Vijf Rondes
Auteur
A. Duncan
Lezers
19,5K
Hoofdstukken
39
Colby leeft voor het gevecht. Trainingen, titels en discipline vullen elk uur, en emoties blijven veilig opgeborgen achter dikke muren. Liefde is een afleiding die hij zich niet kan veroorloven.
Dan brengt een sneeuwstorm Landry terug in zijn leven: wanhopig, ontdaan en op zoek naar bescherming. Ze is op de vlucht voor iets wat ze weigert te benoemen en vertrouwt op de enige man van wie ze weet dat hij haar niet zal wegsturen. Onder de oppervlakte ontbrandt een oude vriendschap, broeierig en vertrouwd. Terwijl ze dezelfde ruimte en stiltes delen, loopt de spanning tussen angst en verlangen hoog op.
Colby kan haar fysiek beschermen, maar zijn hart bewaken is een heel andere strijd. Kan een vechter die gebouwd is op controle omgaan met gevoelens die zich niet laten neerslaan?
Hoofdstuk 1
COLBY
Het is donker, maar de felle lamp volgt haar alsof hij niet anders kan. Alsof de wereld zou veranderen als het licht haar ook maar één seconde verlaat.
Iedereen houdt zijn adem in, grijpt de armleuningen stevig vast en knippert amper. Af en toe hoor je mensen zachtjes naar adem happen en uitblazen. Ze kan je aandacht volledig vasthouden zonder dat ze er moeite voor hoeft te doen.
Glijden. Ronddraaien.
Moeiteloos dansen.
De zaal zit vol met mensen die elkaar proberen te overtreffen met hun beste kleding. Vrouwen dragen prachtige jurken met een lage hals en diamanten. Ze hangen aan de armen van mannen die met een glas whisky in hun hand zitten.
Zelfs zij zijn in de ban van haar schoonheid en elegantie, en ik begrijp nu waarom. Kijken naar haar bewegingen is alsof je kijkt naar de wind die zachtjes door een bloemenveld waait.
Het woord 'sierlijk' is niet genoeg om haar te omschrijven. Ze is heel kalm en toch prachtig. Ze beweegt alsof het podium haar enige thuis is.
De plek waar ze zich het meest op haar gemak voelt. Waar ze het gevoel heeft dat ze thuishoort, alsof ze alleen hiervoor gemaakt is.
Toen mijn beste vriend Baisden vroeg of ik mee wilde naar het ballet, dacht ik dat hij gek was geworden. Hij maakte vast een grapje.
Misschien had hij te veel klappen op zijn hoofd gekregen tijdens onze training in de ring. Maar hij zei dat zijn vriendin onverwacht in het ziekenhuis moest werken. Ze moest hun date afzeggen.
Ze vond het vreselijk en liet hem beloven dat hij de kaartjes zou gebruiken. Hij doet alles voor zijn vriendin.
Dus hier zitten we dan. Twee ruige, getatoeëerde mannen in pinguïnpakken. We kijken naar een uitvoering van De Notenkraker.
We vallen enorm op in een zaal vol vrouwen. Ze kijken naar de enige vrijgezelle mannen in de zaal, ook al zijn ze met hun eigen man. Maar alleen zij is de hoofddanseres, en zij houdt mijn aandacht vast.
Landry Wade. Ongelofelijk sexy. En veel te hoog gegrepen voor mij.
„Gast, je kwijlt een beetje.“
„Rot op.“
„Als ik wist dat je zo van ballet hield, had ik je voor Kerstmis kaartjes gegeven in plaats van die sjaal.“
„Bedoel je die sjaal met die kleine elfjes erop? Mijn moeder is dol op die sjaal.“
Zijn ogen worden even groot. Hij legt zijn hand op zijn borst alsof zijn hart gebroken is.
„Zeg me niet dat je mijn sjaal aan iemand anders hebt gegeven.“
„Dat heb ik zeker wel gedaan.“
„Kijk maar of ik de volgende keer weer moeite doe om een cadeau voor je te kopen.“
„Het zal wel, B. Je hebt hem gewoon gekocht op het vliegveld toen we op weg waren naar het gevecht in San Antonio. Houd nu je mond en kijk hoe Landry danst.“
„Ik wist niet dat je zo'n grote fan was.“
„Ik besefte nooit hoe goed ze is. Verdorie, ik dacht dat ze op school maar wat aan het spelen was in haar balletschoenen. Ik had geen idee dat ze er haar werk van zou maken.“
„Wacht even... ken jij Landry Wade echt?“
„Kennen is een groot woord, maar we zaten wel samen op school. We zagen elkaar in de gangen. We praatten af en toe met elkaar. Je weet wel, als we samen aan opdrachten moesten werken. Maar ze ging altijd met een andere groep mensen om dan ik.“
„Dat geloof ik best. Ik leerde jou kennen toen je zeventien was. Je was aan het trainen in de sportschool van je vader. Zij lijkt me niet het type meisje dat op dat soort plekken rondhangt.“
Wat Baisden niet wist, is dat Landry anders was. Ze was altijd heel nuchter. Ze vond zichzelf nooit beter dan een ander.
Ook al kwamen we uit heel verschillende werelden, ze gaf me nooit het gevoel dat ik minder was dan zij. En ze zorgde er altijd voor dat ik meedeed aan onze schoolopdrachten.
Haar vrienden waren een ander verhaal. Die keken neer op de jongen die door zijn vader werd getraind om te vechten.
De man die de MMA-sportschool had en kansarme tieners hielp om hun leven te beteren. Soms zag hij iets in iemand. Iets goeds.
Iets waar niemand anders de tijd voor nam om naar te zoeken. Baisden is een van hen.
Hij was op het verkeerde pad. Hij zat vast in een groep die in drugs handelde en kreeg vaak klappen omdat hij niet genoeg verkocht.
Hij had veel problemen met justitie en zat vol woede. Mijn ouders gaven hem een thuis, en mijn vader gaf hem een plek om zijn boosheid te uiten.
Het was het beste wat er ooit kon gebeuren. Ik vond niet alleen mijn beste vriend, maar Baisden vond ook zijn plek in het leven.
Mijn ouders lieten ons allemaal volgens een streng schema leven, ook hun eigen zoon. Ik kreeg geen speciale behandeling.
We hebben hard moeten werken voor alles wat we hebben, met bloed en zweet. Mijn moeder leerde ons koken op onze vrije dagen.
School en klusjes hoorden bij ons dagelijks leven. Tegen de tijd dat we oud genoeg waren om voor onszelf te zorgen, wisten we hoe we moesten koken, schoonmaken en snelle beslissingen moesten nemen.
Mijn vader helpt me tot op de dag van vandaag met trainen. Hij komt langs om te kijken, vertelt me wat ik fout doe en wat ik moet verbeteren.
Hij mist geen enkel gevecht. Of het nu naast de ring is of op tv, mijn vader is mijn grootste steun en mijn grootste fan.
Hij heeft me nooit mijn concentratie laten verliezen. Ik ben wie ik vandaag ben dankzij hem.
De voorstelling eindigt met een staande ovatie. Ik kijk hoe ze een stap naar achteren doet. Zo geeft ze de andere dansers de kans om in de spotlights te staan. Ze laat zien dat het niet alleen om haar draait.
Ze verlaat snel het podium aan de linkerkant als het gordijn begint te sluiten. Wij beginnen naar beneden te lopen, door de gangpaden naar de achterkant van de zaal. Het is een langzame tocht tussen het publiek, maar ik herken haar zodra ik haar zie.
Haar glimlach laat haar gezicht stralen. Ze praat heel vrolijk met een andere danseres.
Ze gooit haar hoofd lachend naar achteren en legt een hand op haar borst. Ze ziet er heel gelukkig en ontspannen uit.
Ik kan het niet laten om haar te noemen zoals ik op de middelbare school deed.
„Wade.“
Ze draait haar hoofd snel om en haar ogen worden groot van verbazing als ze me meteen herkent. Haar rode haar is nog steeds strak naar achteren vastgebonden, maar de kleur is net zo fel als ik me herinner.
Ze lacht breed, en net als op de middelbare school beneemt het me de adem. Haar groene ogen zijn als zacht mos. Ze glinsteren van de opwinding die alleen een succesvolle voorstelling kan brengen.
„Benson.“
We banen ons een weg door de menigte en ontmoeten elkaar bij een van de verrijdbare kledingkasten. Ze geeft me snel een knuffel als begroeting. Ik ruik vaag de geur van haar bezwete huid en de bloemige geur van haar shampoo.
„Ik wist niet of je me zou herkennen,“ zeg ik.
„Het duurde heel even. Dat komt misschien door al die tatoeages, maar die blauwe ogen zullen nooit veranderen. Ik neem aan dat je de voorstelling hebt gezien?“
„Ja, en je was geweldig. En ik maar denken dat je op school gewoon wat speelde in je balletschoenen.“
Ze lacht en legt haar hand op mijn arm. Het is geruststellend en voelt zelfs na al die jaren nog steeds vertrouwd.
„En ik dacht dat je altijd vechtpartijen had omdat problemen jou altijd leken te vinden. Ik wist niet dat je er je werk van zou maken. Het is echt goed om je te zien, Colby.“
„Insgelijks. Dit is mijn vriend, Baisden Hendrix. Ik weet bijna zeker dat je zijn naam ook weleens hebt gehoord. Hij is degene die me hierheen heeft gesleept.“
Ze lacht en rolt met haar ogen.
„Gesleept? Leuk om te weten hoe je echt over ballet denkt.“
„Ik geef je kaartjes voor mijn volgende gevecht en dan kijken we hoe jij daar echt over denkt.“
„Touché. Nou, het is goed om twee bekende vechters in het theater te zien. Er is misschien toch nog hoop voor jullie twee.“
„Hoe lang ben je in de stad?“
„Eigenlijk is dit mijn laatste voorstelling voorlopig. Mijn zaakwaarnemer praat over een contract voor een lange reeks van Giselle in Frankrijk. Ik wil nergens anders aan vastzitten als dat doorgaat.“
„Wauw, kijk jou eens de wereld rondreizen.“
„Kijk wie het zegt, Colby. Woon je nog steeds hier in New York?“
„Zeker weten. Ik heb de sportschool van mijn vader overgenomen toen hij met pensioen ging. Ik heb hem groter en beter gemaakt. Ik help meer kinderen die van straat moeten komen en een kans nodig hebben. Tussen de gevechten door ben ik daar meestal te vinden.“
„Dat is geweldig, Colby.“
„Ja, pap helpt nog steeds mee. Hij kan niet stilzitten thuis en traint de jongeren. Bovendien is hij er altijd om me in het gareel te houden.“
„Klinkt fantastisch. Ik kan niet geloven dat ik voor het eerst terug ben in New York en helemaal niets te doen heb. Ik moet misschien maar een hobby zoeken.“
Ze kijkt over mijn schouder en verstrakt zichtbaar. Haar hand valt snel van mijn arm en haar glimlach verdwijnt. Er komt een glimlach voor in de plaats die zo nep is dat het pijn moet doen aan haar gezicht.
Haar ogen hebben niet meer die schittering, maar een blik van angst. Ik kijk achter me en zie een lange man in een strak zwart pak onze kant op komen.
Zelfs vanaf hier kan ik zien dat hij zwemt in het geld. Zijn pak is gemaakt van de allerbeste wol en is perfect op maat gemaakt. Zijn horloge, een Patek Philippe, is duurder dan de meeste mensen ooit zouden kunnen dromen.
Zijn gezicht is echter hard als steen en emotieloos. Hij loopt alsof hij een belangrijk doel heeft, rustig en zeker. Hij straalt het zelfvertrouwen uit waarvan een man van zijn status denkt dat hij er recht op heeft. Hij heeft twee dozijn rode rozen in zijn armen.
Hij heeft glad achterover gekamd zwart haar en donkere ogen. Ik gok dat hij een advocaat is of een zakenman. Iemand die mensen kapotmaakt om ze daarna uit te spugen wanneer het hem uitkomt.
Als hij aankomt, buigt hij voorover, kust Landry op haar wang en lacht. Maar de lach bereikt zijn ogen nooit. Het is net zo nep als haar lach.
Hij draait zich dan om en kijkt me recht in mijn ogen aan, maar hij spreekt tegen haar.
„Goed gedaan, lieverd. Ga je me voorstellen aan je... vriend?“
Mijn handen ballen zich vanzelf tot vuisten langs mijn lichaam. Ik stop ze in de zakken van mijn broek om mezelf in bedwang te houden. Dit is niet mijn gevecht en dit is niet mijn meisje.
„Oh, dank je wel. Deze bloemen zijn prachtig. Brandon, dit is Colby Benson en zijn vriend Baisden Hendrix. Colby en ik zaten vroeger samen op school. Colby, dit is mijn verloofde, Brandon Jamison.“
Nu is het mijn beurt om te verstarren. De spanning in de kamer is overduidelijk. Niet omdat ze me voorstelde of omdat ze verloofd is. Het is omdat ik het in haar stem hoorde.
Ik ben een getrainde vechter die op alles om zich heen let. Elke beweging, elk geluid, elke mogelijkheid. Ze deed enorm haar best om het te verbergen, maar ik hoorde het.
De duidelijke trilling in haar stem toen ze sprak. De zenuwen in haar ogen. Het was er allemaal. En toen schudde ze zo lichtjes haar hoofd, dat je het niet had gemerkt als je niet goed oplette.
Maar ik wel.
Er zit me iets niet lekker. De hele situatie klopt niet, maar ze wil niet dat ik er vragen over stel.
Ze wil niet dat ik een scène schop. Het is niet mijn taak om me hiermee te bemoeien. Het is niet aan mij om de schuld te geven. Hij haalt geen enkel moment zijn ogen van de mijne af als hij zijn hand naar me uitsteekt.
Het is een beweging om zijn macht te tonen. Het is een beweging om me te vertellen dat hij de baas is. Toch zie ik alleen maar een mietje van een man, die zijn grootte en macht gebruikt om anderen bang te maken.
Een man die kan worden neergehaald voordat hij de kans krijgt om te weten wat er gebeurt. Zonder weg te kijken, schud ik zijn hand. Zonder angst of zwakte te tonen.
Ik laat hem weten dat hij geen macht over mij heeft en dat ik geen zwaktes heb. Want of hij het nu weet of niet, hij heeft die van hem net laten zien.
„Colby Benson in levenden lijve. Ik heb een paar maanden geleden naar je gevecht in Chicago gekeken. Ik had geld ingezet op de andere man.“
Klootzak.
„Ik ben blij dat ik jou niet ben dan. Want je hebt veel geld verloren.“
