Mijn vijf overbezorgde broers
Auteur
Gene
Lezers
127K
Hoofdstukken
28
“Wat krijgen we nou, Max?!” hoor ik Jason van boven roepen terwijl ik mijn ontbijt eet. “Kom je luie nest uit. Het is bijna half negen,” antwoordt Max. “En het is zaterdag. Dan slaap ik altijd uit,” voert Jason aan. “Vandaag niet. We krijgen straks gasten. Dit huis moet schoon zijn voordat pap en mam thuiskomen.” “Maar die gasten komen toch niet op mijn kamer,” stelt Jason. “Hij heeft gelijk,” mompelt Kayden naast me. “Ja, maar je kent mam. Ze wil altijd dat alles perfect en piekfijn is, alsof de president komt dineren.” Nathaniel rolt met zijn ogen. “Je weet het maar nooit, broer. Pap heeft veel c
Hoofdstuk 1
AMANDA
'Wat de hel, Max?!' hoor ik Jason van boven schreeuwen terwijl ik mijn ontbijt eet.
'Kom met je luie kont uit bed. Het is bijna half negen,' antwoordt Max.
'Maar het is zaterdag. Dan slaap ik altijd uit,' stribbelt Jason tegen.
'Vandaag niet. We krijgen straks gasten. Dit huis moet schoon zijn voordat mam en pap thuiskomen.'
'Maar die gasten komen toch niet in mijn kamer,' merkt Jason op.
'Hij heeft gelijk,' mompelt Kayden naast me.
'Ja, maar je kent mam. Ze wil altijd alles helemaal perfect hebben, alsof de president komt eten.' Nathaniel rolt met zijn ogen.
'Je weet maar nooit, bro. Pap kent veel belangrijke mensen.' Daniel, zijn tweelingbroer, haalt zijn schouders op.
Ze zien er precies hetzelfde uit met hun bruine haar en lichtbruine ogen. Kayden heeft net als ik roodblond haar en groenbruine ogen. Zijn ogen zijn een mix van de groene ogen van pap en de lichtbruine ogen van mam.
'Voor de allerlaatste keer, sta op, Jason! Onze ouders zijn hier over minder dan vijf uur. En dit verdomde grote huis is nog niet eens voor de helft schoon!' schreeuwt Max, waarna ik een harde klap hoor.
'Daar hebben we toch schoonmaaksters voor,' klaagt Jason terwijl hij de trap afloopt.
'Pap heeft ze het weekend vrij gegeven, zodat wij kunnen leren om klusjes te doen en voor onszelf te zorgen. Dat heeft hij gedaan, zodat we niet lui worden en te veel van anderen afhankelijk zijn,' zegt Max, die achter hem aan loopt.
Max heeft bruin haar en groene ogen, en lijkt precies op pap. Jason heeft roodblond haar en lichtbruine ogen, en lijkt op mam.
'Waarom is onze kok er dan nog wel?'
'Niemand anders kan koken.' Ik lach en haal mijn schouders op.
'Nou, jij zou je eens nuttig moeten maken en het leren.' Jason lacht gemeen, en ik kijk hem boos aan.
'Zeg dat nog eens en ik steek je ogen uit,' sis ik en ik wijs met mijn vork naar hem.
'Ho eens even, tijger, rustig aan.' Daniel pakt de vork van me af. 'Daar was ik mee aan het eten.'
'Ja, met onzichtbaar eten.' Max lacht zachtjes en kijkt naar mijn lege bord.
'Hé, mijn eten!' Ik draai mijn hoofd snel naar Jason. Hij stopt mijn laatste pannenkoek in zijn mond.
'Wat? Ik had honger,' zegt hij met volle mond.
'Rennen,' fluistert Nathaniel hem toe, terwijl ik opsta van mijn stoel en hem woedend aankijk.
Ik ren achter hem aan terwijl hij om hulp roept, maar onze lieve broers lachen alleen maar.
DRIE UUR LATER
Nadat ik Jason eindelijk te pakken had en hem in het zwembad had geduwd, maakten we het huis verder schoon. Iedereen ruimde zijn eigen kamer op. Ik moest de eetkamer en de gang stofzuigen.
'Ik ben later weer terug,' zegt Jason terwijl hij de trap afloopt.
'Waar ga je heen? Mam en pap zijn er bijna,' zegt Kayden.
'In tegenstelling tot jou, heb ik een vriendin om mee te lunchen,' zegt hij.
'Au.' Ik lach.
'Wat jij wilt. Jullie blijven waarschijnlijk toch geen zes maanden meer bij elkaar.' Hij rolt met zijn ogen.
'Net als die van jou,' bijt hij van zich af.
'Hé, stop met KJ plagen over zijn niet-bestaande liefdesleven.' Nathaniel loopt de speelkamer uit met een zak chips.
Kayden kijkt hem boos aan. 'Wat jij wilt. Ik ga lekker zwemmen.' Hij loopt door de gang naar de zijkant van het huis.
'Zeg maar hallo tegen Tiffany.' Ik draai me om naar Jason.
'Zal ik doen. Ik kan niet wachten om volgende week weer naar de universiteit te gaan.' Hij zucht.
'De zomer is bijna voorbij,' klaag ik.
'Ja.' Nathaniel trekt een pruillip. 'Ik vond het uitslapen juist zo fijn.'
We wonen in Seattle. Ik zit op de Roosevelt High School, samen met de tweeling en mijn vriendin Lily.
Max zit in zijn laatste jaar op Stanford Law School. Hij studeert volgend voorjaar af en gaat daarna verder voor zijn master. Jason zit in zijn tweede jaar op Columbia University. Kayden loopt een jaar achter hem op New York University. Ze delen samen een appartement met twee andere vrienden.
Tiffany is al drie jaar de vriendin van Jason. Zij woont ook hier in Seattle en gaat naar de New York Film Academy. Ze slaapt in het weekend in het appartement van Jason. Soms logeert ze daar ook doordeweeks. Normaal gesproken woont ze met twee klasgenoten in een huis dicht bij haar school.
***
'Mam!' Ik ren naar mijn moeder en geef haar een knuffel. Ze stapt als eerste door de grote voordeur naar binnen.
'Amanda, lieverd, ik heb je zo gemist.' Ze knuffelt me terug.
'Mam!' roepen alle jongens, terwijl ze de trap af rennen.
'Ga jullie vader helpen, jongens. We krijgen zo gasten,' zegt mam streng. Ze beginnen allemaal luid te klagen.
'Wie is onze gast?' vraag ik.
'Een collega van je vader komt langs met zijn kinderen. Gelukkig is er een meisje van jouw leeftijd bij.' Mam glimlacht. Haar roodblonde haar zit in een knotje. Ze draagt gewone kleding, wat best een verrassing is.
'Hoe heet ze?'
'Felicia. Ze zit op een privéschool, waar jij eigenlijk ook heen zou gaan, maa—'
'Mam, we hebben het hier al over gehad. Pap heeft veel geld, maar dat betekent niet dat ik naar een privéschool hoef, net als Max en Jason,' onderbreek ik haar.
'Als je naar een goede universiteit wilt, zou dat mooi op je inschrijving staan.'
'Roosevelt is een goede school. Kayden zat daar ook en hij heeft het goed gedaan. Ik kom wel binnen bij Berkeley met mijn hoge cijfers en de extra dingen die ik doe. Vergeet niet dat ik de vicevoorzitter ben van de leerlingenraad, de voorzitter van de toneelclub én de voorzitter van de boekenclub.'
'Ik weet het, lieverd, en ik ben erg trots dat je zoveel functies kunt bekleden met een GPA van 3,8 tot 4,0.' Ze kust mijn voorhoofd. 'Ik heb trouwens een jurk voor je meegebracht voor het etentje met de gasten.' Ze geeft me een tas.
Ik kreun. Ik houd bijna net zo min van jurken als van hoge hakken. Mam kleedde me vroeger altijd mooi aan en nam me mee om te spelen met andere kinderen toen ik twee jaar oud was. Ze was namelijk blij dat ze eindelijk een dochter had. Lily en ik leerden elkaar kennen in groep zes, toen ik naar een andere klas ging. Ik heb nooit een jongen als vriend gehad, omdat mijn broers altijd zeiden dat ze uit mijn buurt moesten blijven.
Op de middelbare school probeerden meisjes vaak vriendinnen met mij te worden. Dat deden ze zodat ze met Daniel en Nathaniel konden praten. Ze deden altijd gemeen tegen Lily omdat ze toen een slim en stil meisje was, en dat is ze nog steeds. Ik was ook een slim en stil meisje. Ik droeg alleen geen bril of een beugel, zoals Lily.
Zij was de enige die niet met mij omging om dichter bij mijn broers te komen. Haar beste vriend is een jongen. Hij heet Brandon en hij zit ook bij ons op school. Hij is bevriend met de tweeling omdat ze allemaal in hetzelfde footballteam zitten. Hij hangt alleen tijdens de lunch met ons rond. Hij is de enige jongen die tegen me mag praten, omdat mijn broers hem niet als een gevaar zien.
