A Fae's Tale 2: Vloek van het Lot
Auteur
Nicole Woodward
Lezers
16,4K
Hoofdstukken
64
Met kersverse vleugels en vers verloofd is Ella Briarsand de grootste hoop van het rijk — en het grootste doelwit. Terwijl de zalen van Sablewood gevuld zijn met feestvreugde, trekken een oprukkende vloek en geestelijke bezweringen zich steeds nauwer rond de mensen van wie ze houdt, waaronder haar nicht Rosalia, die bezeten is door een duistere kracht die uitgebannen moet worden voordat deze haar vernietigt. Aan Ella's zijde staat prins Alaric, haar uit schaduw geboren, half-Fae geliefde, die verbonden is aan zijn eigen lot. Terwijl haar oranje aura sterker wordt, komt Ella oog in oog te staan met een vervloekte draak en een missie die de toekomst van Elarion kan veranderen — een missie die haar dwingt te beslissen wat voor leider, en legende, ze voorbestemd is te worden.
1: Een avond als geen ander
Boek 2: Vloek van het Lot
„Bier voor het gevleugelde wonder!“
Ulrichs roep klonk door het atrium. Een tel later struikelde hij over de treden van het podium, waardoor zijn bierpul over het marmer gleed. Het schuim trok een spoor over de stenen. Dit werd gevolgd door een gezamenlijke kreun van de gasten in de buurt.
Ella voelde zich nog steeds warm door die blijvende gloed, vanbinnen en vanbuiten. Ze had nauwelijks tijd om te reageren voordat Conric achter zijn broer aan sprong. Hij had een grijns op zijn gezicht die breed genoeg was om hen beiden in de problemen te brengen.
Koning Mazale knipperde niet eens met zijn ogen. „In al mijn jaren heb ik nog nooit bier op het podium van een atrium gemorst zien worden.“
Conric boog zijn hoofd, waardoor zijn donkere krullen naar voren vielen. „Ter verdediging, Uwe Majesteit, dit was het idee van chef-kok Gael.“
„Schuldig,“ riep Gael vanuit het gangpad. „Maar vrouwe Moriella verdient een goed feest.“
Ulrich ging rechtop staan en straalde. „Dat klopt! En je liet het er zo makkelijk uitzien, Ella!“
Haar vleugels fladderden instinctief. „Makkelijk?“ plaagde ze. „Was mijn imitatie van een gillende banshee niet overtuigend genoeg?“
Een warme golf van gelach ging door de menigte. Op elk gezicht was duidelijk opluchting te lezen.
Sylvan kwam met een knipoog naast haar staan. „Ella, ik zweer dat jouw spanwijdte groter is dan de mijne.“
„Je weet wat ze zeggen over spanwijdtes...“ begon Conric, terwijl hij met zijn wenkbrauwen wiebelde.
„Ehm... een beetje hulp?“
Gwenne zat halverwege de treden vast in haar rokken. Sylvan stak galant een hand uit. Ella reikte als volgende naar haar.
„Ellie,“ ademde ze uit, terwijl ze haar omhelsde. „Je straalt. Na alles... Ik heb er geen woorden voor.“
Ella drukte hun voorhoofden tegen elkaar en sloot even haar ogen. Het was een gestolen moment van rust in de herrie. „Ik had het niet zonder jullie allemaal gekund.“
Toen Gwenne opzij stapte, kwam Alaric naast Ella staan. Zijn arm gaf haar houvast en zijn aanwezigheid kalmeerde de trilling onder haar huid.
„Zeg het maar,“ mompelde hij, „en ik stuur iedereen de zaal uit. Je hebt rust verdiend, mijn liefste.“
Ze leunde tegen hem aan en paste haar vleugels aan zodat ze niet in zijn ribben prikten. „Zolang jij naast me bent, heb ik meer dan genoeg rust.“
Ella verhief haar stem. „Ik neem één drankje, slechts één. Maar laat me eerst door deze rij heen komen.“
Zelfs met een kleine gastenlijst leek de rij van felicitaties eindeloos. Het spiegelende atrium schitterde bij kaarslicht. Elk oppervlak weerspiegelde stilletjes de identiteiten en gaf Ella een glimp van zichzelf. Ze had net nieuwe vleugels en haar oranje aura straalde.
Puck bereikte haar als eerste.
Zijn betoverde stoel rolde naar de rand van het podium. Zijn ogen blonken van tranen die niet vielen.
„Ik wist wel dat je je vleugels zou krijgen,“ fluisterde hij.
Ella lachte zachtjes, al klonk het geluid een beetje breekbaar. „En ik had beloofd dat ik met je zou vliegen, weet je nog?“
Zijn adem stokte. „Dat weet ik nog.“
Ze haalde een betoverde leren riem uit haar jurk. Het was dezelfde riem die Lysander had gebruikt om te voorkomen dat ze viel toen ze voor het eerst van huis wegging.
„Heb je zin in een snelle vlucht voordat ik de rest begroet?“
Pucks hand zweefde boven de riem. „Laat me gewoon niet vallen, Ellie.“
„Nooit.“
Ze maakte de riem stevig vast en tilde hem uit de stoel. Zijn vertrouwen vulde de ruimte tussen hen net zo zeker als zijn gewicht.
Alaric knikte. „Geniet ervan, Puck.“
Ella's vleugels spreidden zich wijd uit toen ze naar het dakraam stegen. De spiegelende muren vingen hen in duizend reflecties. Haar aura verspreidde zich als de ochtendgloren die door stormwolken breekt.
Puck slaakte een triomfantelijke kreet. De tranen stroomden nu eindelijk vrijuit over zijn wangen.
De gasten beneden keken omhoog met hun handen op hun hart. De zaal viel stil van ontzag.
„Later een echte vlucht,“ beloofde ze. „In de open lucht. Met de wind en veel ruimte. Dat zweer ik.“
„Daar houd ik je aan,“ fluisterde hij.
Ze landden samen, buiten adem. Ella zette hem voorzichtig terug in zijn stoel terwijl de menigte begon te juichen.
Haar ouders volgden, vol warmte en stille trots. Docenten, bedienden en Consuls kwamen allemaal met formele lof en goede wensen.
Harley en Lysander waren de laatsten. Ze kwamen net terug van hun gesprek met de geestelijken.
„Zijn ze zonder problemen vertrokken?“ vroeg ze, terwijl ze haar blik op Lysander richtte.
„Ze hebben het tegengif zonder protest ingenomen,“ bevestigde hij. „We hebben hen laten weten dat er binnen een week begeleiders voor vrouwe Rosalia en heer Soric worden gestuurd. Barnabas maakte geen ruzie, maar hij zei wel dat ze nog 'contact zouden opnemen'.“
„Onheilspellende klootzak,“ mompelde Harley. Vervolgens werd hij bleek toen hij besefte dat vrouwe Seraphina hem kon horen. „Ik bedoel, eh, het was een eer om als uw schrijver te dienen, vrouwe Moriella.“
Ella lachte, waardoor de spanning eindelijk brak.
Heer Darin kwam dichterbij. „Mag ik voorstellen dat Rosalia via Drakensridge reist in plaats van door het koninkrijk? Dat is veiliger tijdens de herfststormen.“
Ella's glimlach werd zachter. Ze doorzag zijn doorzichtige smoes om in de buurt van Rosalia te zijn. „We zullen het overwegen.“
Toen de laatste gast wegging, blies Ella langzaam uit. Haar schouders ontspanden zich eindelijk.
Ze draaide zich om naar Alaric. „En dan nu over dat drankje.“
Precies op dat moment activeerde chef-kok Gael een mechanisme. Houten banken draaiden rond terwijl er tafels uit de stenen vloer omhoog kwamen. Er bloeiden ranken rond de poten.
De gasten liepen naar hun plaatsen. Sommigen zochten bekende gezichten op, anderen begonnen een gesprek met nieuwe kennissen.
Toen klonk er een vrolijke roep.
„Vader!“
Een jongen met wild haar rende door de deuren van het atrium. Er staken elfenoren door zijn krullen. Zijn arme hofdame rende wanhopig achter hem aan. Haar vleugels en haar geduld waren op de proef gesteld.
De jongen bereikte Lysander en sloeg zijn armen om diens middel.
„Kijk eens aan,“ zei Lysander, terwijl hij door zijn haar streek. „Als dat niet de snelste spruit in het Rijk is.“ Hij keek op. „Vrouwe Moriella, ontmoet mijn zoon, Caspian.“
Caspians ogen werden groot bij het zien van haar lichtgevende vleugels. „Wauw.“ Hij herinnerde zich zijn manieren en maakte een haastige buiging. „Aangenaam, vrouwe Moriella. U mag me Cas noemen. Zo noemt Al me ook.“
Ella's grijns werd breder. „Noem mij dan maar Ella. En, Al, is het?“
Alaric haalde één schouder op. „Mijn volledige naam bracht zijn jonge oren in de war.“
De hofdame haalde hen eindelijk in. Ze vouwde gefrustreerd haar vleugels op. „Mijn excuses, heer Lysander,“ hijgde ze. „Hij stond erop u te zien.“
„Geen excuses nodig, Briar,“ antwoordde Lysander. „We staan op het punt om de volwassenwording van vrouwe Moriella goed te vieren. Er is vast nog wel plek voor twee extra personen, neem ik aan?“
„Natuurlijk,“ stemde Ella in. „Het is geweldig om eindelijk uw zoon te ontmoeten. En zijn ontzettend geduldige hofdame.“
„Eén van de drie,“ zei Caspian trots, terwijl hij zijn borst vooruitstak. „Ze kunnen me niet meer bijhouden. Vader neemt er steeds meer aan.“
Briar wierp hem een strenge blik toe. „Dat is niet iets om over op te scheppen, jongeheer.“
Al lachend liepen ze naar hun plaatsen. Even miste Ella de ronde keukentafel van Gael, waar iedereen precies aan paste. Maar voor vanavond was dit perfect.
De deuren gingen weer open en er werden zilveren schalen binnengebracht. Er was gebraden fazant, perentaart en er waren schalen vol gesuikerde bessen. Stoom steeg op in flarden van rozemarijn, citrus en rook.
Alaric schoof naast Ella aan, precies op het moment dat haar maag verraderlijk knorde. „Klinkt alsof er iemand een feestmaal heeft verdiend.“
„Het is niet alleen honger,“ mompelde ze, terwijl ze lichtjes ineenkromp. Haar maandstonden waren natuurlijk vroeg gekomen.
Zijn glimlach veranderde in bezorgdheid. „Heb je iets nodig...?“
Ze onderbrak hem met een geruststellende glimlach. „Alleen wat eten en een goed glas bier.“
Harley liep achter haar langs en zette een bierpul op tafel. „Geregeld,“ kondigde hij grijnzend aan.
Ella pakte de pul, terwijl er druppels schuim over haar vingers liepen. „Perfecte timing. Laten we eten.“
Een paar tafels verderop glinsterde het fakkellicht op de smaragdgroene vleugels van Erannon toen hij opstond. Zijn eeltige vingers klemden zich om een mok.
„Ik ben maar een eenvoudige boer,“ begon hij.
„De beste selming-boer in het Rijk!“ riep Tuck.
De zaal barstte uit in gelach en het getik van mokken.
Erannon glimlachte, maar zijn stem klonk vol emotie. „En toch prijs ik mezelf elke dag gelukkig. Ik heb twee bijzondere kinderen. Een vrouw die mijn rots in de branding is. En nu ben jij er, Ella. Je bent niet langer mijn rondrennende meisje, maar mijn dochter met vleugels.“
Het gelach stierf weg.
„Je bent meer geworden dan ik me had kunnen voorstellen. Je bent sterk, dapper en ontzettend wijs voor je leeftijd. Maar waar het leven je ook brengt, je zult altijd onze dochter blijven. En we zullen altijd naast je staan, of vliegen.“
Ella's ogen brandden toen haar vader haar toeknikte.
Ulrich sprong op en gooide daarbij bijna een kandelaar om. „Genoeg tranen. Op vrouwe Ella!“
Gejuich barstte los. Mokken kletsten tegen elkaar. Zelfs Wilia kreeg een glimlach op haar gezicht toen Sylvan een arm om haar schouders sloeg.
En toch liep er, ondanks het feest, een koude rilling over Ella's rug. Twaalf uur geleden werd ze nog gevangengehouden door Quillen Waylocks. En nu zat ze hier. Ze had vleugels, Quillen was dood en de geestelijken waren zonder pardon weggestuurd.
„Weet je zeker dat je oké bent?“ vroeg Alaric.
„Als je me dat nog één keer vraagt,“ mompelde ze, „dan ga ik op je teen staan.“
Hij kromp theatraal ineen. „Vrouwe Celeste zou trots op je zijn.“
Ze zuchtte en wuifde het weg met haar hand. „Sorry. Stomme emoties.“
Hij pakte haar vingers en drukte een kus op haar knokkels. „Je hebt vandaag twee zware beproevingen overleefd. De ene brak je bijna. De andere gaf je vleugels. Je mag best een beetje fel zijn.“
Ze opende haar mond om te protesteren, maar haalde toen haar schouders op. „Dat is waarschijnlijk wel zo.“
Hij grijnsde ondeugend. „Dat is mijn Ella.“
Aan de overkant van de tafel leunde Caspian naar voren. „Zijn jullie al getrouwd? Waar was mijn uitnodiging?“
Lysander glimlachte. „Nog niet, Caspian. Waarschijnlijk tijdens de Winterzonnewende.“
„Dat is niet iets voor vanavond,“ voegde koning Mazale eraan toe. „Laten we ons richten op de huidige triomf van vrouwe Moriella.“
Ella boog haar hoofd. „Dank u, Uwe Majesteit. En ook bedankt voor uw commentaar tijdens de ceremonie. Het heeft meer geholpen dan u weet.“
Mazales hoektanden glinsterden. „Ik deed het best goed, nietwaar?“ zei hij langzaam. „Al moet ik toegeven dat jouw geliefden de stemming wat luchtiger maakten. Ik was klaar om die geestelijken levend op te vreten, vrij letterlijk.“
„Uwe Majesteit, alstublieft,“ zei Lysander, terwijl hij zijn hoofd schudde. „Mijn zoon is hierbij. Geen verhalen over het opvreten van mensen.“
Caspian snoof. „Vader denkt dat ik onschuldig ben.“
„Maar wij weten allemaal wel beter, toch, Cas?“ grapte Alaric met een knipoog.
Tussen de happen door dwaalde Ella's blik af naar Lysander en Caspian. Er was ook voor hen zoveel veranderd. De Withering Veil van Isabeau, waarvan ze dachten dat die ongeneeslijk was, had nu misschien een oplossing. Het tegengif was namelijk gemaakt met haar aura.
Haar veren ritselden en gaven licht als kaarslicht. De meeste Fae verloren hun aura binnen een halve dag. Dat van haar pulseerde alsof het van plan was te blijven.
Een luid geschraap doorbrak het moment. Conric sprong op en liep rechtstreeks naar de muzikanten. De band stopte midden in een noot toen hij zich theatraal omdraaide.
„Ik heb iets te bekennen!“ bulderde hij. „Ik heb geen rapport over de volwassenwording geschreven voor de geestelijken. Krijg allemaal de klere!“
De geschokte hap adem van vrouwe Seraphina werd simpelweg genegeerd terwijl gelach door de zaal galmde.
Lysander deed een zwakke poging om Caspians oren te bedekken. Te laat.
„Maar!“ ging Conric grijnzend verder. „Ik was wel getuige van de triomf van vrouwe Moriella. Ik heb alleen... iets anders gecomponeerd. Een verjaardagscadeau.“
Hij draaide zich om naar Ella en zijn ogen glinsterden. „Mag ik?“
Ze keek hem wantrouwend aan. „Het kan maar beter niet verschrikkelijk zijn.“
„Ik heb je volledige naam maar één keer gebruikt.“
„Verraad!“ riep Alaric lachend uit, terwijl hij zijn beker ophief.
De band, die het spelletje duidelijk meespeelde, begon een vrolijk en levendig deuntje te spelen. Conric maakte een diepe buiging, met een perkament in zijn hand, en begon:
„Oh kom allemaal samen, van ver en dichtbij,
„Het is tijd voor gejuich, dus zing nu met mij,
„Over dappere Moriella, twintig jaar jong,
„Haar vleugels gespreid, haar hart maakt een sprong!
„Met veren zo helder als het ochtendlicht,
„Vliegt ze door de hemel, een prachtig gezicht,
„Een vrouwe verborgen in een simpele dracht,
„Die onkruid uittrekt met sluwe kracht.“
Hij knipoogde naar Ella. Haar ogen vernauwden zich speels bij het noemen van haar avonturen met onkruid trekken. Maar voordat ze hem in de rede kon vallen, zette Conric het refrein in. Zijn stem klonk luid boven het gelach uit:
„Dus hef nu je glas en drink tot de bodem leeg,
„Voor Ella's vleugels en de moed die ze kreeg,
„Ze is ontzettend dapper, sterk en trouw in elke daad,
„Ze drinkt Fae onder tafel en plukt het onkruid dat er staat!“
De zaal barstte in lachen uit. Mensen sloegen met hun mokken op de tafels. Iemand riep „Toegift!“ voordat het lied überhaupt was afgelopen.
Ella verborg haar gezicht in haar handen. Toen ze weer opkeek, waren haar wangen knalrood. Maar haar ogen straalden.
„Heb je nu serieus mijn onkruid plukken vereeuwigd?“
„Het rijmde,“ zei Conric zonder enige schaamte.
Koning Mazale boog zich naar Alaric toe. „Als zijn aura hem niet aanwijst als minstreel, dan neem ik hem zelf in dienst voor het vermaak.“
Het gelach bleef om hen heen golven, warm en wild. Ella wist dat deze nacht nooit vergeten zou worden. Voor altijd.
