Filthy Punk
Auteur
Lezers
122K
Hoofdstukken
7
Hoofdstuk 1
NEVE
Het begon met een blik, donker en omlijst door dichte wimpers. Dit was geen blik van liefde, alleen van bezit.
„Jij vies klein kreng.“ Zijn stem was als een warme streling die tintelingen over mijn nek joeg. „Hoe lang wacht je al op me?“
Zijn vingers gleden diep in de natte hitte tussen mijn benen. Ik had dit altijd al gewild, vanaf het moment dat hij me voor het eerst een bericht had gestuurd. En nu kon hij me zien, mijn huid helemaal rood van verlangen onder de vastberaden kracht van zijn handen. Hij drukte mijn keel terug in het kussen en kneep er zachtjes in.
Ik kon mijn opwinding niet onderdrukken. De zuurstof die uit mijn hersenen verdween maakte me zo volgzaam, zo gewillig voor hem. In het donker van mijn slaapkamer kon niets ons storen.
„Je lacht“ — een hete adem streelt mijn lippen — „alsof je iets stouts hebt gedaan.“
In een flits van licht werd de droom uiteengereten. Mijn ogen brandden, en met een kreun duwde ik mijn hoofd onder het vertrouwde donker van mijn dekbed.
„Schat, je mist je introductiedag als je niet opstaat.“
Ugh, ja. Met een grimas ging ik rechtop zitten. Het ochtendlicht viel op de zorgkleding van mijn moeder. Was ze nu al op weg naar haar werk? Ik had langer geslapen als ik niet tegen haar had gelogen over de introductiedag. Ik zat al drie weken op Oakland University.
Maar het was beter dat ze het niet wist. Ze zou wel een manier vinden om me voor schut te zetten. Door tegen haar te liegen stelde ik dat onvermijdelijke moment tenminste nog even uit.
„Ik heb je outfit klaargelegd. Je draagt een blouse en een geruite rok met kousen. Het schreeuwt nette studentenleider, en dat ben je binnenkort ook!“ Moeder deed alsof de universiteit geen duidelijke kledingvoorschriften had — strakke witte blouses gecombineerd met geplooide broeken of rokken — en wees naar waar ze mijn kleding had neergelegd.
Dit ritueel was al sinds mijn kindertijd in onze routine verankerd. Moeder bepaalde wat ik aantrok en inspecteerde me daarna om te controleren of mijn kleding gepast was. Je zou denken dat we het verdomde koninklijk huis waren dat onder een vergrootglas lag.
De ene keer dat ik buiten een hemdje droeg omdat het snikheet was, dwong ze me het te bedekken met een vest. „Ze mogen je zo niet zien,“ had ze fel gefluisterd.
Het was gewoon huid.
Ik gehoorzaamde en kleedde me naar haar tevredenheid. Net toen ik mijn panty helemaal omhoog trok, klonk er een geluidje van mijn telefoon op het nachtkastje, en elke spier in mijn lichaam spande zich. Ik onderdrukte de drang om ernaar te grijpen.
Hij was het.
De man van mijn dromen.
Ik beet op mijn lip en keek naar mijn moeder. Ik wilde niet het risico lopen dat ze het bericht zou zien, dus stond ik op en pakte mijn telefoon. Ik opende en sloot het bericht snel om de melding weg te krijgen.
Zombi
Ik hunker naar je.
„Stomme Twitter-meldingen,“ mompelde ik, terwijl ik mijn telefoon op bed gooide. „Hoe laat ben je thuis?“
Ze trok haar neus op. „Zes uur? Kan ook later worden.“ Ze kuste me op mijn wang en liep naar de deur. „Fijne introductiedag!“
Ik glimlachte. „Komt goed, moeder.“
Ik luisterde terwijl ze de trap af liep. Daarna liep ik naar de overloop en luisterde hoe ze door het huis bewoog. Haar auto stond in de garage aan de achterkant van het huis.
Bij mijn moeder wonen was een kwelling, maar ik moest onder haar dak blijven tot ik een vaste baan had gevonden. En dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Het was moeilijk om een plek te vinden die rekening wilde houden met mijn lesrooster op de universiteit. Bovendien maakte mijn rooster het lastig om genoeg uren te werken voor fatsoenlijk geld.
Ik had geprobeerd om op de campus te wonen te bespreken, maar voor moeder was dat uitgesloten. Eerst herinnerde ze me aan het gebrek aan privacy en de gedeelde badkamers, waar ik me allebei niets van aantrok. Daarna probeerde ze me bang te maken met verhalen over slechte huisgenoten en mogelijke veiligheidsproblemen.
Uiteindelijk zei ze dat ze weigerde te betalen voor een studentenkamer met maaltijden terwijl we zo dicht bij de campus woonden — twintig minuten rijden, dat wel.
Terug in mijn kamer liet ik me op het bed vallen en wachtte tot ik de auto hoorde. Het vertrouwde geluid van de motor passeerde onder het raam, en in gedachten zag ik de auto de bocht van de oprit nemen — die ons huis aan het zicht van de straat onttrok — en dan rechts afslaan richting het ziekenhuis waar moeder werkte.
Na een paar stille momenten opende ik mijn ogen. De kust was veilig. Met een zucht pakte ik mijn telefoon.
Alles wat ik vannacht had gedroomd, had Zombi op een gegeven moment in onze berichten gezegd. Ik had een paar bewonderaars op Not Safe For Work Twitter, oftewel NSFW, en Zombi maakte deel uit van die groep. Maar waar het met anderen puur oppervlakkig en zakelijk was, was het met Zombi anders.
Onze chemie was natuurlijk, en niets voelde geforceerd. Ik kon dingen over mezelf aan hem toegeven die ik aan niemand anders kon toegeven. Zombi lokte kanten van me naar boven waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden.
Hij had Ik hunker naar je vijf minuten geleden gestuurd, wat betekende dat hij waarschijnlijk nog online was. Ik grijnsde terwijl mijn vingers over het kousenmateriaal op mijn dijen streken. Misschien was deze outfit toch niet helemaal saai. Er was altijd ruimte om creatief te zijn!
Ik trok mijn rok omhoog en scheurde de kousenstof bij mijn kruis open. Het bevredigende geluid van de scheur galmde door mijn kamer. In de spiegel van mijn kaptafel zag ik dat ik een flinke opening had gemaakt, groot genoeg om mijn babyblauw katoenen ondergoed te zien.
Ik haakte mijn vingers achter de stof en trok die strak omhoog, terwijl ik mijn clit tegen het katoenen ondergoed wreef tot er een natte plek ontstond.
Ik maakte twee foto's. Eentje was een close-up van mijn kruis, met het ondergoed nat en samengefrommeld, en dan de gewone ondergoedsfoto, behalve dat ik gewoon nat was. Sommige mannen gaven de voorkeur aan de natuurlijke variant, waarbij ik gewoon nat lag alsof ik de hele nacht op hun bericht had gewacht of na een lange dag. Ik drukte op verzenden.
***
Oakland University was een uitgestrekte groene campus op een vreemde locatie. Verscholen in het centrum van Danshurst bood het een oase van natuur te midden van het beton, met keurig gesnoeide hagen langs de randen en een lommerrijk natuurpark aan de voorzijde van de campus.
Het was een beschermd erfgoed, bewaard om zijn geschiedenis en elegantie, en precies het soort plek waar een jonge vrouw van goede komaf haar opleiding zou vervolgen. Daarom had mijn moeder erop gestaan dat ik hier naartoe ging.
Na mijn literatuurles liep ik door de hoofdingang en zag een paar bekenden die naar me zwaaiden vanaf een picknickkleed op het grasveld.
We hadden een band opgebouwd door de lessen die we deelden, maar we volgden niet allemaal dezelfde. Als kunststudent was ik al klaar met mijn lessen, die om twaalf uur eindigden. De drie anderen, die tot ver in de middag les hadden, klaagden in hun koffie.
Een van hen keek langs me heen en haar ogen vernauwden zich toen ze iets in de verte opmerkte. Ik volgde haar blik naar het einde van het grasveld, waar het overging in een pad omzoomd door bomen voor de drukke stad. Een groep jongens liep het terrein op alsof ook zij studenten waren.
Ze sprong overeind en veegde haar broek af. „Tijd om te gaan.“
Het duurde even voordat ik doorhad dat de andere meiden ook waren opgestaan en hun spullen bij elkaar raapten.
Mijn ogen schoten van de een naar de ander, en ik lachte verward. „Gaan jullie weg? Waarom?“
„Die punkers verpesten het uitzicht. Ga je mee?“
Ik wuifde met mijn hand in de lucht. „Ik ben klaar met lessen vandaag, weet je nog?“ Mijn glimlach werd breder toen zij een grimas trokken. „Tot later!“ Ik zwaaide ze gedag en liep richting de jongens, terwijl ik probeerde niet al te opvallend te zijn. Ze bleven onder een boom in de buurt staan, dicht genoeg bij de plek waar ik stond om hun opvallende stijl en piercings te zien. Ik bestudeerde ze stuk voor stuk, me van niets anders bewust.
Vanaf mijn plek konden ze me niet zien, dus opende ik mijn schetsboek op een lege pagina en maakte een ruwe schets.
Qua uiterlijk waren ze ruw en rommelig. Eentje droeg een lipring en eyeliner. Een ander had oorbellen die zijn oorlellen uitrekten. Sommigen hadden een kaalgeschoren hoofd, anderen lang, gevlochten haar.
Terwijl ik hun kenmerken in me opnam, verscheen er op mijn schetspagina een donkere, verleidelijke samensmelting van hen, met een combinatie van verschillende van deze trekken.
Waren mensen zoals zij echt gevaarlijk?
Tegen de tijd dat ik thuis was, klaar voor een douche, had ik de schets het begin van een lichaam gegeven. Er was een gespierde nek met een diep uitstekende adamsappel en brede schouders. Ik kon het beeld niet uit mijn hoofd krijgen, en het vulde me met een verlangen dat ik niet durfde te verkennen.
Ik hunker naar je.
Het water stroomde heet uit de douchekop en voelde heerlijk op mijn huid, maar ik hield mijn ogen strak op de badkamerdeur gericht. Het was pas vijf uur. Moeder zou nog niet thuis zijn, maar ik was toch bang dat ze ineens zou opduiken.
Ik stelde me de getekende jongen met piercings voor, hoe de strakke spieren in zijn nek als kabels zouden uitstaan, blootgesteld en kloppend van genot.
Mijn adem kwam in korte stoten, die het glas van de douchedeur besloegen terwijl ik me een scenario voorstelde met alleen ons tweeën. Ik zette mijn voet op de rand van het bad, mijn knie tegen de betegelde muur. Op zoek naar de juiste hoek wreef ik meedogenloos over mezelf, de hitte die zich opbouwde in mijn onderbuik.
Ik zou hem bedekken met kussen. Op zijn lippen, de holte van zijn keel, zijn—
Er werd geklopt aan de andere kant van de deur. „Lieverd, ik had je niet thuis horen komen,“ klonk de gedempte stem van mijn moeder. „Wanneer ben je thuisgekomen?“
Ik trok geschrokken mijn hand weg en liet mijn voet zakken. „Om vier uur,“ riep ik, terwijl ik mijn gehijg onder controle probeerde te krijgen. Ik streek mijn natte haar uit mijn gezicht en probeerde de hitte van mijn wangen te laten afkoelen. „Ik dacht dat je nog aan het werk was?“
„Ik was eerder klaar.“
Zuchtend draaide ik de douche uit, stapte eruit en pakte een droge handdoek. Ze ging me nu vast weer een schuldgevoel aanpraten.
„Ik dacht bijna dat er was ingebroken.“ Dit was moeders manier om me mijn excuses te laten maken, ook al had ik niets verkeerds gedaan. Vanavond trapte ik er niet in.
„Wauw, een inbreker die komt douchen? Wie had dat gedacht?“ Ze moest het sarcasme in mijn toon gehoord hebben, want het was plotseling doodstil aan de andere kant van de deur. „Moeder?“
Of mijn opmerking haar schokte of kwetste, kon ik niet zeggen, maar ze ging door naar een ander onderwerp. „Ja, eh, ik wilde je even laten weten dat we vanavond bij de Harrods eten.“
Die naam had ik in jaren niet gehoord.
