Reed's Sex Academy (Nederlands)
Auteur
Rhea Harp
Lezers
4,8M
Hoofdstukken
32
Hoofdstuk 1.
Boek 1.
„Ga zitten.“
Mijn hart bonkt als ik zijn kantoor binnenstap. Ik weet dat ik hier eigenlijk niet hoort te zijn, maar ik heb geen andere keus. Ik probeer die gedachte uit mijn hoofd te zetten.
De man achter het grote zwarte bureau blijft me aankijken terwijl ik naar de leren stoel voor hem loop. Ik trek mijn korte rok een beetje naar beneden en ga voorzichtig zitten, in een poging zelfverzekerd over te komen.
Hij is lang en draagt een chic zwart pak dat zijn gespierde lichaam goed laat uitkomen. Hij torent boven me uit als een donkere belofte.
Het is eigenlijk best gek, want ik was degene die op hem wachtte voor deze afspraak. Hij zou zich moeten verontschuldigen voor het te laat komen. Maar dat doet hij niet - hij lijkt eerder geïrriteerd over mijn kleine foutje van eerder.
Ik stond buiten de Academie te roken toen hij aankwam. Ik was aan de telefoon met mijn zieke zusje. Ze ging vandaag niet naar school en ik maak me zorgen dat haar pleegmoeder niet goed voor haar zorgt. Dit is waarom ik deze baan zo hard nodig heb, ook al is deze man behoorlijk onbeleefd.
Toen ik hem zag aankomen, liet ik per ongeluk mijn sigaret op de grond vallen in plaats van in de prullenbak. Hij zei me op een nogal bitse toon om het op te rapen. Ik wilde hem bijna de wind van voren geven.
Ik weet dat ik ook niet bepaald vriendelijk reageerde. Maar soms kan ik er gewoon niets aan doen. Nu we in zijn kantoor zijn, maakt de blik in zijn groene ogen dat ik voorzichtiger wil zijn met wat ik zeg.
Meneer Reed zit tegenover me, zonder een spoortje van een glimlach. Hij bekijkt me aandachtig. Een plukje van zijn donkere haar beweegt in de wind van het open raam achter hem.
Ik ruik iets aangenaams - een geur van hout en mos, en iets fris. Het komt van zijn dure pak.
Er ligt een map op het bureau voor hem. Maar het is niet mijn cv. Zo word je niet uitgenodigd voor een gesprek als dit.
Ik zit al drie maanden zonder werk. Ik werd ontslagen bij de kapsalon waar ik jarenlang werkte - om iets wat niet mijn schuld was. Het is ontzettend moeilijk geweest om een nieuwe baan te vinden.
Ik heb veel sollicitatiegesprekken gehad en ben vaak afgewezen. Ik slaap op banken van vrienden en leen geld dat ik niet weet hoe terug te betalen.
Ik heb geen spaarpotje. In New York City is het onmogelijk om geld opzij te zetten als je maar €15 per uur verdient en voor een kind zorgt.
Dus toen ik twee meisjes in een café hoorde praten over de Academie, wist ik dat deze baan waarschijnlijk mijn enige echte kans was om mijn zusje te helpen en voor ons beiden te zorgen. De meisjes stelden me voor aan iemand die iemand anders kende die uiteindelijk mijn naam bij de juiste mensen kreeg.
En nu ben ik hier.
Meneer Reed laat zijn blik over mijn lichaam glijden en glimlacht een beetje. Maar niet op een vriendelijke manier.
Ik probeer te slikken, maar mijn keel voelt dichtgeknepen. Hij zegt niets aardigs. Dat is oké. Ik heb ook geen zin om aardig te zijn.
'Dus, juffrouw... Beauvoir,' zegt hij langzaam, terwijl hij me op een vreemde manier aankijkt. 'Waarom ben je hier vandaag?'
Mijn naam klinkt lelijk als hij het zegt. Ik probeer me er niet aan te storen. Als hij hard wil zijn, kan ik ook hard zijn.
'Ik wil de baan,' zeg ik vastberaden.
Hij kijkt me onderzoekend aan en wacht even voordat hij weer spreekt.
'Misschien was ik niet duidelijk. Ik vraag je waarom je het wilt, juffrouw Beauvoir.'
'Mijn naam is Evelyn,' zeg ik. Ik voel me trots dat ik het hem niet makkelijk maak.
Maar zijn vraag - een goede - hangt nog steeds in de lucht. Ik kijk uit het raam en bijt op mijn lip, in een poging niet te huilen.
Waarom wil ik deze baan? Omdat mijn zusje in een pleeggezin zit. Omdat onze moeder aan de drugs is en niet voor zichzelf of een tienjarig meisje kan zorgen. Omdat ik blut ben en geen fatsoenlijke baan kan vinden. En omdat ik op het punt sta in te storten als de dingen niet snel beter worden.
Maar ik zeg niets van dat alles. In plaats daarvan geef ik een antwoord dat je waarschijnlijk niet zou moeten geven in een sollicitatiegesprek. Tenminste niet in een normaal sollicitatiegesprek.
'Ik heb het geld nodig.' Ik haal mijn schouders op, in een poging onverschillig te doen terwijl hij naar me kijkt alsof hij wacht tot ik meer zeg. Maar ik heb niets meer te zeggen. Dat is alles wat ik hem vertel.
'Heb je eerder in deze branche gewerkt?'
Ik schud mijn hoofd. Deze branche is pas een paar jaar legaal. Voordat ik mijn baan verloor, had ik nooit gedacht dit te doen. Ik hield amper het hoofd boven water, maar ik redde het. 'Dat heb ik niet, maar ik... weet wat ik moet doen.'
'Is dat zo?' Hij kantelt zijn hoofd, terwijl hij me aandachtig bekijkt.
'Nou, ik bedoel, ik heb... dingen gedaan. In mijn relaties.'
'Zoals wat?'
Mijn gezicht wordt vuurrood als hij dit vraagt. Het is te persoonlijk. Te... gênant. Maar ik ben hier omdat ik ervoor koos. En ik weet dat ik moet antwoorden.
'Zoals... uhm...' begin ik, terwijl ik hard in mijn duim knijp en hem niet aankijk. 'Pijpen. E-en...'
'Ja?'
Oh, God. Dit is misschien wel het meest gênante moment van mijn leven. Ik knijp harder in mijn duim en denk aan mijn zusje. Mijn trots kan me niet schelen. Bea heeft me nodig.
'En anale training.'
Anaal? Wie zegt anaal? Oh, God. Dit moet een nachtmerrie zijn. Als ik nu maar wakker kon worden...
Maar dan knikt hij, helemaal niet verrast. En zegt me iets te doen wat ik niet kan geloven, hier en nu. 'Trek je kleren voor me uit.'
