Crime Boss' Unwilling Wife (Nederlands)
Auteur
Elle Chipp
Lezers
971K
Hoofdstukken
46
Deze roman is een hedendaagse bewerking van ALPHA'S UNWILLING MATE.
Emma hoopt al vijf jaar dat ze haar echtgenoot zal ontmoeten, maar wanneer het eindelijk zover is, is hij niet wat ze had verwacht. Orion is een beruchte misdaadbaas, bekend om het overnemen van bedrijven met een handgebaar, zijn brute temperament en een volledig gebrek aan genade. Hij neemt wat hij wil, en Emma is geen uitzondering. Maar tot zijn verbazing probeert Emma hem af te wijzen. Woedend over haar brutaliteit geeft Orion haar een keuze: of Emma trouwt met hem, of hij neemt het bedrijf van haar vader over - met geweld.
Bedelaars kunnen niet kiezen
Emma~
In onze familie mogen de vrouwen pas beginnen met daten als ze achttien worden. Dan moeten ze ook meer in het huishouden helpen.
Ik keek reikhalzend uit naar mijn achttiende verjaardag, in de hoop mijn droomprins tegen te komen, net als in mijn boeken. Maar nu, vijf jaar later, is er nog steeds niemand in zicht.
Het valt niet mee om de moed erin te houden. De meeste leeftijdsgenoten in onze familie zijn al getrouwd. Ik ben bijna vierentwintig en begin de hoop op te geven. In het begin werd ik nog enthousiast als er bezoek kwam voor papa's werk of feestjes, maar er zat nooit iemand voor mij tussen.
Mijn oudere broer Owen vindt dat prima. Hij jaagt zelfs iedereen weg die interesse in mij toont. Maar eerlijk gezegd vond ik die jongens toch al niet leuk.
Gelukkig gebeurt dat de laatste tijd niet meer. Hoe langer ik vrijgezel blijf, hoe beschermender Owen wordt. Ik denk dat zelfs de mannen uit mijn boeken niet goed genoeg voor hem zouden zijn.
Er hebben me wel een paar jongens mee uit gevraagd, maar het klikte gewoon niet. Misschien verwacht ik te veel, of weet ik niet hoe het is om iemand op een natuurlijke manier te ontmoeten. Het voelde gewoon niet goed, dus zei ik nee.
Met al die vrije tijd ben ik een kei geworden in koken. Papa vindt dat fijn (waarschijnlijk omdat mama ook dol was op koken) en heeft me steeds meer verantwoordelijkheid in de keuken gegeven. Dat is geen kleinigheid, want we hebben veel monden te voeden.
Ik woon nog thuis bij mijn familie, en met familie bedoel ik niet alleen bloedverwanten. We zijn hier met een grote groep, inclusief mensen die met papa werken en hun partners. Ik heb geen idee wat ze precies doen. Ze fluisteren in kantoren en gaan op lange reizen zonder te bellen. Ik heb geleerd dat het beter is om er niet naar te vragen.
Elke keer dat ik er vroeger naar vroeg, kreeg ik hetzelfde antwoord: „Ik ben zakenman, Emma, ga nu alsjeblieft weg.“
Het is de enige keer dat papa boos op me wordt. Toen ik ouder werd en besefte dat er misschien gevaar schuilde in al die geheimzinnigheid, werd ik te bang om meer te weten. Na mama's dood ben ik als de dood om nog iemand te verliezen. Dus houd ik mijn mond, ook al is dat niet bepaald dapper.
„Emma!“ Papa's stem doet me opschrikken en ik spring bijna een gat in de lucht.
Ik probeer „Gefeliciteerd“ te schrijven met karamel voor Trina's verjaardag volgende week. Ze is dol op karamel.
„Ja, papa?“ Ik kijk even naar beneden, teleurgesteld dat ik opnieuw moet beginnen nu ik uit mijn concentratie ben.
Karamel maken is niet zo moeilijk, maar het is geen kattenpis om het te doen terwijl je de hele dag maaltijden kookt voor dertig hongerige monden.
„We krijgen morgen onverwacht gasten, een mogelijke klant. Ik wil een goede eerste indruk maken en verwacht het beste eten. Kun jij voor vijftien mensen koken?“
Ik sta perplex. Morgenavond diner voor een klant en dertien anderen? De laatste keer dat hij me vertrouwde om voor een bezoeker te koken, had ik twee weken om me voor te bereiden en een proefrondje. Bovendien is Betty de huishoudster ziek en help ik met haar werk.
„Ja, papa. Ik zal meteen eten bestellen en aan de slag gaan.“
Wat kan ik anders zeggen? Hij is mijn vader en ik moet doen wat hij zegt. Na alles wat hij voor me heeft gedaan, zou ik liever dood neervallen dan hem teleur te stellen.
„Ik zal anderen sturen om je te helpen met wat je nodig hebt.“ Hij wil weglopen maar aarzelt even alsof hij nog iets moet zeggen, en dat doet hij. „O ja, Emma? Maak je geen zorgen over de kosten. Het is belangrijk dat we er morgen goed voor de dag komen.“
Hij vertrekt snel en ik heb hem nog nooit zo bezorgd gezien over een maaltijd, of zo formeel. Normaal komt hij hier beneden om taart te eten en met me te kletsen over mijn studie, niet om dingen te zeggen als 'het beste verwachten'. Wie zijn deze mensen die hem zo nerveus maken?
Ik besef dat deze gedachten niet helpen en zet ze uit mijn hoofd. Ik heb alle tijd nodig die ik kan krijgen om deze maaltijd te plannen, zodat ik kan bestellen wat we niet in de keuken hebben.
Maak je geen zorgen over de kosten. Hij had dat echt niet moeten zeggen. Ik wilde al een tijdje een excuus om meer truffelolie te kopen, en wat zegt 'het beste' meer dan dat? Kaviaar? Het is te gewoontjes en eerlijk gezegd heb ik het nooit echt lekker gevonden.
Nu ik de kans krijg om iets speciaals te maken, ga ik mijn gasten omverblazen met het beste eten dat ik kan maken. Maar wat me altijd stoort aan chic eten is dat je er meestal snel weer honger van krijgt. Mijn plan voor morgen is om dure ingrediënten te gebruiken en het eten er mooi uit te laten zien, maar het ook vullend te maken. Ik wil dat ze zich tegelijkertijd vol en erg tevreden voelen.
Nu ik een plan heb, kan ik beginnen met het schoonmaken van de hele keuken. Ik moet met een schone keuken beginnen als ik zoiets ga doen, omdat alle potten en pannen zich snel opstapelen tijdens het koken. Het geeft me ook tijd om na te denken over mijn gerechten en welk keukengerei het beste is om ze te maken.
Ik hoop alleen dat ik dit echt goed kan doen.
