Kingsley's bruid
Auteur
S. S. Sahoo
Lezers
191K
Hoofdstukken
28
"Ik kon geen adem halen.
Dat beeld, het gezicht van Lord Kingsley in het maanlicht, roodbesmeurd staal in zijn hand, en die koude, angstaanjagende ogen, stond in mijn geheugen gegrift.
Waar was ik zojuist getuige van geweest?
Wie was deze man?
En welke geheimen hield het landgoed Kingsley verborgen onder de prachtig onderhouden tuinen en het kalme meer?"
Scarlett zou er nooit van dromen om met een man als Lord Darius te trouwen—koud, ondoorgrondelijk, en belast met geheimen duisterder dan de nacht. Maar wanneer haar zus verdwijnt en hem bij het altaar laat staan, moet Scarlett haar plaats innemen als zijn bruid. Nu ze vastzit in een huwelijk dat ze nooit wilde, kan ze de mysteries die rond het landgoed Kingsley wervelen niet negeren—of die angstaanjagende nacht waarop ze Darius zag met bloed aan zijn zwaard. Met fluisteringen van verraad, diep verborgen familiegeheimen en een zus die misschien niet uit vrije wil is vertrokken, raakt Scarlett verstrikt in een gevaarlijk spel. Toch, hoe vaker ze botst met haar intimiderende echtgenoot, hoe moeilijker het wordt om te bepalen waar angst eindigt en verlangen begint.
Hoofdstuk 1
Hij stond in mijn deuropening en droeg alleen een kamerjas.
Mijn man. De man van mijn zus. De man met wie ik in haar plaats getrouwd was.
„Scarlett.“ Zijn stem was laag en ruw. „We moeten praten.“
„Het is midden in de nacht, my lord.“ Mijn vingers raakten het handvat van de scalpel onder het kussen aan. Mijn hart klopte zo hard dat ik zeker wist dat hij het kon horen.
„Dat weet ik.“ Hij stapte de kamer binnen. Het maanlicht dat door de hoge ramen viel, verlichtte zijn strakke kaaklijn en zijn brede schouders. De deur viel met een klik in het slot.
Drie dagen. Ik was nu drie dagen met deze man getrouwd, en ik wist nog steeds niet of ik bang voor hem moest zijn of...
„Mijn grootvader verwacht dat dit huwelijk geconsummeerd wordt.“ Zijn blauwe ogen keken me ondoorgrondelijk aan. „Hij was heel duidelijk. Als we geen bewijs leveren van een huwelijksnacht, zal hij het huwelijk laten ontbinden.“
Bewijs. Bij dat woord voelde ik mijn wangen gloeien.
„En wat verwacht u, my lord?“
Hij kwam dichterbij. De kamerjas hing een beetje open bij zijn borst en onthulde een stukje blote huid. Ik had niet moeten kijken. Toch deed ik het.
„Wat ik verwacht,“ zei hij langzaam, „is niet belangrijk. De vraag is wat jij wil.“
Wat ik wil.
Ik wilde mijn zus vinden. Ik wilde antwoorden. Ik wilde weten waarom Cecilia was gevlucht, waarom ze hem een monster had genoemd, en waarom deze kille, knappe man liever met een vreemde trouwde dan de schande van een afwijzing te ondergaan.
Ik klemde mijn vingers steviger om de scalpel.
Wat wil ik?
„Vertel het me, Scarlett.“ Hij boog voorover en liet één hand op het hoofdeinde rusten. Zijn gezicht was heel dicht bij het mijne. „Wat wil je dat ik doe?“
DRIE DAGEN EERDER
Er klonk steeds meer gefluister vanuit de kerkbanken.
Ik zat kaarsrecht op mijn stoel, met mijn gehandschoende handen gevouwen in mijn schoot, en keek naar de deur van de sacristie. Cecilia was daar twintig minuten geleden naar binnen gegaan om zich klaar te maken. De ceremonie had nu al moeten beginnen.
„Waar blijft ze?“ siste mijn moeder naast me. Haar glimlach leek wel vastgelijmd, maar haar ogen schoten alle kanten op. „Mensen beginnen te praten.“
Dat deden ze inderdaad. Ik kon het horen: het geritsel van zijde, de zachte roddels en de manier waarop de mannen van Lord Kingsley steeds met nauwelijks verborgen onrust naar de graaf keken.
Lord Kingsley stond zelf bij het altaar als een stenen standbeeld. Geduldig. Doodstil. Zijn blauwe ogen gleden één keer over de menigte. Daarna staarde hij strak naar de deur van de sacristie.
Wachtend.
Er gingen nog eens vijf minuten voorbij. Het gefluister werd luider.
„Ik ga even bij haar kijken,“ zei ik, en stond op voordat moeder er iets tegenin kon brengen.
Mijn stappen klonken hol op de stenen vloer terwijl ik naar de sacristie liep. De zware eikenhouten deur kraakte toen ik hem openduwde.
„Cecilia? Iedereen wacht op je, je moet—“
Leeg.
De kamer was helemaal leeg.
De trouwjurk van mijn zus lag verfrommeld op de vloer als een afgeworpen huid. De achterdeur — de leveranciersingang voor de geestelijkheid — stond open en liet een straal zomers licht naar binnen.
En daar, op het tafeltje naast de spiegel, lag een briefje in het handschrift van Cecilia:
Ik kan het niet. Het spijt me. Niet met dat monster.
Ik verstijfde van schrik.
Ik las de woorden nog een keer. En nog een keer. Mijn handen trilden zo erg dat het papier ervan beefde.
Wat moet ik doen?
Ik drukte mijn rug tegen de koude stenen muur. Ik dacht koortsachtig na over mijn opties.
Als ik dit zou vertellen — schandaal. Ondergang. De graaf van Hastings — want dat was de titel van de Kingsleys — vernederd door de dochter van een arts. De praktijk van mijn vader verwoest. De toekomst van mijn broers en zussen in de as gelegd.
Er was maar één manier om te voorkomen dat dit mijn familie zou verwoesten.
Mijn oog viel op de trouwjurk.
Voordat ik me kon bedenken, stapte ik uit mijn zondagse jurk. Ik maakte mijn korset losser om ruimte te maken voor de andere snit en trok de met zilver geborduurde zijde over mijn hoofd, worstelend met de haakjes op de rug. De jurk was te lang — Cecilia was altijd langer dan ik — maar hij paste goed genoeg rond mijn borst.
Ik keek naar mezelf in de spiegel.
Er staarde een bruid terug. Een heel bange, woedende en wanhopige bruid.
Dit is waanzin.
Ik pakte het boeket van Cecilia op, haalde diep adem en liep de kerk weer in.
De menigte begon luid te praten zodra ik verscheen. Zijde ritselde toen alle hoofden zich omdraaiden. Waaiers klapten open om boze fluisteringen te verbergen.
„Wat is dit voor een truc?“ Een van de mannen van Lord Kingsley vloog overeind. Het was een dikke man met een flinke snor. Zijn gezicht kleurde paars van woede. „Dat is niet de bruid!“
„Ik ben de bruid.“ Mijn stem klonk veel steviger dan ik me voelde. „Ik ben Scarlett Ravenswood. Ik ben hier om het huwelijkscontract tussen onze families na te komen.“
„Waar is Cecilia?“ eiste de man. „Waar is de vrouw die aan Lord Kingsley was beloofd?“
Mijn keel kneep samen. „Weg.“
„Weg? Waarheen weg?“
Ik perste het woord eruit. „Gevlucht.“
Chaos.
De mannen begonnen hard te schreeuwen. De graaf stond op uit zijn kerkbank, zijn gezicht als een onweerswolk. Mijn moeder slaakte een kreet die klonk als een snik en een gil tegelijk. Mijn vader stond rechtop met zijn handen omhoog, in een poging de storm te sussen...
„Dit is schandalig!“ De man met de snor liep op me af. „Een leugen! De graaf zou jullie familie in de gevangenis moeten gooien voor deze belediging...“
„In het contract stond een dochter van Ravenswood.“ Vaders stem sloeg over van wanhoop. „Scarlett is een dochter van Ravenswood...“
„Dit is bedrog! Jullie hebben ons in de val gelokt! We zullen jullie hiervoor ruïneren...“
Tijdens dit alles bewoog Lord Kingsley niet.
Ik merkte dat ik hem aanstaarde — dit rustpunt in de chaos, dit oog van de orkaan die mijn wereld verwoestte. Zijn mannen schreeuwden. Zijn grootvader was woest. Mijn familie probeerde de schade te beperken.
Maar Darius Kingsley keek simpelweg naar mij.
Zijn blik was beangstigend. Hij bekeek me koud, als een roofdier dat zijn prooi inschat. Ik had bang moeten zijn. Ik had moeten wegrennen, net als mijn zus.
In plaats daarvan kon ik niet wegkijken. Iets in die ijsblauwe ogen hield me vast.
Wat denk je? Wat ben je van plan? Wat voor man gaat ermee akkoord om met een vreemde te trouwen?
Hij stak één hand op.
De stilte viel als de valbijl van een guillotine.
„Ga door.“
Eén woord. Dat was alles. De mannen stopten onmiddellijk met schreeuwen. De graaf deed meteen zijn mond dicht. Zelfs het gehuil van mijn moeder stopte abrupt.
De priester schraapte zenuwachtig zijn keel. „My lord, weet u... zeker dat u dit wenst?“
De ogen van Lord Kingsley weken niet van de mijne. „Volgens mij was ik duidelijk.“
De priester gebaarde dat ik naar het altaar moest komen.
Mijn voeten bewogen uit zichzelf. De te lange zoom van Cecilia's jurk sleepte over de stenen vloer terwijl ik door het gangpad liep — langs de geschrokken gezichten van de gasten, langs mijn spierwitte ouders, en langs de woedende mannen van Lord Kingsley.
En langs de graaf.
De grootvader van Darius volgde me met zijn ogen toen ik zijn kerkbank passeerde. Koud. Minachtend. Alsof ik vuil aan zijn schoen was. Ik was niet de bruid die hij had gekozen. Niet de schoonheid, niet de hoofdprijs. Ik was de mindere zus — de reserve — en zijn afkeer was duidelijk van zijn oude gezicht af te lezen.
Deze man zal mij nooit accepteren.
Ik kwam aan bij het altaar. Ik draaide me om naar Lord Kingsley.
Van dichtbij was hij nog knapper. En nog veel beangstigender. Zijn strakke gezicht leek wel door een kunstenaar uit steen te zijn gehouwen.
Ik had geruchten gehoord over het drama in zijn familie — zijn vader, zijn broer en zijn neven, allemaal twee jaar geleden vermoord. Nu ik naar hem keek, kon ik best geloven dat hij iets vreselijks had overleefd. Er zat een kilte in hem die tot op het bot ging.
„My lord,“ probeerde de besnorde man opnieuw. Zijn stem klonk gespannen. „U meent dit toch niet... weet u zeker dat deze vrouw... acceptabel is?“
„Ik vind haar goed genoeg.“
De woorden voelden als een klap in mijn gezicht.
Goed genoeg.
Ik werd boos, wat mijn angst meteen verdreef. „Is dat bedoeld als een compliment?“
Er flakkerde iets in zijn ogen. Verbazing? Vermaak? Het was alweer weg voordat ik het wist.
„Heb je liever niet goed genoeg?“
„Ik ben liever helemaal niet in deze situatie.“
„Ik ook.“ Zijn stem was laag, en alleen voor mij bedoeld. „Maar toch zijn we hier. Jouw zus heeft haar keuze gemaakt. Maak jij nu die van jou.“
Hij stak zijn hand uit.
Ik staarde ernaar. Lange vingers. Een zegelring met de leeuw van de Kingsleys erop. Het was de hand van de man voor wie mijn zus was gevlucht.
Doe dit niet. Ren weg. Zoek Cecilia. Kom erachter wat ze weet...
Maar mijn familie keek toe. De graaf keek toe. Als ik ook zou vluchten, zou het levenswerk van mijn vader kapotgaan.
Ik pakte zijn hand.
Zijn vingers sloten zich om de mijne — warm waar ik kou had verwacht, vastberaden waar ik hem wreed had ingeschat. De priester begon voor te lezen uit het gebedenboek, maar ik hoorde de woorden nauwelijks. Ik zat gevangen in zijn greep, in zijn blik, in de zekerheid dat ik zojuist de meest moedige of de meest domme beslissing van mijn leven had genomen.
„Met deze ring,“ zei Lord Kingsley, zijn stem zwaar en diep terwijl hij de gouden ring om mijn vinger schoof, „trouw ik met jou.“
„U mag de bruid kussen.“
Hij boog naar me toe. Zijn lippen raakten de mijne — kort, nauwelijks een aanraking, maar het stuurde een knetterende stroomstoot over mijn rug. Mijn wangen gloeiden en mijn adem stokte.
Toen hij zich terugtrok, zag ik iets in zijn blauwe ogen dat ik niet begreep.
De kerk was stil. Geen applaus. Geen felicitaties. Alleen de zwaarte van honderd starende blikken.
Ik was nu Lady Kingsley.
En ik had geen idee of mijn man een mens was — of het monster waar mijn zus hem voor aanzag.
