Carrero Series Bonusboek: Jake's Perspectief
Auteur
L. T. Marshall
Lezers
847K
Hoofdstukken
32
Je denkt dat je het hele verhaal kent, maar je kent slechts één kant.
Voor fans van het verhaal van Jake en Emma is er een nieuwe wending aan je favoriete scènes. De meest aangevraagde en stomendste hoofdstukken uit boek 1 tot en met 3 van The Carrero Series worden in dit bonusboek verteld vanuit Jakes perspectief.
De romantiek beleven door de ogen van deze miljardair-playboy geeft hun verhaal een compleet nieuwe dimensie.
De Eerste Ontmoeting
Carrero Serie Bonusboek: Jakes Perspectief
Uit The Carrero Effect
Jacob Carrero stond in zijn kamer voor de grote spiegel boven de wastafel en wreef haarwax warm tussen zijn vingers, terwijl hij grijnsde naar het bekende zwart-gouden merkproduct op het houten meubel. Zijn vader deelde nog steeds de lakens uit over de beslissing om een verzorgingslijn voor mannen te beginnen met Jakes gezicht overal in de reclamecampagne—niet dat hem dat iets kon schelen.
Hij was het gewend om publiek bezit te zijn, altijd in de belangstelling te staan en de droomman van elke vrouw te zijn. Welke man zou dat niet willen? Vrouwen die elke dag aan je voeten vallen. Hell yeah.
Vakkundig kneedde hij het door zijn haar en zette het in het midden recht omhoog en naar voren in zijn kenmerkende stijl. Hij was nooit echt het type dat veel moeite deed voor zijn haar.
Zo bleef het goed zitten en hoefde hij er de rest van de dag niet meer naar om te kijken of eraan te zitten, tenzij hij met zijn handen door zijn haar ging en het in de war bracht. Als het aan hem lag, zou hij alles afscheren, maar dat had hij in zijn tienerjaren al gedaan en toen zag hij eruit als een gevaarlijk straatschoffie en kreeg hij boze blikken van Mamma Carrero.
In de spiegel zag hij het meisje, dat vanaf het bed zijn aandacht probeerde te trekken. Ze lag er verleidelijk bij en liet de lakens van haar naakte lichaam glijden om hem terug in bed te lokken.
Jake fronste alleen maar om haar poging en ging verder met zich klaarmaken voor zijn werk. Hij had de afgelopen twee weken genoeg speeltijd gehad, en ze verveelde hem nu al.
Zij was zijn meest recente fuckbuddy. Lange benen, iets te mager naar zijn smaak, en verrassend gewoontjes toen al die make-up van haar gezicht was geveegd.
Weer zo'n supermodel dat geobsedeerd was door etentjes waar ze alleen sla at en haar gezicht in zijn schoot had zodra hij met zijn vingers knipte. Niets bijzonders, saai voorspelbaar, en nul gespreksstof in dat hoofd.
Hij wist niet waarom hij steeds in de val trapte om dezelfde types te daten. „Ik voel me nog steeds energiek... als je er zin in hebt?“ Ze probeerde een hese stem op te zetten en irriteerde hem alleen maar.
Terwijl hij zijn jasje over zijn frisse overhemd aantrok en zijn manchetten afstelde zonder haar ook maar één keer aan te kijken, ging hij verder met zich klaarmaken. Jefferson zou nu wel met de auto klaarstaan, en hij moest gaan. Terug naar de realiteit en terug naar het runnen van zijn deel van het familie-imperium.
„Nora zal je te eten geven. Je kunt jezelf wel uitlaten.“ Hij grijnsde terug naar haar en voelde zich schuldig over de pure teleurstelling op haar gezicht. Echt maar een heel klein beetje.
Het kon hem al niets meer schelen op het moment dat hij zijn zonnebril pakte, deze op zijn hoofd schoof en de deur uit liep. Nora begroette hem in de open woonkamer met een stofzuiger in haar handen en glimlachte charmant, waardoor zijn hart een beetje warm werd van deze moederlijke, kleine weduwe die zijn appartement voor hem bijhield.
Hij glimlachte oprecht. „Kun je ervoor zorgen... Uhm?“ Fuck, hoe heette ze ook alweer? Trisha? Tracey? Shit, ik slaap al bijna een week met haar en ik kan me die naam nog steeds niet herinneren. Ik ben echt een asshole.
„Tiffany?“ Nora knipperde met haar ogen naar hem en hij glimlachte, terwijl hij zich nog ongemakkelijker voelde door zijn black-out. Hij wist dat het hem op een dickhead deed lijken, en hij wilde niet dat Nora zo over hem dacht.
Deze vrouw was als een tweede moeder en haar mening was belangrijk. „Ja, zij. Zou je ervoor willen zorgen dat ze te eten krijgt en dat ze naar huis wordt gebracht?“ Hij glimlachte weer en liep naar de keuken, waar hij de koffie pakte die ze in een stalen warmhoudbeker voor hem had klaargezet.
Hij was laat, en dat wist ze. De beste huishoudster ter wereld. Ze verdiende weer een opslag.
„Arrick?“ Hij draaide zich met een opgetrokken wenkbrauw naar haar toe en negeerde de vraag vervolgens toen zijn broer op zijn gemak aan kwam lopen vanuit de richting van zijn logeerkamers.
„Ze is helemaal zenuwachtig over mijn nieuwe PA.“ Arrick gaapte alleen maar en haalde nonchalant een hand door zijn zandkleurige haar.
Zijn broer was lichter van haarkleur, maar had de donkere ogen en getinte huid van zijn vader, terwijl Jake het donkere haar en de groene ogen van zijn moeder had geërfd, en hij nam aan dat hij ook haar looks had, aangezien hij voor het tweede jaar op rij was uitgeroepen tot de meest sexy vrijgezel van New York.
Hij zag de gelijkenis met zijn broer nooit, maar mensen zeiden altijd dat die er wel was. „Je mag blij zijn dat ik überhaupt rechtop sta, en hoe de hell zie jij er zo fucking normaal uit?“ Arrick was prikkelbaar vandaag; gisteravond was een wild feest geweest, en ze hadden iets te veel gezopen.
Jake was tegenwoordig bijna immuun voor katers. Jarenlang hard feesten had hem een veel sterkere maag gegeven dan zijn kleine broertje.
Hij moest hem daarin trainen nu hij bijna de wettelijke leeftijd om te drinken had. Hij had een reputatie hoog te houden, en als hij het tempo van Jakes vrienden wilde bijhouden, kon hij maar beter snel wennen aan de alcohol.
„Ben je klaar om te gaan?“ Jake duwde zijn broer tegen zijn schouder toen hij hem passeerde om hem sneller in beweging te krijgen. Hij was al onrustig omdat hij een paar weken niet had gewerkt. Hij had geen idee hoeveel hij had gemist of wat er vandaag moest gebeuren om de achterstand in te halen.
Hij wist niet meer zo zeker of snowboarden en basejumpen tussen alle knalfeesten door wel zo'n goed idee was geweest, nu hij zoveel op de planning had staan. Hij voelde zich niet meer uitgerust dan toen hij met zijn broer en beste vriend was vertrokken.
Misschien had hij de pret een dag eerder moeten stoppen en echt even moeten slapen. Gisteravond kwamen ze laat en dronken thuis, en daarna had hij nog veel sex voordat zijn wekker hem veel te vroeg wekte. Zelfs een douche had hem nauwelijks wakker gekregen.
Hij schudde zichzelf mentaal wakker en volgde Arrick door de voordeur naar de gang, waar zijn hoofd beveiliging stond te wachten met zijn tas. Mathews leek op een soort George Clooney met de uitstraling van Jason Statham; de man was angstaanjagend efficiënt. Jake pakte de tas aan die hem werd voorgehouden.
Hij was niet echt het type voor een attachékoffer, dus had hij in plaats daarvan een leren koerierstas. „Alsjeblieft, meneer. Alle dossiers zijn gisteravond gearriveerd zoals u had gevraagd.“
Hij glimlachte bedankend naar de oudere man en klopte hem op zijn schouder voordat hij een flinke slok koffie nam. Er borrelde een lichte misselijkheid op in zijn maag bij de eerste alcoholvrije vloeistof in achtenveertig uur. Helemaal geen goed idee.
Arrick struikelde bijna over zijn eigen voeten en hield zijn hoofd vast. Jake pakte zijn zonnebril en zette hem op de neus van zijn broer; de arme jongen zou zich over een paar minuten in het zonlicht van New York echt niet beter voelen, en hij voelde zich schuldig over zijn lijden.
Jake had hem uitgedaagd voor een drankwedstrijd, en wist maar al te goed dat hij dik zou winnen. Het kleine broertje moest leren om zich groot te houden met de rest als hij het wilde overleven in zijn vriendengroep. „Bedankt.“
Wist hij er eindelijk uit te brengen nadat hij zojuist waarschijnlijk het slechtste drankje voor een zwakke maag had doorgeslikt. Nora’s koffie was zo sterk dat je er borsthaar van kreeg. Jesus!
Met de tas stevig over zijn schouder gehangen, haalde hij de eerste map eruit en wandelde rustig de lift in. „Nu al aan het werk? Jij spoort echt niet,“ mompelde Arrick vanuit de hoek waar hij onderuitgezakt hing, en Jake kon alleen maar zijn hoofd schudden en naar hem glimlachen.
Dit was de toekomstige concurrent in het bedrijf van zijn vader. Hij moest Arrick echt wat harder maken. „Het bedrijfsdossier en cv van mijn nieuwe PA. Ze wil dat ik weet wie ze is voordat ik haar vandaag ontmoet. Blijkbaar heeft ze goede hoop dat dit de ware is waarnaar ik op zoek ben.“
***
Verdieping vijfenzestig van de Carrero Corporation—Executive House. Lexington Avenue, Midtown Manhattan.
Lopend door het gebouw met een broer die er nogal bleek uitzag door de misselijkheid, en zijn altijd aanwezige bodyguard, met dank aan zijn vader, voelde Jake het vertrouwde gevoel van rust weer terugkomen. De rust om terug te zijn in zijn eigen gebouw en de touwtjes in handen te hebben. Dit was waar hij in uitblonk in het leven.
Precies dit hier, een apart gebouw van dat van zijn vader, was zijn domein. Alle zaken die hier werden afgehandeld hadden weinig te maken met Giovanni Carrero, en dat was precies hoe hij het wilde.
Jake runde de sportkant van het bedrijf, terwijl Giovanni over de hotels regeerde. De verzorgingslijn was bij Jake terechtgekomen, aangezien zijn gezicht daar overal op stond, en hij had daarnaast nog talloze kleinere projecten die allemaal via Carrero House liepen.
Zijn vader had zijn duistere zaakjes, soms was het mafia shit die op het randje van illegaal balanceerde, en hij wilde niets te maken hebben met die oude familiebanden. Hij had Arrick ervan overtuigd om zich bezig te gaan houden met zijn kant van de zaken; hij wilde dat Arrick met hem zou samenwerken, in plaats van meegetrokken te worden naar Carrero Tower bij de oude man.
Hoe verder hij Arrick weg kon houden bij de mensen die zijn vader kende, hoe beter. Bovendien had Arrick goed zakelijk inzicht, net als Jake, en hij zou goed van pas komen bij een paar fusies en overnames die in de nabije toekomst gepland stonden.
Jake negeerde de constante stroom van zwoele blikken en glimlachjes van vrouwen die hun kant op werden gericht. Hij was niet te ijdel om te beseffen dat zijn broer nu ook aandacht kreeg nu hij ouder werd.
Niet dat het hem iets kon schelen, Arrick zou er snel genoeg achter komen hoe saai die vrouwelijke aandacht kon worden. Hell, de gozer was duidelijk aantrekkelijk. Ze deelden tenslotte DNA.
```
Hij onderdrukte een geeuw in de lift en stompte Arrick tegen zijn schouder om hem een beetje wakker te schudden. De overduidelijke vermoeidheid van zijn broer had iets te veel invloed op hem, en hij moest eruitzien alsof hij de touwtjes in handen had.
Arrick zat nog steeds bijna als een hoopje in elkaar, en Jake leunde naar voren en duwde zijn zonnebril naar achteren, die hij achteloos weer boven op Arricks hoofd zette. „Fuck off,“ mompelde zijn broer binnensmonds, en de beveiliger keek Jake boos aan.
Jake keek net zo boos terug, met onmiddellijk opborrelende agressie om hem op zijn plek te zetten. Geen enkele betaalde spierbundel van zijn vader ging zich bemoeien met de relatie met zijn kleine broertje. Hij wist zeker dat hij hem aankon, zelfs hierbinnen.
De gast was maximaal één meter drieënzeventig en zag eruit alsof hij maar de helft kon bankdrukken van wat Jake deed. Bovendien had Jake jaren aan kooivechten en mixed martial arts training achter de rug. Hij zou de uitdaging wel aangaan, zelfs als de kerel ex-militair was.
Met dat heethoofdige Carrero-temperament van hem was er zeker niet veel voor nodig, nog één afkeurende blik zijn kant op. „Sta op, dickhead, we zijn er.“
Hij reageerde net iets te bits tegen Arrick en wierp hem een verontschuldigende frons toe. Zijn eigen kater was ook aanwezig, zelfs al was die niet zo groot als die van Arrick, en hij voelde zich rotter dan normaal.
Hij had zo verstandig moeten zijn om de plannen van gisteravond af te blazen. Hij had er nu absoluut spijt van. Maar wie hield hij voor de gek?
Een avond vol gekte, veel drank, een blowjob in zijn auto van die felle roodharige, en een nacht vol hete sex thuis met Trisha... Trudy... Fuck!
Zoiets sloeg hij nooit over.
Zodra de liftdeuren opengingen, zwierde Margo de foyer in, omhuld in een zware walm van Chanel No. 9, als een frisse wind, altijd paraat met haar professionele glimlach en haar knappe lichaam gehuld in een maatpak van Christian Dior. Ze had hem jarenlang goed gediend en was precies het toonbeeld van rust en efficiëntie dat hij zocht in een nieuwe assistent.
Hij had een nieuwe Margo nodig om haar te vervangen, anders zou dit op de lange termijn nooit werken. Eerdere tijdelijke assistenten waren óf nutteloos geweest, óf ze wilden wanhopig met hem neuken, en hij mengde werk en privé nooit.
Hij wist wat hij zocht en hoopte dat ze de juiste keuze had gemaakt met deze dame. Hij had geen zin in nog een herhaling van Gloria. Dat grietje had zich in zijn kantoor uitgekleed en geprobeerd hem te verleiden met wat orale seks, voordat ze haar cv terugkreeg en vlot de deur uit werd gewerkt.
Buiten deze vier muren was hij misschien een losbandige playboy die geobsedeerd was door seks, maar daarbinnen was het een heel ander verhaal. Jake nam zaken serieus en was er serieus over om die grens nooit te overschrijden.
Hij glimlachte terug naar Margo, zijn rechterhand, en stak liefkozend haar arm door de zijne, terwijl Arrick mopperend achter hen aan sjokte met die asshole van een soldaat in zijn kielzog. Achter hen klonk allerlei gemompel en geklaag.
Arrick had hier vandaag helemaal niets te zoeken, en Jake vroeg zich af of hij hem niet beter naar huis kon sturen. „Je ziet er bijzonder charmant uit vandaag, Jake. Wel een beetje moe.“
Ze glimlachte naar hem op die moederlijke manier die ze bewaarde voor privémomenten, trok zijn kraag recht over zijn jasje en tskte afkeurend over het ontbreken van zijn stropdas. Hij rolde met zijn ogen terwijl zij haar hoofd schudde. „Je weet dat ik daardoor het gevoel krijg dat ik langzaam word gewurgd.“
Jake trok haar weer naast zich en haalde haar friemelende hand van zijn revers. Ze was vanochtend iets te geobsedeerd door zijn uiterlijk en hij vroeg zich af of hij er vandaag echt zo slecht uitzag. Hij voelde zich in ieder geval wel zo, wat onkarakteristiek voor hem was.
„Wil je de planning doornemen terwijl we naar binnen lopen?“ Margo glimlachte bewonderend naar hem, en ondanks de drang om zijn hoofd op de vloer te leggen voor een dutje van vijf minuten, knikte hij in plaats daarvan.
Oké, deze onzin begon hem nu serieus op te breken. Misschien werd hij te oud om zich als een rockster te gedragen.
Achtentwintig was niet echt oud. Toch voelde hij zich vandaag tien jaar ouder.
God, hij had slaap nodig.
```
