Rit van Verlangen
Auteur
Sarah A. McCombs
Lezers
250K
Hoofdstukken
17
Een Rokerig Begin
Zijn grote voeten, gehuld in donkergrijze kisten, drongen haar persoonlijke ruimte binnen als een rotsblok dat tegen haar aan beukte.
Haar eigen voeten, veel kleiner en bloot op de houten vloer, deinsden instinctief achteruit totdat haar rug tegen de muur werd gedrukt.
Haar hart klopte wild en haar handen waren nat van het zweet. Zijn donkere ogen waren strak op haar gericht als op het doelwit van een sluipschutter.
Ze kreeg geen lucht meer en kon niet meer helder nadenken. Zijn hand schoot omhoog en zijn grote vingers grepen de zachte huid van haar nek.
„Wat doe je hier in vredesnaam?“
Zijn stem klonk lager dan ze zich herinnerde. Tien jaar kan een man flink veranderen.
Hij torende hoog boven haar uit. Zijn donkerbruine haar viel in dikke plukken over zijn gezicht. Zijn gebruinde huid, die ze vroeger zo mooi vond, was nu nog dieper van kleur.
Zijn slanke tienerlichaam had plaatsgemaakt voor flinke spieren. Ze durfde niet verder naar beneden te kijken, uit angst voor wat ze zich zou voorstellen.
Haar benen voelden slap aan. Hij keek haar indringend aan, alsof hij haar diepste wezen zag.
Die intensiteit was herkenbaar en wekte een lust op die zo krachtig was dat deze zich kon meten met de oerzonden. Hij moest dat toch ook voelen?
„Praat, vrouw!“
Ze schrok van zijn bevel, maar zijn greep werd niet strakker. Het leek alsof hij dreigend wilde overkomen, zonder de bedoeling te hebben om haar echt pijn te doen.
Ze fronste en zag opeens de pijn die verborgen lag in zijn mooie bruine ogen.
Zijn ogen lieten een diepe pijn zien die ze niet goed kon begrijpen. Misschien toonden die van haar dat ook wel.
Een deel van haar was bang voor het verleden dat hij met zich mee droeg. Die zware emoties konden hen allebei naar beneden halen.
Ze opende haar mond en liet een trillende adem ontsnappen. Het zou wel goedkomen. Hij zou haar geen pijn doen, in ieder geval nu nog niet.
„Ik... was uitgenodigd.“
Hij fronste en zijn schouders spanden zich aan. Als zij was uitgenodigd, moest een man die hij kende daarachter zitten. Iemand uit zijn omgeving.
Kenden ze deze vrouw persoonlijk? Hadden ze haar hierheen gehaald terwijl ze wisten van hun verleden samen?
Een zware hand landde op zijn schouder. De ruwe stem van een oudere man onderbrak zijn gedachten. Verdomme, dat was precies de man die hij niet boos mocht maken.
„Zij is de nieuwe barvrouw die ik heb aangenomen. Heb je daar een probleem mee?“
Hij haalde diep adem om te kalmeren. Daarna liet hij de vrouw los en draaide zich om naar de oude baas van de bar.
De man liep tegen de zestig, maar dat maakte hem niet minder stoer. Hij was een motorrijder, gehard en altijd klaar voor een knokpartij.
Hij was opgegroeid in een slechte buurt. Hij had zich omhoog gevochten en zijn plek verdiend. Het hele dorp had respect voor hem en niemand durfde hem dwars te zitten.
Zijn bar was de beste in de wijde omtrek en de populairste plek voor motorrijders. Hij had een groep mannen die altijd voor hem klaarstond, en hij kende overal wel mensen.
„Geen probleem, Mack.“
De oudere man was iets langer dan Tommy. Hij kruiste zijn armen over zijn borst en knikte toen de jongere man opzij stapte. Hij nam zijn nieuwe werknemer eens goed op.
Ze was een knappe meid van eind twintig. Lichtbruine krullen vielen over haar borsten. Haar brede heupen lieten een ontzettend lekkere kont zien.
Hij zou ervan gebloosd hebben, als hij dertig jaar jonger was geweest.
Hij trok een wenkbrauw op toen hem opviel dat ze geen schoenen droeg.
Toen hij haar aannam, wist hij niet dat ze wat vreemd was. Maar dat moest haast wel, als ze dacht dat het verstandig was om op blote voeten een bar in te lopen.
Zelfs hij zou niet zo onvoorzichtig zijn.
Toen hij omhoog keek, zag hij haar volle borsten tegen een lichtblauwe blouse drukken. Die stond net ver genoeg open om een man flink opgewonden te maken.
Lieve hemel. Als zijn vrouw nog leefde, zou hij flink in de problemen zitten.
Hij schraapte zijn keel om haar aandacht te trekken en hield zijn armen over zijn borst gekruist.
„Is er een reden dat je hier op blote voeten binnen bent gekomen?“
De rode blos op haar wangen maakte dat zijn pupillen groter werden. Hij verplaatste zijn gewicht van zijn ene gelaarsde voet naar de andere.
Hij mocht dan wat ouder zijn, hij kon een mooi gezicht nog steeds waarderen. En verdomme, deze vrouw zorgde ervoor dat zijn spijkerbroek veel te strak aanvoelde.
Godzijdank voor donkere broeken en gedimd licht. En godzijdank dat de mooie vrouw voor hem er onschuldig uitzag.
Ze wees naar de ingang.
„Ik stapte buiten in de enige modderplas die er lag. Ik vond het niet netjes om dat mee naar binnen te lopen. Het spijt me.“
Ze klonk oprecht en schaamde zich overduidelijk. Hij trok een wenkbrauw op en draaide zich om naar de bar. Daar riep hij naar zijn zoon, die achter de toog drankjes aan het inschenken was.
„Jackson, breng deze jongedame de pantoffels van je moeder eens!“
Zijn zoon knikte en verdween zonder iets te zeggen door een deur achter de bar.
Ze bewaarden wat spullen van zijn overleden vrouw in een doos achterin. Hij kon het gewoon niet opbrengen om dat allemaal uit te zoeken.
De jonge vrouw bloosde nog steeds terwijl ze de oudere man opnam. Hij was knap. Zijn donkergrijze haar was gemengd met lichtere plukjes en kort geknipt.
Ze vroeg zich af of hij in het leger had gezeten, of dat hij zijn haar gewoon graag netjes en kort hield.
Hij was erg lang en torende makkelijk boven haar uit. Zijn brede schouders en gespierde armen lieten zien dat hij enorm sterk was. Als een tank.
Ze wist zeker dat hij makkelijk zou winnen in een gevecht, en meer dan dat.
Zijn zwarte laarzen waren zo groot als haar gezicht, wat haar handen deed trillen toen een herinnering haar gedachten overnam. Ze kon dat duistere pad beter niet inslaan.
„We moeten praten.“
Ze schrok op van de diepe stem vlak naast haar oor. Haar zachte hap naar adem was amper te horen. De eigenaar van de bar richtte zijn aandacht weer op haar.
Hij zag hoe gespannen ze was en hoe ze haar kaken op elkaar klemde. Het was niet moeilijk te raden waarom ze opeens zo angstig deed.
Zijn donkere ogen volgden Tommy naar het einde van de bar. Daar ging hij zitten, terwijl hij boos naar de mannen om hem heen keek.
Hij had een ontzettend slecht humeur, net als de meeste mannen in deze zaak.
Wat hij ook had gedaan, het ging snel. Niemand leek het op te merken, behalve zij en de oude man. Mack voelde de sfeer even heel gespannen worden voordat Tommy ging zitten.
„Gaat het, schatje?“
Ze richtte haar blik weer op haar nieuwe baas en knikte. Haar mond voelde droog aan en ze kon even niets zeggen.
Zou het wel goed met haar komen? Kon ze dit aan? Het ging helemaal niet goed, lang niet zelfs, maar ze ademde nog wel.
Ze was in leven... in ieder geval op dit moment.
