Octavia: De Laatste Arctoriaan
Auteur
Iriond Prime
Lezers
238K
Hoofdstukken
37
De avond van het feest was de eerste keer dat ik ze zag. Een horde reptielachtigen marcheerde de paleistrappen op en barstte ons leven binnen met hun woeste, ondeugende leider voorop. Het ene moment hield ik nog een high tea met mijn moeder, het volgende moment werd ik weggerukt uit het enige leven dat ik ooit had gekend.
Hoofdstuk 1
Haar stem was zacht, met een zangerige klank. „Er zullen hier anderen zijn. Ze hebben vieze gewoontes en kunnen zich flink barbaars gedragen,“ had Moeder me gewaarschuwd.
Maar dit had ik niet verwacht. Niets had me hier echt op voorbereid.
Hun aanwezigheid was verstikkend toen ze zich in de ingang verdrongen. Hun lange lichamen namen het licht op de muren weg.
De groep reptielachtigen werd geleid door een angstaanjagende man. Zijn huid glansde als goud terwijl hij de door fakkels verlichte trappen opliep. Het witte marmer stak scherp af tegen zijn zware, leren laarzen. De groep achter hem mompelde, te zacht om te kunnen verstaan.
De kleding van de leider was ronduit schandalig. Hij droeg enkel leer en gevlochten stof. Zijn borst en schouders waren onbedekt. Hoe onwaardig van hem. Toen mijn blik viel op meerdere blote borsten, bedekt met ingewikkelde tekens, deed ik een stap achteruit. Ik bedekte mijn blozende gezicht met mijn hand.
Schaamte en boosheid raasden door me heen. Hadden deze mannen dan geen manieren, door zich zo aan de buitenwereld te tonen?
Het was niet de eerste keer dat ik een blote borst zag, en toch liet het me schrikken. Alle lessen van mijn moeder, zussen en leraren over de juiste omgangsvormen kwamen meteen weer in me op.
Wanhopig probeerde ik mezelf te kalmeren. Ik liet mijn hand zakken en hoopte dat mijn gezicht niet vuurrood was. Ik hield mijn ogen neergeslagen en deed mijn best om ze welkom te heten. Ik wist niets van hun cultuur. Ik had geen idee hoe ik hen volgens hun gewoontes moest begroeten. Onderwijs over deze wezens was verboden, althans voor mij.
Hier had Moeder nooit bij stilgestaan.
„Goedenavond,“ begon ik met vaste stem. Het was vreemd om gasten toe te spreken terwijl ik naar hun voeten en broeken keek. Moeder zou zich waarschijnlijk kapot schamen. De stilte was oorverdovend terwijl ze luisterden. „Ik ben Lady Achtste, Octavia Arctorian. Welkom in Ardalia.“
Ik stak mijn hand uit naar de man die de leiding leek te hebben. Verwachtingsvol wachtte ik tot hij de knokkels van mijn hand zou kussen, net als alle andere edelen deden.
De stilte sleepte zich voort en ik durfde niet op te kijken. Totdat een ruwe, eeltige hand de mijne pakte. Zijn vingers, getekend door de strijd, sloten zich om mijn hand.
Mijn eerste neiging was om me terug te trekken, maar zijn greep werd steviger terwijl zijn gouden ogen me strak aankeken. Hij boog voorover om mijn hand te kussen. Zijn baard kraste over de zachte huid van mijn vingers en zijn lippen bleven veel te lang rusten om nog onschuldig te zijn.
Ik hapte naar adem. De hitte van zijn aanraking trok door me heen en nestelde zich diep in mijn buik. De reptielachtige liet mijn hand los, waardoor ik me snel kon omdraaien. Ik begeleidde hen naar de zaal, net zo gehaast als mijn hart klopte in mijn strakke jurk.
Het rumoer uit de grote zaal drong door de gang naarmate we dichterbij kwamen. Het getik van mijn hakken werd overstemd door het geklets van de gasten. Vader zag ons als eerste. Hij trok een moeilijk gezicht, alsof hij het gewicht van de wereld op zijn schouders droeg. Zijn gerimpelde, verweerde ogen keken me heel even aan voordat hij me volledig negeerde.
„Commandant Sobek! Wat een enorme eer dat u bij ons bent!“ riep hij. Hij opende zijn armen wijd voor de reusachtige man die achter mij binnenkwam. Het was overduidelijk dat hij veel meer had gedronken dan goed voor hem was.
Ik vouwde mijn handen voor mijn stijve lijfje ineen. Mijn vingers speelden afwezig met de glimmende knopen om mijn zenuwen te sussen, terwijl ik doorliep op zoek naar bekende gezichten.
„Stop daarmee, kind.“ Moeder was er snel bij om me terecht te wijzen. Met haar handen haalde ze de mijne weg bij de knopen van mijn jurk. Ze nam me vlot mee om me onder de gasten te mengen. „Je hebt het goed gedaan met de begroeting. Ik snap nog steeds niet waarom je vader erop stond dat uitgerekend jij die vreselijke wezens moest verwelkomen.“
Ik zuchtte. Voor een koningin hield ze er behoorlijk onsmakelijke meningen op na. Ze toverde een glimlach op haar gezicht. Ze had deze week heel duidelijk gemaakt hoe belangrijk het was dat de avond met de groep reptielachtigen soepel zou verlopen.
Ik had de glanzende, wazige blik in Moeders ogen deze week vaker gezien dan ooit. Op die momenten was ze geen koningin, en ook geen moeder. Ze was simpelweg een angstig mens.
Iemand die van nature bang was voor elke soort behalve de onze. De fladderende angst op haar gezicht was zo helder als de avondlucht. Maar toen ze haar ogen weer opendeed, zag ik mijn moeder weer voor me: Koningin Aenor van Ardalia.
Haar blik werd zachter en haar lippen krulden in een vaste glimlach. Die zachte, warme uitstraling was slechts een masker. Een masker dat ze opzette voor ons publiek vanavond. Niemand van hen wist wat er schuilging achter haar zachte blik en lichte aanrakingen, ook ik niet.
Moeder zou altijd een mysterie blijven.
Ik liep met haar door de zaal en nam alles goed in me op. Voor vanavond had ik nog nooit reptielachtigen gezien. Ik kende alleen de verhalen, vooral van Moeder en mijn broer Magnus. Ze zouden allemaal gewelddadig en gruwelijk zijn. Het was een soort om te vrezen, te haten en van te walgen, trok ik als conclusie.
En dat was duidelijk af te lezen aan de gezichten van de edelen. Velen deinsden voor hen terug. Ze hielden hun kristallen glazen voor hun lippen en fluisterden over de wezens die meeaten.
Eén reptielachtige stond met zijn smerige, leren laars op een bank. Een dienstmeisje haastte zich om het vuil weg te vegen toen hij zich verplaatste. Een ander zat openlijk te kwijlen naar de vrouwen die voorbijliepen.
Het Zuidelijke Koninkrijk, en vooral de hoofdstad Ardalia, was een smetteloos eerbetoon aan onze voorouders. Ons paleis was daar het levende bewijs van. Met marmeren gebouwen, paden van travertijn en glimmende zilveren lantaarns op elke hoek. Alles in het koninkrijk was ontworpen met onze voorouders in gedachten. Het was een teken van respect voor ons zuivere, menselijke DNA.
We mochten dit niet aantasten. Dat betekende dat we erg streng kozen welke kruisingen het Zuidelijke Koninkrijk in mochten.
Mijn betovergrootvader had met ijzeren vuist geregeerd. Hij had alle kruisingen die zich niet aan onze regels en gewoontes hielden, verbannen uit het Zuidelijke Koninkrijk. Daarom waren er nog maar een paar volgzame kruisingen in het Zuiden overgebleven.
De mensen die ons koninkrijk hun thuis noemden, pikten we er moeiteloos uit. Ze droegen allemaal kleding in allerlei tinten wit. Hun huid was zo bleek als de maan en hun ogen zo troebel als wolken. Hierdoor vielen de reptielachtigen nog meer op. Ze leken wel op rottende aarde in een veld vol affodillen.
Ik keek naar de groep reptielachtigen tussen de edelen in de zaal. Hun leider, Commandant Sobek, sprak met Vader. De hand van de leider rustte onder zijn kin terwijl hij ontspannen op de tafel leunde.
Hij leek niet echt geïnteresseerd in wat Vader te vertellen had. Zijn blik gleed lui heen en weer door de kamer. Hij zag er zo misplaatst uit tussen de rijkdom van de grote zaal en de deftige families.
„Laat je door hen geen ideeën aanpraten. Ik weet hoe makkelijk jij je laat beïnvloeden door de kruisingen, Octavia.“ Moeder haalde me uit mijn gedachten. Haar woorden klonken kortaf terwijl ze een man begroette die een paar jaar ouder was dan ik. Ze deed een stap opzij. Er flitste een waarschuwing in haar parelachtige ogen toen de man mijn hand pakte.
„Lady Achtste, het is me een enorm genoegen om weer in uw gezelschap te verkeren.“ Hij drukte een kus op mijn knokkels. Lord Virnar dong al naar mijn hand sinds ik drie jaar geleden de volwassen leeftijd bereikte. Ik had geen greintje interesse in hem. Maar de gedachte aan Moeders boze blik was genoeg om toch maar een begroeting uit te brengen.
„Lord Virnar, het genoegen is geheel aan mij,“ antwoordde ik met een zachte glimlach. Mijn stem kwam amper boven een fluistering uit. Van alle dames uit de hoge kringen werd verwacht dat ze zo zacht en hees praatten. Ik haatte het.
Lord Virnar begon over zijn zaken te praten. Het had te maken met het leiden van een nieuwe markt in de hoofdstad. Dat was allemaal te danken aan de gulheid van de Dels, de familie die het landbouwgebied beheerde.
Als een magneet werden mijn ogen weer naar de commandant getrokken. Ik had niet verwacht dat hij mij ook aan zou kijken. Ik schrok ervan, en mijn benen trilden op mijn hakken. Zijn blik was strak op mij gericht. Hij keek strak en dreigend, zelfs helemaal vanaf de andere kant van de zaal. Zijn intense blik bezorgde me kippenvel in mijn nek, en er vormde zich een harde knoop in mijn maag.
Als één blik vanaf de andere kant van de zaal al zo intens voelt, durf ik me niet eens voor te stellen wat anderen op het slagveld hebben meegemaakt.
Hij was een angstaanjagende man. Iemand die de aandacht opeiste van iedereen om hem heen, mijzelf incluis. Het geklets van Lord Virnar ging volledig langs me heen. De commandant duwde zich af van de tafel. Zijn blik was scherp, alsof hij op een prooi jaagde.
De dreun, dreun, dreun van zijn laarzen liep gelijk met mijn hartslag. Hij liep recht op me af, terwijl de menigte voor hem opzij week als de Westerse Zee. Zijn stappen waren zelfverzekerd en enorm doelgericht.
Ik stond aan de grond genageld. Mijn benen trilden terwijl ik zag hoe de commandant dichterbij kwam. Een bekend figuur blokkeerde zijn pad. Iemand die zelfverzekerd genoeg was om dit roofdier een halt toe te roepen.
Magnus, mijn oudste broer, stond kaarsrecht. Hij streek met een hand door zijn glanzende, warrige witte haar en sprak de commandant op gedempte toon toe. Hij overhandigde de reptielachtige een zilveren glas. Het was een soort vredesoffer.
De commandant bleef mij strak aankijken over het hoofd van Magnus heen. Hij sloeg de donkere vloeistof in één teug achterover en liet het glas vervolgens zomaar op de vloer vallen. Het harde, schelle geluid van brekend glas deed een paar edelen opschrikken. Lord Virnar draaide zich abrupt om, en eindelijk hield zijn constante gepraat op.
De edelen hielden hun adem in, klaar om op elk moment op de vlucht te slaan. Er klonk plotseling luid gejuich van de reptielachtigen die verspreid door de kamer stonden. Het gemompel in de zaal verstomde, terwijl de edelen wantrouwend toekeken.
De reptielachtigen volgden het voorbeeld van hun leider en smeten ook hun glazen kapot op de vloer. Er ging een rilling van angst door de kamer; de spanning was plotseling om te snijden door hun actie.
Mijn blik volgde de bewegingen van de commandant. Hij was overduidelijk niet blij met wat Magnus tegen hem had gezegd. Zijn lippen trokken op in een felle snauw, en er rolde een diep gegrom over zijn lippen. De heldere glans in zijn ogen werd donker en gevaarlijk. Hij rolde met zijn schouders en liep samen met mijn broer richting een stel asgrijze deuren.
Een bont gezelschap volgde Commandant Sobek en de toekomstige koning van Ardalia. Vermoedelijk waren dit allemaal hooggeplaatste ambtenaren, klaar om te bespreken waarvoor ze vanavond echt waren bijeengekomen.
Moeder had gelijk. Deze wezens zijn écht compleet barbaars.
