Eerste Kans Boek 5
Auteur
Andrea Wood
Lezers
31,4K
Hoofdstukken
12
Wanneer Abby zich bij haar vrienden Jason, Gage en Zepp voegt in hun huis in Los Angeles voor een vakantie van twee weken, nodigt ze haar vriendinnen Selena en Raven uit om ook te komen. Terwijl de groep samen tijd doorbrengt, lopen de spanningen op, komen er geheimen aan het licht en worden relaties op de proef gesteld. Raven, die wordt achtervolgd door haar moeilijke verleden, botst met Jason, de drummer van Steele’s Army, wat leidt tot onverwachte confrontaties en oprechte onthullingen. Zullen ze raakvlakken vinden, of zullen hun verschillen hen uit elkaar drijven?
Hoofdstuk 90
Jason
„Welkom in ons huis,“ zeg ik, terwijl ik de deur van ons huis van het slot haal.
Gage, Zepp en ik hebben dit huis jaren geleden samen gekocht, net buiten Los Angeles. We hebben het geld gebruikt van de tekenbonus die ons label ons gaf. Het is ongeveer een uur rijden vanaf het strandappartement van Ryan.
Ryan en Abby hebben een pauze van twee weken voor ons weten te regelen tijdens de tour. Dat Natalie is bevallen van Temperance, heeft dat mogelijk gemaakt.
We hebben met z'n allen besloten om voor deze pauze terug naar Californië te gaan. Het was logisch, aangezien we allemaal in dezelfde omgeving zouden zijn zodra de pauze voorbij was. Bovendien had Ryan nog wat dingen te regelen, dus Californië was de perfecte keuze.
Ik dacht dat ik mijn familie mooi kon opzoeken terwijl we hier waren, en die van Zepp ook. Gage zou verder werken aan zijn nieuwe relatie met Abby.
Ze logeert bij ons tijdens onze minivakantie.
„Jullie huis is prachtig,“ zegt Abagail, met haar mond open van verbazing.
Ik moet toegeven dat het best mooi is. Zeker voor een vrijgezellenhuis.
We wisten allemaal meteen dat dit het was toen we het voor het eerst zagen. We hadden hiervoor al naar een paar andere huizen gekeken, maar geen enkele was zo goed.
„Hoeveel slaapkamers heeft dit huis?“ vraagt Abby.
„Zes. Drie daarvan zijn logeerkamers,“ antwoordt Gage voor mij.
„Waarom zoveel slaapkamers? Jullie zijn maar met z'n drieën,“ vraagt ze zich af.
„Abagail, als we thuis zijn, blijven er vaak mensen slapen. Het is handig om een extra bed voor ze te hebben.
„Of in mijn geval, misschien is de persoon met wie je van plan bent naar bed te gaan er maar voor één nacht. Je wilt haar dan niet mee terug nemen naar je eigen bed. De logeerkamers zijn daar perfect voor,“ leg ik uit.
„Oh,“ zegt ze, terwijl ze Gage een doordringende blik geeft.
„Gage gebruikt die kamers overigens nooit, voor het geval je het je afvraagt,“ voeg ik er snel aan toe om hem te verdedigen, voordat ze iets zegt waar ze spijt van krijgt.
„Laat me je rondleiden, en dan eindigen we bij mijn kamer,“ zegt Gage met een zachte stem tegen haar.
Een steek van jaloezie raakt me. Niet omdat ik Abagail wil, want dat wil ik niet. Het is omdat Gage geluk heeft gevonden.
Het soort geluk waar ik al zo lang naar op zoek ben. Het soort dat altijd door mijn vingers lijkt te glippen. Het soort waarvan ik denk dat ik het nooit zal vinden.
Ik heb geprobeerd om mijn verwachtingen bij te stellen. Ik heb geaccepteerd dat ik nooit de liefde zal vinden die mijn ouders hebben, het soort liefde dat je compleet maakt. Het soort liefde dat Gage, Liam en Ryan hebben gevonden.
Als vrouwen naar me kijken, is dat niet met pure bedoelingen van ware liefde en levenslang geluk. Het is een snelle, onwerkelijke en verdraaide liefde, met ogen vol lust voor een rockster.
Het gaat niet om wie ik vanbinnen ben, maar om mijn imago. Het is iets waar ieder van ons in Steele's Army mee te maken heeft gehad.
We hebben allemaal wel eens op het randje van waanzin gestaan. Het zorgt voor wantrouwen en verwarring als het gaat om het vinden van wat we echt verlangen.
Liefde en geluk, om de eenzaamheid van een koud bed en een leeg hart te vervangen.
Abagail en Gage komen even bij me terug voordat ze de rondleiding in hun slaapkamer afsluiten.
„Ik zat eraan te denken om mijn vriendinnen te bellen en ze uit te nodigen voor een week. Als jij en Zepp dat oké vinden. Gage zei al dat hij het goed vindt,“ zegt Abagail tegen mij.
Ik vind het geen probleem als ze vriendinnen over de vloer heeft. Ik vind het niet erger dan wanneer de jongens mensen uitnodigen.
„Wat mij betreft is het geen probleem, en ik betwijfel of Zepp het erg zou vinden. Ga je gang en bel ze. Ik boek hun vluchten wel als je wilt, geef me gewoon hun gegevens.“
„Weet je het zeker? Zou je dat voor me willen doen?“ vraagt ze met een glimlach.
„Natuurlijk.“ Ze slaat haar armen om me heen en geeft me een stevige knuffel.
Wat is dat toch met die meiden en hun behoefte om je aan te raken? Natalie, Layla en nu Abagail ook. Zodra ze verliefd worden, worden ze enorm aanhankelijk.
Of ze nu boos, verdrietig, blij of opgewonden zijn, ze raken je aan om uit te drukken wat ze voelen. Hun partners lijken het niet erg te vinden.
Ik zou willen dat Gage boos, of misschien zelfs jaloers werd, om dat aanraken te laten stoppen.
Maar het lijkt erop dat hij het juist aanmoedigt. Hij weet dat ik mijn grenzen heb als het op aanraken aankomt. Hij geniet ervan om me ongemakkelijk te maken als iemand anders me aanraakt, onschuldig of niet.
Eikel.
Ik geef hem een veelbetekenende blik, om hem te laten weten dat ik zijn spelletje doorheb. Hij knipoogt naar me. Ik haal langzaam de handen van Abagail van me af. „Geen probleem. Zoals ik al zei, geef me de gegevens en ik boek het.“
„Ik ga Selena meteen bellen. Dank je wel,“ zegt ze glimlachend.
Ik vlucht snel naar de keuken.
Het is niet zo dat ik in het verleden iets tragisch heb meegemaakt met aanrakingen. Niemand heeft me misbruikt of iets dergelijks.
Het komt gewoon door wat ik doe. Door ons werk heeft iedereen altijd het gevoel dat ze het recht hebben om me aan te raken. Om me te knuffelen, mijn gezicht te kussen en vaak zelfs mijn kont vast te pakken.
Als ze me om een knuffel zouden vragen, zou ik er niet zo'n moeite mee hebben. Dan zou ik weten dat ik het kon verwachten.
In plaats daarvan wordt het me opgedrongen en daar houd ik niet van.
„Ik heb Selena gesproken, ze gaat Raven bellen en ze vliegen deze kant op zodra je een vlucht voor ze kunt regelen,“ vertelt Abby me.
Ik lig languit op het liggedeelte van de grote zwarte hoekbank in onze woonkamer. Eén voet hangt over de rand en mijn laptop rust op mijn schoot.
„Ik was net naar vluchten aan het kijken. Ik kan vandaag nog een nachtvlucht voor ze regelen, als dat voor hen uitkomt. Tenminste, als je denkt dat ze snel genoeg kunnen inpakken.
„Ik kan zelfs een auto sturen om ze op te halen en naar het vliegveld te brengen om tijd te besparen.“
„Jason, dat is echt superlief van je. Ze vinden alles best wat jij kunt regelen. Daar zorg ik wel voor.“
„Oké dan. Ik ga met de luchtvaartmaatschappij bellen. Misschien kan ik zelfs eersteklas stoelen voor ze scoren. Dat maakt de vlucht wat aangenamer.“
„Dank je. Ze komen normaal gesproken met de auto naar me toe, als het even kan.
„Ze kwamen vaak naar mijn shows, of naar locaties die niet te ver weg waren. Ik kan je niet genoeg bedanken,“ zegt ze. Ik schuif mijn laptop opzij en pak mijn mobiele telefoon om te bellen.
„Zolang Gage gelukkig is, is dat alle dank die ik nodig heb. Ik zou je nooit genoeg kunnen bedanken dat jij die persoon voor hem bent.“
„Jij zult jouw geluk ook vinden, Jason. Misschien wel sneller dan je denkt, maar het zal gebeuren. Je bent een te goede partij om dat mis te lopen.“
„Oké, oké, genoeg met die emotionele praatjes. Je put me uit,“ vertel ik haar.
„Oké. Ik laat je bellen en de tickets regelen. Laat het me weten, dan kan ik Selena de details doorgeven.“
„Zal ik doen, Abby.“
***
„Wat achter ons ligt en wat voor ons ligt, zijn kleine zaken vergeleken met wat in ons ligt.“
-Ralph Waldo Emerson
