The Vitale Brothers Boek 1: De Vijand
Auteur
Shala Mungroo
Lezers
171K
Hoofdstukken
22
Diana's leven is nooit van haarzelf geweest—elke stap is voor haar gekozen, elke belofte vastgelegd in inkt onder contracten die ze nooit zelf heeft getekend. Nu is ze door een huwelijkscontract gebonden aan Domenico, de gevaarlijk charmante erfgenaam van haar vaders trouwste bondgenoot. Achter zijn perfecte glimlach en fluwelen stem broeien geheimen—duister, eeuwenoud en veel te dicht bij huis.
Terwijl hun bruiloft nadert, vervagen de grenzen tussen plicht en verlangen, en moet Diana beslissen of ze vecht tegen de ketenen die haar binden… of zich overgeeft aan de man die ze nooit had mogen liefhebben. In een wereld waar aan elke eed een prijskaartje hangt, is jezelf bevrijden misschien wel de gevaarlijkste keuze van allemaal.
Hoofdstuk 1
DIANA (6 JAAR OUD)
„Je ziet er heel mooi uit.“
Ik staarde naar mijn spiegelbeeld in de grote passpiegel. Nia, mijn kinderjuffrouw, keek me vol trots aan, schudde mijn roze jurk op en maakte de grote satijnen strik op mijn rug recht.
Het was de dag van mijn zesde verjaardag. Ik hoorde het gelach van kinderen die buiten speelden op het feest met het circusthema, dat mijn vader speciaal voor mij had georganiseerd. Mijn moeder overleed toen ik vier was, tijdens de geboorte van mijn broertje. Helaas overleed hij ook.
Mijn vader gaf me sindsdien heel veel extra aandacht. Hij wilde er zo voor zorgen dat ik hun verlies niet zou voelen.
Ik keek in de spiegel naar mijn donkere kinderjuffrouw in haar strakke zwart-witte uniform en glimlachte naar haar. Mijn chocoladebruine haar, met zijn natuurlijke gouden plukjes, begon te lang te worden. Het reikte bijna tot mijn middel en viel in golven naar beneden. Het werd deels bij elkaar gehouden door een roze lint dat perfect bij mijn jurk paste.
Mijn donkergrijze ogen stonden helder. Ze vormden een groot contrast met mijn honingkleurige huid, waardoor ik er bijna als een fee uitzag.
„Je moeder zou zo trots op je zijn, Ana.“
Ik fronste en probeerde me mijn moeder te herinneren, maar ik had alleen korte beelden van haar in mijn hoofd. Ze was lang en mooi, met lachende blauwe ogen. Ik wist nog dat ze altijd naar jasmijn rook en oorbellen droeg die schitterden in het licht.
Alsof ze merkte dat mijn bui veranderde, draaide Nia me om en stuurde ze me door de slaapkamerdeur, wat me uit mijn gedachten haalde. „Kom nu, je vader wacht op je,“ zei ze. Ze pakte mijn hand vast en nam me mee de wenteltrap af.
„Hij heeft iemand die hij graag aan je wil voorstellen.“
Ik wist dat mijn vader, Salvatori Moretti, een zakenman was. Hij was iemand die heel belangrijk was in de zakenwereld. Hij stelde me altijd aan zijn collega's voor als zijn kleine prinsesje. Daarom was ik niet verbaasd toen Nia vertelde dat ik iemand ging ontmoeten.
Ze leidde me door de grote open ruimte van de hal, langs de mannen in donkere pakken die daar altijd stonden. Daarna trok ze me mee naar het kantoor van mijn vader in de zuidvleugel van het huis.
Door de grote boogramen zag ik buiten kinderen rondrennen. Ik glimlachte om hun vrolijke gegil. Ik kon niet wachten om met ze mee te doen, maar Nia bleef me zonder te stoppen meetrekken. Ik struikelde bijna door onze haast.
Toen we bij de grote eikenhouten deur aankwamen, hoorde ik mannenlachen aan de andere kant. Nia klopte stevig op de deur met haar dikke vuist. De deur werd opengezwaaid door mijn vader, die een geamuseerde glimlach op zijn tijdloze gezicht had.
„Ah, daar is ze!“ zei hij, terwijl hij mijn hand pakte en me verder de kamer in leidde.
„Dank je, Nia. Dat is alles.“ Hij knikte naar mijn oppas, die terugknikte en de deur stevig achter zich dichttrok.
Ik keek op naar mijn vader. Ik had de dienstmeisjes achter zijn rug om horen zeggen hoe knap hij was. Ze zeiden ook dat mijn moeder bofte, omdat hij zo'n lieve man voor haar was, en dat het zo verdrietig was toen ze overleed.
Maar mijn vader vertelde me altijd dat hij nooit meer zou trouwen. Hij zei dat mijn moeder de liefde van zijn leven was, en dat ik nu die plek in zijn hart had.
Hij was erg lang, en toen hij me optilde in zijn armen, voelde ik me alsof ik de hele wereld aankon. Hij had peper-en-zoutkleurig haar en grijze ogen, precies zoals die van mij. Hij droeg een net lichtblauw overhemd en een donkerblauwe pantalon. Vandaag droeg hij geen jasje.
Er was nog een man in de kamer bij ons die ik heel goed kende.
„Oom Rafael!“ Ik rende naar de andere man toe. Hij tilde me meteen op en kuste de bovenkant van mijn hoofd.
Oom Rafael was een van de beste vrienden van mijn vader en kwam vaak bij ons thuis. Hij nam altijd cadeautjes voor me mee als we elkaar zagen. Dan vertelde hij me dat hij soms wenste dat hij een dochter had, zodat hij haar kon verwennen zoals mijn vader deed. Ik vond hem erg aardig.
„Gefeliciteerd met je verjaardag, Ana,“ zei hij. Daarna gaf hij me een cadeau zo groot als een schoenendoos en zette hij me weer op de grond. Toen viel me pas de jongen op die naast hem stond. Hij keek wat somber.
Hij zag er een paar jaar ouder uit dan ik. Hij droeg een sportief jasje over zijn witte poloshirt en een beige broek. Ik vond hem een beetje mager, met warrig donker haar. Zijn heldere blauwe ogen knepen zich eerst samen toen hij naar me keek, voordat hij me nadenkend opnam.
„Ana, dit is mijn oudste zoon, Domenico. Wij noemen hem graag Dom,“ zei oom Rafael, wat me verraste. Oom Rafael had me vaak verteld dat hij drie zonen had, maar ik had er tot nu toe nog nooit een ontmoet.
Dom stak beleefd zijn hand uit. Ik legde mijn kleine handje in de zijne, zoals me al van kinds af aan was geleerd.
Zodra onze handen elkaar raakten, keken we elkaar in de ogen. Dom trok zijn hand plotseling terug. Hij keek alsof hij zijn hand wilde afvegen aan de zak van zijn broek.
In plaats daarvan balde hij zijn hand tot een vuist naast zich.
Ik keek nieuwsgierig naar mijn hand. Ik vroeg me af of ik me de vonk bij zijn aanraking had ingebeeld.
„Ana,“ begon mijn vader, waardoor ik weer naar hem keek. „Ik wil iets met je bespreken. Iets heel belangrijks.“
Hij nam me mee naar de koffiekleurige stoelen in het midden van zijn kantoor. Hij zette me in een van de stoelen en hurkte toen voor me neer. Ik legde mijn cadeau op de stoel achter me en vouwde mijn handen in elkaar. Ik gaf mijn vader al mijn aandacht, terwijl ik me verbaasde over zijn vreemde gedrag.
„Je weet dat oom Rafael en ik al heel lang goede vrienden zijn.“
Ik knikte begrijpend en keek naar oom Rafael, die nu tegenover me zat. Dom was naar het raam in het kantoor gelopen en keek naar de andere kinderen die buiten speelden.
Ik dacht dat zijn broers daar misschien ook waren en dat ik hen snel zou ontmoeten. Ik wilde heel graag nieuwe vrienden maken.
„Je weet ook dat ik veel bedrijven leid die erg belangrijk zijn. Daarom moet er altijd iemand bij je zijn om te zorgen dat je veilig bent als ik er niet ben.“
Ik knikte nog een keer. Als ik het huis verliet, ging er altijd minstens één persoon mee die voor mijn vader werkte. Ze gingen mee naar school of als we een uitstapje maakten.
Het was een leven waar ik aan gewend was geraakt. Ik had nooit iets anders gekend. Zelfs het zien van geweren en andere wapens was me heel bekend. Ik vond het normaal.
„Oom Rafael en ik hebben een afspraak gemaakt om voor je te zorgen als je ouder bent.“
„Wat bedoel je?“ Ik fronste mijn wenkbrauwen terwijl ik het probeerde te begrijpen.
Mijn vader schraapte toen zijn keel, alsof hij zenuwachtig was. Ik zag mijn vader bijna nooit zenuwachtig.
„Als mij iets zou overkomen, zou oom Rafael voor je zorgen. Zou je dat fijn vinden?“
Ik fronste plotseling en mijn hart begon sneller te kloppen. „Wat gaat er met jou gebeuren, papa?“ Ik dacht aan het verlies van mijn moeder en begon in paniek te raken. Ik was bang dat ik mijn vader nooit meer zou zien.
Hij moet de paniek in mijn stem gehoord hebben, want hij praatte meteen een stuk zachter. „Nee, nee, lieverd, je begrijpt me verkeerd.“ Hij knuffelde me toen hij zag dat mijn ogen vol tranen stonden en ik bijna moest huilen.
„Ze is nog te klein om dit nu te begrijpen,“ zei Dom toen. Zijn stem klonk neutraal en hij keek nog steeds naar buiten.
„Dat ben ik niet!“ Mijn stem klonk luider toen ik mezelf verdedigde tegen zijn opmerking. Ik keek hem heel boos aan.
„Dom, alsjeblieft,“ wees zijn vader hem terecht.
„Ana, luister naar me, prinsesje.“ Mijn vader keek me weer aan. Hij nam mijn beide handen in zijn veel grotere handen. „Ik weet dat je dit nu nog niet helemaal zult begrijpen, maar als je ouder bent, gaan jij en Dom trouwen.“
„Trouwen?“ Ik keek hem verward aan. Hij had gelijk; ik begreep het niet.
„Maar papa, waarom?“
Hij streek met zijn hand over mijn hoofd. „Zodat ik altijd zeker weet dat je bij iemand bent die voor je zal zorgen.“
„Je zei dat oom Rafael voor me zou zorgen,“ antwoordde ik in de war.
„Dat doe ik ook, lieverd,“ zei oom Rafael toen, terwijl hij dichter bij me kwam. „Dom en ik zullen dat allebei doen.“
„Ik wil dat je daar ook blij mee bent, prinsesje.“ Mijn vader ging verder: „Je vindt oom Rafael toch aardig?“
Ik knikte. Ik vond oom Rafael inderdaad aardig, maar zijn zoon kende ik niet.
„Dan is het geregeld,“ zei mijn vader, en hij stond op. „Rafe, ik zorg dat het papierwerk morgen in orde is. Vandaag is het tijd voor een feestje,“ vertelde hij zijn beste vriend, terwijl hij hem vriendschappelijk op de rug sloeg.
De twee liepen daarna naar het grote bureau om wat papierwerk door te nemen.
Dom stapte weg bij het raam en liep naar me toe. Toen stak hij een hand uit. „Laten we naar je feestje gaan, prinsesje.“
Ik keek Dom met andere ogen aan. Ik wist nu dat hij mijn toekomstige man was, en ik legde mijn hand in de zijne.
