddels zelf bijna een beroemdheid, en ze genoot van elke seconde.
Hij zou haar plezier nooit willen bederven.
„Meneer Giovanni,“ riep een verslaggever. „Klopt het dat u en Coral jullie tweede bruiloft aan het plannen zijn?“
„Ja, dat klopt...“ Voordat hij kon uitpraten, griste Nicole de microfoon weg.
„Mijn mama krijgt een prinsessenbruiloft!“ gilde ze blij.
Dat bracht hem op een idee. Hij wist zeker dat het een geweldige verrassing voor Coral zou zijn.
„Onthoud goed wat ik je heb verteld, mi princesa.“ Mijn prinses. „Jij bent de prinses, en jouw mama is een koningin.“
CORAL
„Je moet ons de bruiloft laten plannen,“ jubelde Landon, terwijl hij Corals handen pakte.
Coral, Landon en Jeremiah zaten samen op de smetteloze witte leren bank die de zithoek omringde in een van de vele woonkamers van de familie Giovanni.
Landon was al de hele tijd geobsedeerd door de bruiloft sinds de verloving officieel was. Coral was daar ontzettend blij mee.
Morris was al bijna haar hele leven haar beste vriend, maar ze had zelf nooit veel met grote, chique feesten.
Praten met Landon voelde alsof ze eindelijk een vriendin had om lekker mee te kletsen.
„Ze hoeft ons helemaal niets te laten plannen, lieverd,“ herinnerde Jeremiah Landon eraan, in een poging zijn man af te remmen. „Ik beloof het, Coral, we zullen je bruiloft niet overnemen.“
„Dat klopt, dat gaan jullie inderdaad niet doen,“ zei Nikolai stellig toen hij de kamer binnenkwam, met twee slapende kinderen opgerold tegen zijn borst. „Ik heb al iemand ingehuurd.“
Coral keek vol liefde naar Nikolai en de prachtige kinderen die ze samen hadden gekregen, maar Landon snoof verontwaardigd.
„Waarom zou je iemand inhuren als Jeremiah en ik letterlijk precies hier zijn?“ vroeg Landon, duidelijk beledigd.
„Omdat de planner die ik heb ingehuurd persoonlijk koninklijke bruiloften heeft georganiseerd, en Coral niets minder dan het allerbeste verdient.“ Hij keek Landon strak aan en grijnsde. „Dat het jou kwaad maakt, is mooi meegenomen.“
Coral rolde met haar ogen.
Het was geen geheim dat Nikolai en Landon geen grote fans van elkaar waren, maar omwille van Coral konden ze zich wel een beetje inhouden.
In plaats van echt vijandig tegen elkaar te doen, hielden Nikolai en Landon het bij kleine, bijna speelse plagerijen.
Jeremiah hield zich er helemaal buiten.
Landon stond snuivend op, zette een hand in zijn zij en keek uit de hoogte neer op Coral. „Je trouwt met een eikel!“
„Geloof me, dat weet ik,“ lachte ze, en Nikolai trok een overdreven frons.
„Een eikel die je wel de bruiloft van je dromen geeft,“ herinnerde Nikolai haar eraan. „Ik maakte geen grapje toen ik zei dat hij een koninklijke bruiloftsplanner is.“
„Dios Mio!“ Mijn god. Coral sloeg haar handen voor haar mond toen ze het besefte. „Dat heb je niet gedaan!“
„Dat heb ik wel gedaan,“ bevestigde Nikolai, terwijl hij een zachte kus op Corals haar drukte toen ze zich in zijn armen begon te roeren. „Hij vliegt volgende week hierheen om alles te gaan regelen.“
„Natuurlijk doet hij dat.“ Landon rolde met zijn ogen.
„Doe maar lekker sarcastisch.“ Nikolai haalde zijn schouders op. „We weten allebei dat ik Coral het beste geef dat voor geld te koop is.“
Jeremiah leek meer gespannen dan normaal, maar Nikolai ging ervan uit dat het kwam door de spanning met Landon — al had hij dat vroeger juist altijd wel grappig gevonden.
Maar Nikolai gaf eigenlijk niets om Jeremiah of Landon; hij was veel te druk met trots zijn op hoe verbaasd Coral eruitzag.
„Krijg ik een koninklijke bruiloft?“ vroeg Coral met tranen in haar ogen en een snik die haar keel snoerde.
Net als hij was Coral met helemaal niets begonnen.
Ze had natuurlijk haar ouders gehad en ze had zichzelf ertoe gezet om helemaal alleen haar rechtenstudie af te ronden, maar dit had ze zich nooit kunnen voorstellen.
Hij was er trots op dat hij haar dit kon geven.
„Ja, mi amor.“ Mijn liefde. Hij zette de kinderen bij haar op schoot zodat hij haar kin kon vastpakken om haar in zijn ogen te laten kijken. „Ik neem met niets minder genoegen voor mijn koningin.“
