Mijn bewaker
Auteur
Lisa Seven
Lezers
610K
Hoofdstukken
61
Hoofdstuk 1
JUNIPER
Mijn vader is vandaag overleden.
Hij was al maanden ziek, dus ik wist dat deze dag zou komen. Ik had nog steeds gehoopt dat hij in leven zou blijven tot mijn zeventiende verjaardag, maar het zou hem toch niet veel uitgemaakt hebben.
Jacob Callahan was niet een geweldig persoon, maar hij was nog steeds mijn vader en de enige familie die ik had.
De dokter had me het nieuws verteld, terwijl ik in de koude gang van het ziekenhuis stond.
'We hebben alles geprobeerd wat we konden,' zei hij, alsof dat me een beter gevoel zou geven.
'Is er iemand die we voor u kunnen bellen, juffrouw Callahan?' vroeg hij.
Tranen vulden mijn ogen en ze zorgden ervoor dat het moeilijk was om te zien. Ik kon helemaal niet nadenken. Mijn vader was weg.
De wereld leek plotseling zo groot, zo leeg en ik was helemaal alleen.
Ik voelde mijn knieën knikken. Met de nieuwe leegte die op me drukte, was ik klaar om op te geven en op de grond te vallen.
Maar toen hoorde ik een diepe stem achter me.
'Het is oké, dokter, ik regel het wel,' zei de stem.
De dokter perste zijn lippen op elkaar en gaf me een klein knikje voordat hij wegliep. Ik gebruikte de mouwen van mijn hoodie om de tranen weg te vegen die over mijn gezicht stroomden.
Ik draaide me langzaam om om naar de persoon te kijken die zei dat hij alles zou regelen.
Ik schrok toen ik koude, emotieloze grijze ogen zag. De man bij wie ze hoorden, stond tegenover me.
Hij droeg een volledig zwart pak, alsof hij wist dat hij de dood zou ontmoeten.
Ik vroeg me af wie hij kon zijn, terwijl mijn ogen over zijn lange lichaam omhooggingen en bij zijn zeer knappe gezicht stopten.
Mijn ogen keken aandachtig toe terwijl hij een paar stappen naar voren deed en precies voor me stopte. Hij gaf me het gevoel klein te zijn, terwijl hij boven me uittorende.
Het enige wat ik kon doen, was in zijn grijze ogen staren. De woorden wilden mijn mond niet verlaten.
'Juniper?' zei hij.
Daar was die stem weer, maar deze keer zei hij mijn naam. Ik trok simpelweg mijn wenkbrauwen op en wachtte tot hij meer zou zeggen.
'Je lijkt precies op haar,' fluisterde hij, alsof hij tegen zichzelf praatte.
Ik wist precies over wie hij het had – mijn moeder, natuurlijk. Ze was bij mijn geboorte overleden en mijn vader had me het grootste deel van mijn leven gestraft, omdat ik op haar leek.
De man was eng, dus mijn stem trilde een beetje toen ik vroeg: 'Wie ben je?'
'Mijn naam is Cade Callahan. Je vader was mijn pleegbroer. Hij heeft me ongeveer een week geleden gebeld om me over zijn ziekte te vertellen en dat hij mij tot jouw voogd had benoemd.'
Hij pauzeerde en keek een seconde naar mijn gezicht. Toen ging hij verder toen ik niets terugzei.
'Dit was de enige keer dat ik kon komen, maar ik denk dat ik een beetje te laat was.'
Elk woord dat uit zijn mond kwam, brak mijn realiteit. Mijn vader had me altijd verteld dat iedereen in zijn familie dood was.
Hij zorgde er altijd voor om me eraan te herinneren dat mijn moeder alles was wat hij had voordat ik haar leven had genomen.
Hij had zijn hele leven tegen me gelogen. Niet alleen kwam ik erachter dat mijn vader een broer had, maar ook dat hij me aan zijn zorg had toevertrouwd.
Het enige waar ik aan kon denken, was dat hij niets meer dan een vreemde voor me was.
Ik keek nog een keer in zijn koude, grijze ogen, niet langer bang voor hun gebrek aan gevoel. 'Mijn vader heeft me nooit over jou of andere familie verteld. Ik heb je niet nodig. Ik kan voor mezelf zorgen.'
Hij zuchtte en antwoordde heel kalm: 'Ik wil ook niet jouw nepvader zijn. Ik heb te veel verantwoordelijkheden. Ik zou hier niet mee akkoord zijn gegaan als het niet vanwege je moeder was. Zij is de enige reden dat ik hier ben.'
Hij zette een strak gezicht op en vroeg: 'Heb je afscheid genomen?'
Zijn toon was vlak en onverschillig. Ik kon zien dat ik net van de ene harteloze man naar de andere was verhuisd.
Het enige verschil was dat mijn vader in staat was om een soort gevoel te tonen, zelfs als het woede of walging was.
Dat was in ieder geval het bewijs dat hij iets kon voelen.
Ik wilde het dode lichaam van mijn vader niet zien. Ik besloot toen dat mijn laatste herinnering aan hem zou zijn toen ik hem de dag ervoor na school bezocht en hem De Vreemdeling van Albert Camus voorlas.
Hij zei dat het mijn moeders favoriete boek was en we hielden er allebei om die reden van.
Ik koos ervoor om tegen de vreemde voor me te liegen en vertelde hem dat ik al afscheid van mijn vader had genomen. Het was duidelijk dat dat niet waar was, maar omdat het hem niet kon schelen, deed hij geen moeite om me verder te ondervragen.
Hij bewoog zijn hand opzij en een man, ook gekleed in een pak, verscheen vanuit de gang en liep naar ons toe.
'Breng haar naar de auto terwijl ik dit regel,' beval mijn nieuwe voogd.
Mijn hart begon te bonzen. Alles ging zo snel.
Ik was niet aan verandering gewend en ik denk niet dat ik er ooit van gehouden heb.
Ik keek met betraande ogen naar de man die voor me moest zorgen, maar het leek hem helemaal niets te kunnen schelen. Hij liep langs me heen en liet een vreemde me naar zijn auto brengen.
Ik wilde het niet moeilijk voor hem maken. Ik had het alleen nodig dat de dingen net iets langer hetzelfde bleven.
***
Ik zat wat aanvoelde als uren in de auto, helemaal alleen achterin. Ik werd door een scheidingswand geblokkeerd om de man voorin te zien.
Ik huilde, terwijl ik aan mijn vader dacht. Ik hield van hem en ik geloofde dat hij diep van binnen ook van mij hield.
Ik had de liefde van zijn leven weggenomen, dus ik kon het hem niet kwalijk nemen dat hij wreed tegen me was.
Mijn hoop was altijd dat hij me op een dag zou vergeven en net zoveel van mij zou houden als dat hij van mijn moeder hield. Maar nu hij weg was, wist ik dat die dag nooit zou komen.
Het geluid van het autoportier dat openging en het plotselinge gevoel van koude lucht die door mijn kleren kwam, liet me schrikken en haalde me uit mijn gedachten.
Mijn nieuwe voogd stapte in en de geur van zijn cologne vulde binnen enkele seconden de hele auto. Hij spande zijn kaken aan en staarde recht vooruit.
De auto begon te rijden.
Ik keek naar hem, bang voor hoe het volgende jaar van mijn leven onder zijn hoede zou zijn.
Hij was afstandelijk en hij bood me geen steun voor het overlijden van mijn vader. Hij zei dat hij zijn broer was, maar toch leek hij niets om zijn dood te geven.
Ik begon me af te vragen of hij überhaupt iets kon voelen.
Zonder zelfs maar naar me te kijken, verbrak hij de stilte. 'Je blijft bij mij tot je achttien wordt. Ik verwacht dat je daarna vertrekt. Je hoeft je geen zorgen te maken over geld. Ik geef je al het geld dat je nodig hebt om voor jezelf te zorgen als je op jezelf bent.'
Het is grappig – terwijl hij sprak, kon ik alleen maar denken aan hoe ik altijd eindigde met onbemind te zijn. De man had maar een paar minuten met me nodig om te weten dat hij niets met me te maken wilde hebben.
Een paar minuten was alles wat hij nodig had om te weten dat hij niet eens aardig tegen me kon proberen te zijn.
Ik draaide me om om naar hem te kijken toen ik merkte dat we Ernestine Valley verlieten.
'Ik dacht dat we terug naar mijn huis gingen,' zei ik.
Hij keek me nauwelijks aan.
'We verblijven daar niet. We verblijven in het hotel tot de begrafenis voorbij is, dan vliegen we terug naar mijn huis.'
Waarom? vroeg ik me af.
Dat was mijn thuis en het was helemaal prima. Er was niets mis met het huis waarin mijn vader me had grootgebracht.
Het was niet chic of zo, maar het is alles wat ik ooit heb gekend. Zijn toon liet het lijken alsof het niet goed genoeg voor hem was.
Mijn ogen gingen naar het raam en keken hoe de wereld buiten net zo snel bewoog als de auto. Ik begon uit te kijken naar de dag dat ik achttien zou worden, zodat ik vrij van hem zou zijn.
