Veranderen naar de beer Book 2
Auteur
Silver Taurus
Lezers
161K
Hoofdstukken
35
Het leven van Amari neemt een duistere wending wanneer ze een geheim onthult dat haar isoleert van haar vrienden en leidt tot een reeks bovennatuurlijke aanvallen. Gered door Maximus, ontdekt ze haar vervloekte afkomst en de gevaarlijke krachten die ze bezit. Terwijl ze zich een weg baant door een wereld vol heksen, vampiers en draken, moet Amari haar verleden onder ogen zien, haar nieuwe krachten beheersen en beslissen wie ze kan vertrouwen. Met haar leven en het lot van haar koninkrijk op het spel, begint Amari aan een gevaarlijke reis om haar vloek te verbreken en haar bestemming terug te winnen.
Het Begin
Boek Twee:Drager van de Vloek
„Amari staat voor een moeilijke keuze: Maximus, Lorcan of Azriel? Het is geen sinecure voor haar. De situatie wordt nog complexer als haar krachten zich beginnen te manifesteren, er raadselachtige symbolen op haar huid verschijnen en ze geheimen onthult. Hoe dieper Amari in haar verleden en de vloek die haar achtervolgt graaft, hoe meer ze twijfelt aan haar plaats bij de mensen die ze als haar familie beschouwt. Ze voelt zich gevangen tussen twee vuren, en de twijfel vreet aan haar...“
AMARI
Het enige geluid dat ik hoorde, was druppelend water. Mijn haar was nat en ik leunde tegen de badkuip, starend naar de kraan. Buiten was het donker, waardoor de badkamer in een schemerig licht baadde.
Ik dacht terug aan gisteren. Iedereen had me aangekeken alsof ik iets verkeerds had gedaan. Maar was het echt zo erg dat ik een geheim had bewaard?
Ik voelde me beoordeeld, alsof mensen dachten dat ik bang was. Maar dat was niet mijn bedoeling geweest. Ik wilde gewoon niemand tot last zijn. Waarom was het dan verkeerd om het niet te vertellen?
Toen ik de waarheid vertelde, gingen ze allemaal weg. Ze keken verward, boos, verdrietig en gekwetst - allemaal negatieve emoties.
Alleen Azriël bleef, maar hij keek me aan en draaide zich toen om, waardoor ik me verdrietig en alleen voelde.
Ik zuchtte diep en draaide me om in de badkuip. Ik staarde naar het witte plafond. Wat moest ik nu doen? Excuses aanbieden, wachten op hulp? Heel hard huilen?
Het was frustrerend. Ik moest sterk zijn en doen wat ik wilde. Ik wilde mijn leven leiden, of in ieder geval wat er nog van over was.
Ik hief mijn hand op en bekeek het teken erop. Het gloeide zachtjes. Ik keek naar mijn littekens. Mijn bleke huid was bedekt met dikke rode littekens, en ik wilde liever niet herinnerd worden aan hoe ik ze had gekregen.
Ik hoorde een klop en keek naar de deur. Er druppelde nog steeds water van mijn arm terwijl ik licht fronste.
'Wie is daar?' vroeg ik, en mijn stem klonk schor. Ik schraapte mijn keel en vroeg me opnieuw af wie er was.
'Prinses, je zit al een uur in de badkamer. Gaat het wel?' vroeg Jonathan van achter de deur. Ik klemde me vast aan de badkuip.
'Ja,' loog ik. Ik voelde me op dit moment helemaal niet goed. Maar ik moest het verbergen als ik hier weg wilde. 'Ik kom zo.'
Ik stond op en bekeek mezelf in de spiegel. Mijn bruine haar plakte aan mijn lichaam als een tweede huid. Mijn haar was lang geworden; het was tijd om het te knippen.
***
'Dit ziet er goed uit,' zei ik zachtjes terwijl ik naar mijn nieuwe kapsel keek.
Ik had de helft van mijn lange bruine haar afgeknipt. Nu kwam het net tot onder mijn schouders. Ik glimlachte en veegde de losse haren weg, waarna ik begon met opruimen.
Toen ik klaar en aangekleed was, opende ik de badkamerdeur maar bleef staan toen ik Lilith vlakbij zag staan. Ze hield een dienblad vast en hapte naar adem.
'Wat heb je gedaan?' vroeg Lilith terwijl ze het dienblad neerzette en naar me toe liep. Ze draaide me om en hapte opnieuw naar adem. Ik rolde met mijn ogen om haar overdreven reacties.
'Je hebt je haar geknipt, Amari! Waarom?'
'Ik was het zat,' zei ik, terwijl ik haar handen wegduwde. Ik liep naar het bed, pakte mijn nachtjapon en ging terug naar de badkamer.
'Waarom?' vroeg Lilith opnieuw.
'Wat is er mis mee?' zei ik geïrriteerd. Lilith deed een stap achteruit toen ze zag hoe geïrriteerd ik keek. Ik bedoelde niet onbeleefd te zijn, maar ik had geen zin in vragen.
'Niets,' zei Lilith zachtjes, terwijl ze wegkeek.
Zonder nog iets te zeggen, sloot ik de badkamerdeur. Ik deed mijn badjas uit en kleedde me om. Ik was moe en had rust nodig. Terwijl ik mijn nachtjapon rechttrok, hoorde ik onweer.
Ik keek uit het raam. Er kwam snel een grote storm aan. Denkend dat het perfect weer was om te slapen, ging ik terug naar de kamer.
Lilith zat bij de open haard toen ik haar kant op keek. Ze hield een warme kop chocolademelk vast.
'Ik... ik heb iets voor je meegebracht,' zei Lilith zachtjes.
'Ik ga een dutje doen,' zei ik, terwijl ik in bed stapte. Ik wist waarom Lilith hier was. Ze wilde vragen stellen over de vloek.
'Je hebt sinds gisteren niets gegeten, Amari,' zei Lilith.
'Ik heb geen honger,' zei ik, terwijl ik mijn ogen sloot.
Na een paar minuten stilte opende ik mijn ogen. Lilith was nog steeds in de kamer, maar ze zei niets. Het enige wat ik hoorde was het knetteren van het vuur en de storm buiten.
Ik lag met mijn rug naar haar toe. Maar ik voelde dat ze naar me keek. Ik wist niet wat ze dacht. Ik voelde me erg moe en viel langzaam in slaap tot ik helemaal in slaap was gevallen.
***
Ik werd wakker van de donder. Het was erg donker. Heb ik laat geslapen? Ik gaapte, ging rechtop zitten en keek om me heen. De kamer was donker. Iemand had het vuur uitgedaan.
Toen ik meer donder dichtbij de kamer hoorde, keek ik naar buiten. Het regende pijpenstelen.
Ik keek naar de bliksem buiten. Het voelde vreemd om ernaar te kijken. Toen ik weer achterover leunde tegen het hoofdeinde, zag ik een schaduw voorbijgaan.
Ik keek snel naar het raam. Wat was dat?
Fronsend negeerde ik het en besloot iets te gaan lezen. Ik maakte het me comfortabel in bed, deed een lampje aan en pakte het boek dat op mijn nachtkastje lag. Het was een boek over vloeken dat ik in Lorcans bibliotheek had gevonden.
Gisteravond waren we thuisgekomen. Iedereen, inclusief Maximus, was in Lorcans paleis. Maar sinds we terug waren, was Lilith de enige persoon die ik had gezien.
Ik sloeg de bladzijde om waar ik was gebleven en begon te lezen. Er stonden details over verschillende vloeken. Maar geen enkele ging over iemand vervloeken door de dood.
Ik vond het vreemd, want als het niet bestond of nooit eerder was gebeurd, waarom was ik dan vervloekt?
Terwijl ik doorlas om te kijken of ik iets kon vinden over mijn vloek, zag ik opnieuw een schaduw bewegen, maar deze keer in de kamer. Ik keek op en stopte mijn haar achter mijn oor. Verbeeldde ik me dingen?
Ik keek meerdere keren om me heen en besefte dat ik alleen was. Het leek erop dat te weinig slaap me dingen liet zien.
Ik besloot dat het beter was om weer te gaan slapen, dus ik sloot het boek en legde het terug. Ik deed het licht uit en ging liggen. Ik zuchtte en probeerde in slaap te vallen.
De donder rommelde buiten terwijl ik me omdraaide in bed. Ik voelde me ongemakkelijk. Ik kreunde, opende mijn ogen en keek naar de blauw met gouden gordijnen die aan het bed hingen.
Was het de regen die me wakker hield? Ik sloot langzaam mijn ogen en zuchtte. Toen voelde ik iets kouds mijn arm aanraken en opende ik mijn ogen.
Ik haalde scherp adem en probeerde te schreeuwen, maar de figuur bedekte mijn mond.
Een zwarte schaduw hing boven mijn lichaam. Mijn ogen waren wijd open en vol tranen terwijl ik naar de figuur zonder gezicht keek. Toen ik probeerde te bewegen, voelde ik zijn koude hand over mijn gezicht.
Ik huiverde terwijl ik ernaar bleef kijken. Probeerde het me te laten stikken?
Ik schopte en probeerde te schreeuwen, maar ik kon niet veel doen. Terwijl ik mijn ogen sloot en al mijn kracht gebruikte, hoorde ik de slaapkamerdeur openslaan.
Ik worstelde terwijl ik een bekende stem iets hoorde zeggen. Ik opende mijn ogen en bewoog snel naar het hoofdeinde, waarbij ik een gil slaakte.
Doodsbang omhelsde iemand me. Ik probeerde de persoon weg te duwen, maar ze omhelsden me steviger.
'Rustig maar, Amari, je bent nu veilig,' zei Maximus, terwijl hij kleine cirkels op mijn rug wreef. Ik huilde tegen zijn borst terwijl het koude gevoel op mijn gezicht me deed huiveren.
In de verte hoorde ik voetstappen.
'AMARI?' zei Azriël terwijl ik voelde dat hij dichterbij kwam. 'Wat heb je gedaan?' vroeg hij aan Maximus.
'Niets, ik heb haar net gered!' antwoordde Maximus grommend.
'Gered? Waarvan?' vroeg Lilith terwijl iedereen wachtte op zijn antwoord.
'Een Daeva,' zei Maximus zachtjes terwijl ik verstijfde.
Een Daeva was een wilde, dierlijke demon die werd beheerst door duistere magie. Ze waren onzichtbaar behalve hun schaduwen.
Ze hadden lange klauwen, waren erg sterk en konden zich snel van plaats naar plaats verplaatsen. Ze konden aanvallen wanneer iemand ze opriep en vertelde wie ze moesten verwonden.
'Een Daeva?' herhaalde Lilith fronsend. 'Dat is onmogelijk.'
'Nee,' zei Azriël terwijl hij mijn kin vasthield. Hij liet me naar hem kijken. 'Kijk,' zei hij, waardoor iedereen naar mijn gezicht keek. Verward keek ik hem aan.
'Wat zit er op mijn gezicht?' vroeg ik met trillende lippen.
'Een teken. De hand van de Daeva,' zei Azriël zachtjes, fronsend. Over zijn schouder kijkend zag ik Lorcan fronsen. Hij draaide zich om en liep weg, waardoor ik in verwarring achterbleef.
'Ik zal wat thee voor je halen,' zei Lilith terwijl ze ook vertrok. Zwaar ademend slikte ik. Ik besefte niet dat ik Maximus' broek vasthield. Toen ik zijn hand op mijn rug voelde, keek ik op.
'Het komt wel goed, oké?' zei Maximus glimlachend. Ik knikte terwijl ik zuchtte. Toen ik Azriël in de buurt voelde, keek ik zijn kant op.
Hij leek in gedachten verzonken terwijl hij opstond en naar het balkon liep. Hij opende de deur en keek naar buiten.
'Gaat het? Voel je je beter?' vroeg Maximus zachtjes terwijl ik opkeek. Hij raakte voorzichtig mijn gezicht aan. Diep ademhalend knikte ik. Toen leunde ik met mijn hoofd tegen zijn blote borst en probeerde te ontspannen.
Iets aan zijn nabijheid kalmeerde me. Ik slaakte nog een zucht en ontspande mijn lichaam. Mijn ogen begonnen dicht te vallen terwijl hij mijn hoofd kuste, en ik viel in slaap in zijn warme armen.
***
'Slaapt ze nog steeds?' vroeg een bekende stem terwijl ik me in bed bewoog. Ik voelde iets hards maar warms naast me. Moe bewoog ik en omhelsde het. Ik voelde me vredig tijdens het slapen.
'Het lijkt erop dat ze niet van plan is je los te laten, Koning.'
Fronsend opende ik langzaam mijn ogen. De storm was voorbij en de zon scheen in mijn kamer.
'Goedemorgen, lieverd,' zei Lilith terwijl ik naar haar fronste. Ze stond naast het bed terwijl ik fronste en een lichaam naast me zag.
Ik bewoog achteruit en keek naar mezelf. Ik had mijn armen om zijn middel geslagen en er zat wat kwijl op zijn borst. Mijn ogen werden groot en ik liet los en keek naar het arme slachtoffer van mijn speeksel.
'Maximus?' Ik was geschokt. Hij begon te lachen terwijl ik naar hem en Lilith keek. Verward, denkend dat ik misschien in iemand anders' kamer was, raakte ik in paniek en keek om me heen.
'Dit is jouw slaapkamer,' zei Maximus terwijl hij me met een glimlach aankeek.
'W-wat is er gebeurd?' Ik was in de war over de hele situatie.
'Gisteravond viel je in slaap in mijn armen,' legde Maximus uit.
'En je liet de arme man niet gaan,' zei Lilith giechelend. 'Hij moest hier blijven.'
'H-het spijt me,' zei ik beschaamd. Ik voelde mijn gezicht warm worden van schaamte.
Een glimlachende Maximus keek naar me. Toen, zijn haar in de war makend, ging hij rechtop zitten en rekte zich uit.
'Ik laat jullie dames even praten,' zei Maximus, terwijl hij opstond en wegliep. Ik keek naar zijn rug. Zijn heupen bewogen terwijl hij zich uitrekte en door zijn haar woelde. Ik slikte terwijl ik naar zijn gespierde rug keek.
'Kijk hier eens,' zei Lilith scherp, waardoor ik opschrok. 'Wil je hem achterna?'
'Nee!' zei ik, terwijl ik naar mijn handen keek. Toen voelde ik haar naast me zitten, ze pakte mijn hand en kneep erin.
'Herinner je je wat er gisteravond is gebeurd?' vroeg Lilith plotseling.
Toen ik het me herinnerde, huiverde ik plotseling—de Daeva.
'Kijk, je moet kalm blijven, oké? Het was ongebruikelijk dat zoiets gebeurde, maar mijn broers onderzoeken het.'
'Onderzoeken?' vroeg ik fronsend naar haar.
'Ja,' zei Lilith, terwijl ze in haar neus kneep. 'Een Daeva is een vreemd wezen. Ze zijn al bijna honderd jaar niet meer verschenen.
'Dus Lorcan en Azriël vonden het vreemd, vooral omdat het hele paleis beschermd is. Geen enkele demon zou het paleis binnen moeten kunnen komen.'
'Hoe dan?' vroeg ik haar.
Lilith stond op en begon heen en weer te lopen. Ik keek hoe haar zwarte haar bij elke stap bewoog.
'Ik weet het eerlijk gezegd niet,' zei Lilith zachtjes. 'Als ze door de bescherming heen waren gebroken, had Lorcan dat moeten voelen. Maar Koning Maximus was degene die voelde dat je in gevaar was.'
'Ik begrijp het,' zei ik zachtjes terwijl ik wegkeek.
'Ik wil niet dat je daaraan denkt. Laten we je omkleden en gaan ontbijten, oké?' zei Lilith glimlachend. Ik glimlachte naar haar en begon uit bed te komen.
***
'Herinner me er alsjeblieft aan, waarom moet ik me zo kleden?' vroeg ik aan Lilith terwijl ze me door de gang trok.
Na een lang uur kijken naar wat ik aan zou trekken, koos Lilith uiteindelijk iets sexy's. Ik trok aan het bovenste deel van de jurk terwijl het korset mijn borsten samendrukte. 'Dit is belachelijk!'
'Hou op met klagen, lieverd,' zei Lilith, terwijl ze over haar schouder naar me keek. Toen, wapperend met haar gezicht, liep ze snel naar de eetzaal. Beide wachters bij de ingang begroetten ons.
Toen beide deuren opengingen, liet ik Lilith los en fatsoeneerde mijn ongemakkelijke kleding. Ik droeg een lange groene rok met een witte top en een bruin korset om mijn middel.
Mopperend trok ik het korset een beetje omhoog. Toen liep ik zonder te kijken naar voren en trok een stoel naar achteren. Ik was zo geconcentreerd dat ik niet merkte dat iedereen naar me staarde.
'Je hebt je haar geknipt?' zei een stem.
'Ja,' mompelde ik terwijl ik het korset bleef rechttrekken. 'Verdomd ding!'
'Je kunt het net zo goed uitdoen,' zei dezelfde stem.
'Tuurlijk,' mompelde ik, zwaaiend naar de persoon. Ik besteedde er niet veel aandacht aan omdat ik afgeleid was. Ik stond weer op, trok aan de touwtjes en voelde het korset losser worden.
Zuchtend van opluchting keek ik eindelijk op en zag dat iedereen met grote ogen en open monden terugstaarde. 'Wat?'
Rondkijkend zag ik een grijnzende Alastair. Fronsend keek ik naar elk van hen en stopte toen ik Liliths geschokte gezicht zag.
'Waarom staren jullie naar me?' vroeg ik haar terwijl ik fronste. Toen ging ik zitten, pakte mijn warme kop thee en begon te drinken. Niemand zei nog een woord terwijl we allemaal stilletjes ontbeten.
Toen ik vol zat, verontschuldigde ik me en stond op.
'Waar ga je heen?' vroeg Lorcan.
Al die tijd had niemand een woord gezegd. Ze gedroegen zich anders tegenover mij.
'Een wandeling maken,' zei ik, terwijl ik hem aankeek. Zijn grijze ogen staarden. Ik wist dat hij zich ergerde aan het geheim dat ik voor hem had gehouden, maar ik zou hen niet om vergeving vragen.
'Nee,' zei Lorcan met zijn kin op zijn handen, 'blijf binnen.'
'Nee,' zei ik terug.
'Amari!' zei Lorcan boos. Wat was zijn probleem?
'Laat haar,' zei Maximus, tussenbeide komend. Lorcan keek hem woedend aan.
'Nee, niet als er misschien een Daeva in de buurt is,' zei Lorcan, terwijl hij opstond. Zijn stoel maakte een hard geluid tegen de marmeren vloer. 'Ze blijft binnen, en dat is definitief.'
'Lorcan!' zei ik, terwijl ik mijn handen tot vuisten balde. 'Ik ga wandelen. Er zal niets gebeuren.'
'Je weet maar nooit!' antwoordde Lorcan. Schamper draaide ik me om en liep de kamer uit. 'KOM TERUG!'
Stampvoetend liep ik de kamer uit en rende de gang door. Waarom was hij zo boos? Er zou niets gebeuren als ik ging wandelen. Daeva's vielen alleen 's nachts aan.
'Amari, ik zei dat je moest stoppen!' zei Lorcan terwijl hij mijn arm vastgreep. Boos pakte ik zijn hand en begon eraan te trekken, mijn nagels erin gravend van woede.
'Laat los, Lorcan!' schreeuwde ik.
'Je gedraagt je nu als een kind, Amari!' zei Lorcan boos terwijl hij mijn arm vasthield. 'Hou op je als een verdomd kind te gedragen! Zie je niet dat je alleen maar problemen veroorzaakt!'
Mijn ogen werden groot en ik knarste met mijn tanden. Toen gaf ik Lorcan een klap in zijn gezicht en ademde zwaar.
'Noem me kinderachtig, maar het minste wat je kunt doen is om me geven! Daarom wilde ik jou of iemand anders nooit over mijn problemen vertellen. Jullie zien me alleen maar als een last!' schreeuwde ik tegen hem.
Lorcan had zijn gezicht opzij gedraaid en hield zijn rode linkerwang vast.
'Je hebt geen reden om je zorgen over mij te maken! Laat me gewoon met rust!'
'Genoeg!' zei een boze stem. Ik keek op en zag achter Lorcan. Lilith keek me boos aan. 'Het enige wat we proberen te doen is je veilig houden, Amari! Kun je dat niet zien?'
Zwaar ademend keek ik naar hen.
'Ik heb nooit iemand nodig gehad om me te beschermen of veilig te houden. Ik heb altijd mijn eigen gevechten gestreden zonder iemand aan mijn zijde. En alleen omdat ik jullie mijn geheim heb verteld, betekent niet dat ik iemand nodig heb om me te helpen.
'Ik had alles uitgedacht,' zei ik terwijl ze me beiden aankeken. Hun koude blikken maakten me nog bozer. 'Laat me gewoon met rust.'
Ik draaide me om en liep weg.
'Uitgedacht?' zei Lorcan zachtjes. Ik stopte en keek over mijn schouder. 'Is sterven jouw manier om dingen uit te denken?'
'Of je het gelooft of niet, voor mij wel,' zei ik zachtjes. 'Je zult het nooit begrijpen.'
'Ja, misschien zal ik het nooit begrijpen, maar dat is geen manier om dit op te lossen. Wil je niet leven?' vroeg Lorcan.
Ik kromp ineen bij zijn vraag. Achterom kijkend zag ik Alastair aan de zijkant staan. Ik keek rond en stopte toen ik Maximus nog steeds aan de eettafel zag zitten.
'Antwoord me, Amari!' gromde Lorcan. Ik keek opzij.
'Ik vraag me altijd hetzelfde af,' zei ik zachtjes, 'maar maak je geen zorgen.'
'Wat?' vroeg Lilith verward.
'Ik zei maak je geen zorgen,' herhaalde ik.
'Waarom?' vroeg Lilith, deze keer dichterbij komend.
'Ik ga weg,' zei ik zachtjes. Lorcans ogen werden groot toen hij er bang begon uit te zien.
'Weggaan?' fluisterde Lorcan nauwelijks. Ik knikte terwijl ik hem bleef aankijken. Hij probeerde me te bereiken, maar ik deed een stap achteruit.
Hij beet op zijn lippen terwijl hij naar de grond keek. Zijn haar bedekte zijn gezicht. 'Waar ga je heen?'
'Ik ga terug met Maximus,' zei ik terwijl ik naar hem keek en zag dat hij gespannen werd.
'Wat zei je?' zei Lorcan boos terwijl ik naar Maximus bleef kijken.
'Ik zei dat ik terug ga met Maximus. Ik ga terug met hem,' herhaalde ik. Toen pakte Lorcan mijn schouders vast en begon me te schudden.
'Je kunt niet gaan!' schreeuwde Lorcan. Zijn vingers groeven in mijn huid.
'Hou op!' zei ik, terwijl ik hem wegduwde. 'Je doet me pijn, Lorcan!'
'Broer, hou op!' zei Lilith bezorgd, terwijl ze zijn schouders vastpakte. 'Broer!'
Iemand ging tussen ons in staan en pakte Lorcans arm vast om hem tegen te houden.
'Lorcan!' zei Maximus, waardoor hij siste. Zijn tanden werden langer terwijl hij tegen Maximus aandrong.
'Als dat is wat je wilt, ga dan maar,' zei Lorcan boos, 'maar kom niet huilend bij me terug.'
Na nog een laatste blik op Maximus draaide hij zich om en vertrok. Ik sloeg mijn armen om mezelf heen terwijl mijn armen pijn deden. Lilith keek me verontschuldigend aan en verontschuldigde zich, waardoor Maximus en ik helemaal alleen achterbleven.
'Laat me eens kijken,' vroeg Maximus terwijl hij mijn armen controleerde. Rode afdrukken van zijn greep werden zichtbaar.
'Het gaat wel,' zei ik zachtjes. Maximus tilde mijn kin op terwijl zijn rode ogen in mijn blauwe keken. Hij zei niets.
'Meende je het?' vroeg Maximus na een moment van stilte. Ik kon hoop in zijn ogen zien terwijl hij geduldig op mijn antwoord wachtte.
Het was misschien de grootste fout, maar ik zou me kalmer hebben gevoeld als ik daar weg was gegaan. En het zou makkelijker zijn geweest om te verdwijnen zodra ik bij hem was.
'Ja,' zei ik zachtjes, 'ik wil terug.'
