Rit (Nederlands)
Auteur
Bryn Winchester
Lezers
1,5M
Hoofdstukken
30
Riley Davenport is een weggelopen erfgename die op zoek is naar een nieuw leven, ver weg van haar wrede familie. Jason Walker is een ranchhulp die overweegt of hij naar de stad moet verhuizen of in zijn kleine dorp moet blijven. Wanneer een gemiste bus en een losgeslagen paard deze twee samenbrengen, verandert hun leven voorgoed. Kan Riley verborgen blijven zodra ze betrokken raakt bij Jason's all-star trick-riding team?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Fotoperfect
RILEY
**“Zeg kaas!” riep de fotograaf vrolijk.**
Niemand in mijn familie deed wat hij vroeg, maar ze probeerden er wel net uit te zien.
Mijn vader, Eric Davenport, stond trots in zijn pak.
Hij doet dat altijd. Hij is een projectontwikkelaar, filantroop en de op twee na rijkste man in Amerika.
Mama keek een beetje naar hem toe, zag er goed uit voor de camera en als een goede echtgenote.
Ik zag mijn zus, Casey, trots staan en haar gezicht dun proberen te laten lijken.
Ik richtte de schouderbanden van mijn oude jurk en dwing mezelf te lachen.
Ik denk dat ik knipperde toen de camera flitste.
***
Na onze foto's gingen we naar een privégedeelte van de Boston Veterans Day Parade.
Ik hou niet echt van deze evenementen, maar terwijl we de paarden voorbij zagen komen, voelde ik me een beetje verdrietig.
Ik keek naar Casey.
Ze zag er heel fatsoenlijk uit met haar kleren en parels, staand naast haar vriend, Digby Fairbanks III.
Toen we kinderen waren, deden we alles samen. We speelden in de achtertuin, verzonnen liedjes en gaven concerten in de woonkamer.
We hielden van paardrijden samen.
We brachten weken door in de zomerpaardenkamp, speelden rond en reden pony's door boswegen.
Dat waren enkele van mijn gelukkigste momenten.
Maar op dat moment voelden ze als een droom.
Ik rijd niet meer. Ik doe niet veel.
En mijn zus en ik praten bijna niet meer.
Dat komt omdat ze bezig is met mijn vader helpen.
En ik ben bezig met iemand te zijn die hij niet leuk vindt.
“Ben je klaar voor het feest later?” vroeg ze, over het grote evenement van de dag. Het was een fondsenwervingsactie die mijn vader organiseerde voor zijn vriend, Neil Bowry.
“Ik denk van wel, hoewel papa waarschijnlijk niet wil dat ik ga. Hij houdt niet van me momenteel.”
“Hij haat je niet,” zei Casey terwijl een band een vrolijk lied speelde.
“Nou, hij houdt zeker niet van me,” zei ik stil.
“Hij is alleen boos dat je de school niet hebt afgemaakt,” antwoordde Casey.
De waarheid is dat ik nu eigenlijk op Purdue zou moeten zijn.
In plaats daarvan ben ik thuis nadat ik de school in het eerste deel van mijn tweede jaar heb verlaten.
Je zou kunnen zeggen dat ik de problemenmaker van onze familie ben. Papa gaf mij en mijn “feesten”—die in enkele slechte kranten werden getoond—de schuld.
Ik geef mezelf ook de schuld, maar niet voor dezelfde redenen.
Ja, ik heb wat plezier gehad, maar na het opgroeien in een zeer controlerende familie was dat makkelijk te doen.
Maar de redenen dat ik de school heb verlaten, waren niet vanwege het feesten.
Het was druk.
De druk om een goede major te kiezen die papa leuk zou vinden—natuurlijk zaken, met een beetje politieke wetenschappen.
Dan moest ik ook nog:
Dun zijn.
Mooi zijn.
Grappig zijn.
Cool zijn.
Populair zijn.
Gezond zijn.
Modieus zijn.
En als dat niet genoeg was, moest ik een goede online aanwezigheid houden, professionele vrienden maken, weten wat ik na de school zou doen…
Het lijkt zo makkelijk voor sommige mensen.
Mijn zus, bijvoorbeeld, heeft nooit problemen gehad zoals dit. Ze deed gemakkelijk alles wat ze moest doen.
Maar ik voelde me zo overweldigd door het leven dat ik in alles faalde.
Dus is het geen wonder dat ik wat plezier had; het was iets waarin ik goed was.
Iets dat me beter deed voelen.
Tenminste tot de volgende dag.
Toen de parade eindigde, was het tijd om ons te richten op het hoofdevenement: Neil Bowry's fondsenwervingsactie.
Papa doneerde veel geld aan Neil's presidentiële campagne, dus ik denk dat we belangrijke gasten waren.
Dit gaat slecht worden.
***
Toen we bij het Senaatsgebouw aankwamen, moest ik met mensen praten, wat één ding betekende…
Veel moeilijke vragen.
“Dus, Riley, wat is het plan na de universiteit?” vroeg een vriend van mijn vader me terwijl ik aan de bar wachtte.
“Ik ben gestopt,” zei ik gewoon.
Als er iets was dat ik kon zeggen dat ik goed in was, was het het beëindigen van gesprekken waarin ik niet wilde zijn.
“Oh, nou goed voor jou, zoals Steve Jobs!” zei de man voordat hij snel wegging.
De barkeeper gaf me een fles IPA en ik dronk er snel de helft van.
Het gaat een lange nacht worden.
Enkele uren en verschillende drankjes later, praatten Neil en ik veel, deelden we een sigaret terwijl we door de tuinen wandelden.
Ik begon met hem te praten om Casey boos te maken, maar nu konden we het goed met elkaar vinden. Het zou kunnen lijken alsof ik met hem flirtte.
Ik deed dat waarschijnlijk.
Hij nam me mee naar buiten om de parade-paarden te zien. Ze stonden in een tijdelijk schutting nabij het grote huis. De paardentrailers stonden er naast geparkeerd.
Ik riep er één vanaf het hek—een vriendelijke grote paard met vriendelijke ogen.
“Ik hield vroeger van rijden,” vertelde ik Neil terwijl ik de neus van het paard wrijfde.
“Waarom ben je gestopt?”
Ik schudde mijn schouders. “Andere dingen kwamen ertussen, denk ik. School. Universiteit. Hoewel je weet hoe dat ging.”
Ik had Neil al over mijn problemen verteld. Ik was verrast hoe open ik tegen hem was.
Hij was aardig om mee te praten. Hij hield van discussiëren op een manier die je meer wilde laten praten. Hij was leuk. Maar bovenal, hij oordeelde niet over me.
“Dus wat als je bent gestopt?” zei hij terwijl hij ook het paard aaide. “Veel goede mensen doen dat.”
“Ben jij dat?”
“Ik ben met onderscheiding afgestudeerd aan Princeton, maar dan weer, ik ben een slecht persoon,” grapte hij.
Ik lachte daarom.
“Dank je wel voor het proberen om me beter te laten voelen. Maar alle succesvolle mensen die stoppen, doen dat om zich op iets anders te richten. En anders dan hen, ik heb geen idee wat ik met mijn leven moet doen.”
Neil schudde zijn schouders. “Het is zinloos dat we denken dat ons werk ons compleet moet maken.”
“Zegt de man die zich verkiesbaar stelt voor het presidentschap.”
“Wat betekent dat je waarschijnlijk naar mijn advies moet luisteren—wat gewoon is om één ding te kiezen dat je wilt en iets te vinden dat je daar helpt te komen.”
“Wat heb jij gekozen?” vroeg ik.
“Macht, natuurlijk.”
“Tenminste ben jij eerlijk.”
“En nu is het jouw beurt. Wat is één ding dat je wilt?”
Ik nam een lange trek van de sigaret. “Ik wil niet meer geoordeeld voelen.”
“Nou, dat is simpel. Je hoeft het gewoon niet meer te voelen.” Hij glimlachte. Ik rolde met mijn ogen.
“Dat is makkelijk voor jou om te zeggen.”
“Waarom?”
“Omdat jij dit leven hebt gekozen, terwijl ik opgegroeid ben met altijd bekeken te worden—door mijn eigen familie en iedereen anders.”
“Zonder je problemen klein te willen maken, veel mensen zouden graag in jouw positie willen zijn.”
“Ik weet het, ik ben erg gelukkig. Maar de slechte kant is, ik word gevolgd door fotografen en gecontroleerd door mijn familie maar mag nooit openlijk zeggen dat het slecht is.”
Ik deed de sigaret uit, me er slecht over voelend dat ik zo open was geweest.
“Dat klinkt inderdaad moeilijk,” antwoordde hij. “Maar ik ben zeker dat het met jou goed zal komen. Ik bedoel, kijk naar jou…je bent rijk, mooi, grappig. Een drievoudige dreiging.”
Hoewel ik het niet wilde, begon ik echt van hem te houden.
Waarom niet? Hij is knap. Slim.
Dubbel zo oud als ik.
Neil moet iets in mijn oog hebben gezien. Zijn hand bewoog naar mijn gezicht.
Zijn uitdrukking zag plotseling vreemd en hongerig uit terwijl hij dichterbij kwam.
Gebeurt dit echt?
Ik bevroor toen hij me hard op de mond kuste.
Eerst kuste ik terug, blij dat zo'n succesvolle man van me hield.
Maar toen werd hij agressiever. Zijn vingers gingen plotseling onder mijn jurk.
“Ga langzamer,” zei ik zachtjes, probeerde zijn handen weg te duwen.
In plaats daarvan trok hij hard aan mijn onderbroek, raakte mijn intieme plek.
“Laten we het langzaam aan doen,” fluisterde ik bang. Hij lachte gemeen en pakte mijn bovenbeen nog harder terwijl zijn andere hand om mijn nek ging.
“Je doet me pijn,” riep ik, probeerde me te bevrijden, in paniek terwijl ik probeerde te ademen.
“Ik weet dat je het wilt,” knorde hij terwijl hij me hard tegen de zijkant van een paardentrailer duwde.
CASEY
Ik baande me een weg door de menigte welgestelde gasten, glimlachend en groetend terwijl ik voorbijliep.
Aan de andere kant van de zaal zag ik mijn zus een biertje achteroverslaan alsof ze op een studentenfeestje was.
Kan ze niet wat rustiger aan doen?
Geen wonder dat ze gestopt is met haar studie.
Ik zou haar niet moeten veroordelen, maar ik wou dat ze zich wat netter gedroeg.
Ik had veel moeite gedaan om dit feest te organiseren, dus ik maakte me zorgen.
Maar ik wilde dat niet laten merken.
Mijn vader ving mijn blik en knikte - zijn manier om te zeggen: "Ik moet je even spreken."
"Je zus," zei hij zachtjes toen ik bij hem kwam. "Ik heb haar gevraagd niet over haar problemen op school te praten, maar ze doet het toch."
Ik kneep mijn lippen op elkaar, niet wetend wat ik moest zeggen.
Mijn zus en ik waren de afgelopen tien jaar uit elkaar gegroeid. Nu ik voor papa werkte, zag ze me waarschijnlijk als iemand die ze niet mocht - ook al zei ze dat niet hardop.
"Ik zal iemand voor haar zoeken om mee te praten zodat ze ons niet in verlegenheid brengt," zei ik.
"En zorg meteen dat ze iets over haar schouders doet. Ze ziet er te uitdagend uit."
Ik knikte, kijkend naar de vintage jurk van mijn zus. Hij was mooi, maar meer geschikt voor een concert dan een politiek feestje.
Ik liep naar waar ze bij het buffet stond.
"Hoe gaat het?" vroeg ik voorzichtig.
"Prima. Ik geniet van de garnalen. Heeft papa je gestuurd om met me te praten?"
"Nee, hoezo?"
"Je sprak net met hem en kwam toen meteen hierheen."
Verdorie.
"Ik wilde gewoon even checken of alles goed gaat?"
Ze keek me geïrriteerd aan.
"Casey, geweldig eten zeg. Deze hapjes zijn verrukkelijk," zei een vrolijke stem achter me.
O nee, niet Neil.
"Hé, wat fijn dat je het lekker vindt," zei ik, terwijl ik me omdraaide om senator Bowry vluchtig op zijn wang te kussen. Ik zag hem naar Riley kijken terwijl hij wat kaviaar at.
Van alle mensen die ik bij Riley vandaan wilde houden, stond papa's belangrijkste politieke vriend bovenaan de lijst.
"Heb je mijn zus Riley al ontmoet?" vroeg ik.
"Nog niet echt," zei hij glimlachend terwijl hij haar zijn hand toestak. "Sorry, ik heb waarschijnlijk overal hete saus aan mijn handen," voegde hij eraan toe terwijl ze handen schudden.
"Geeft niks, ik zit onder de garnalenzooi," zei ze.
Ik kromp inwendig ineen.
"Nou, dat is een mooie combinatie," antwoordde Neil. "We zijn al halverwege een pittig zeevruchtengerecht."
Riley glimlachte daarom.
Ik had kunnen weten dat zij en Neil het goed met elkaar zouden kunnen vinden. Met zijn negenendertig was hij veel jonger en toegankelijker dan papa's andere vrienden.
Hij deed zijn best om over te komen als een gewone vent, "iemand met wie je een biertje kon drinken", en dat had hem erg populair gemaakt.
Papa vond hem de perfecte kandidaat om te steunen in de voorverkiezingen.
En Neil dacht dat als hij zou winnen, papa perfect zou zijn voor het Hooggerechtshof.
Papa had zich weliswaar opgewerkt van fabrieksarbeiderszoon tot steenrijke man, maar hij wilde echte macht - en het respect dat daarbij hoorde.
Wat is er een betere manier om dat te krijgen dan een baan voor het leven in het hoogste gerechtshof van het land?
Daarom voelde ik me zo zenuwachtig om die twee elkaar te laten leren kennen.
Het hielp niet dat Neil vriendelijk en aardig was. Hij zou haar aanmoedigen om zichzelf te zijn, wat niet was wie ik nu nodig had dat ze was.
"Neil, er zijn wat mensen die ik je graag wil voorstellen...," zei ik, in een poging hem bij Riley weg te krijgen.
Ik zag haar naar me kijken, bijna glimlachend.
"Zo meteen. Dus, geniet je van het feest, Riley?" zei Neil vriendelijk tegen mijn zus.
"Zeker weten. Mooi huis heb je," zei Riley op verveelde toon, voordat ze nog een hapje in haar mond stopte. "Moet lastig zijn om in te richten."
"Ik mag jou wel," zei hij lachend tegen mijn zus. "Mag ik je wat te drinken halen?"
"Het is open bar," haalde Riley haar schouders op.
"Perfect," zei Neil gladjes terwijl hij Riley zachtjes meenam.
Ik voelde een arm om mijn middel.
Digby. Mijn vriendje van de universiteit.
Ook al leken we niet meer zo verliefd, we waren al vijf jaar samen.
Te laat om het nu op te geven.
"Ik heb je overal gezocht," zei hij, terwijl hij me vluchtig op mijn wang kuste.
Ik keek naar mijn zus en Neil, die een onnozel gesprek voerden.
Tenminste is hij geen journalist.
