Tweede Indrukken-serie
Auteur
M.C. Capocci
Lezers
1,0M
Hoofdstukken
51
Hoofdstuk 1: Ollie
OLLIE
„Ik ben van gedachten veranderd. Ik ga niet,“ zei ik. Ik telde mijn ademhalingen en friemelde ongemakkelijk terwijl ik op een antwoord wachtte.
Aan de andere kant van de lijn bleef het stil.
Moest ik me zorgen maken? Was mijn vrolijke zus voor het eerst in haar leven sprakeloos?
„Wat?!“ Sarahs stem klonk luid en scherp in mijn oor, als de bel in een boksring.
Ik moest de telefoon weghouden terwijl er een stroom van onbegrijpelijk gepraat uit de luidspreker kwam.
Ik wist al dat ik keihard moest liegen om hier onderuit te komen. Maar ten eerste was liegen voor mij al sinds mijn vijfde een koud kunstje. En ten tweede ging ik echt geen kerst vieren met de familie van Sarahs nieuwe vriend.
„Mijn aanvraag voor vrije dagen is helaas afgewezen.“
„Ik dacht dat je dat had besproken toen je de baan aannam!“ zei ze boos. „Je liegt! Je. Bent. Een. Grote. Leugenaar.“
„Ik weet niet waar je het over hebt,“ wimpelde ik haar beschuldiging af.
„Ik heb deze baan echt nodig. Ik kan er niet nog een verliezen. Het spijt me verschrikkelijk,“ zei ik. Ik probeerde te klinken alsof ik echt om mijn nepbaan gaf.
„Ik weet dat je liegt, Olivia.“
Natuurlijk loog ik.
Liegen was beter dan toegeven dat ik in koffietentjes had zitten schrijven terwijl ik solliciteerde.
Zeggen dat het me de laatste tijd niet meezat, was nog zacht uitgedrukt.
Mijn leven was een complete puinhoop.
Dus bedacht ik deze leugen over een geweldige nieuwe baan als redacteur bij een nieuwe uitgeverij.
„Je had al bevestigd. Je kunt me niet op het laatste moment in de steek laten!“
Verdomme! Ze wist dat ik loog, ze wist alleen niet waarom.
En haar hoofd zou elke mogelijkheid nagaan totdat ze de waarheid vond.
„Oh, nee. Je bent weer terug bij hem, hè?“ vroeg ze, wat mijn maag deed omdraaien.
„Nee!“ Mijn vingers raakten de plek aan waar mijn verlovingsring vroeger zat. Het voelde vreemd leeg aan.
Stilte.
Ik zweer dat ik haar door de telefoon kon horen nadenken.
„Je bent echt weer bij hem,“ lachte ze in zichzelf. „Waarom zou je anders niet komen?“
Waarom wilde ze toch zo graag wroeten in mijn mislukte relatie en bedrijf?
„Luister, ik weet dat dit een zware tijd voor je is. Je hebt geen details met me gedeeld, maar ik ben je zus. Ik denk gewoon dat het het beste is als we samen kerst vieren,“ hield ze vol.
Oh, in hemelsnaam! Ik wilde gewoon alleen zijn, ijs eten en huilen bij Hallmark-films.
„Luister, zus.“ Ik zuchtte. „Ik begrijp het. Geloof me als ik zeg dat ik echt heel graag bij je zou willen zijn om hierover te praten.“
Leugens. Olivia, waarom doe je dit?
Omdat ik geen rijke vriend heb om al mijn problemen op te lossen, zoals jij? Omdat ik doodsbang ben dat je er ooit achter komt dat ik blut en werkloos ben na de shit show van Roger? Omdat ik niet het nieuwe goede doel van je rijke familie wil worden.
Iets wat ik heel goed wist over Sarah, was dat ze dingen met geld zou proberen op te lossen als ze de waarheid kende.
Nog erger, met geld dat niet van haar was! Niet dat haar nieuwe miljardair-baby-trustfonds-imperium-erfgenaam-vriendje het erg zou vinden om een paar duizend te geven, daar ben ik zeker van.
„Ik kan met Alexander praten, hij helpt je heel graag,“ voegde ze eraan toe.
Ik zuchtte wanhopig.
Nog niet in een miljoen jaar! Ik kon de klokken uit de hel me al vol schaamte horen roepen als ik ooit iets van haar zou aannemen.
Wie dacht ze wel niet dat ze was? Moeder Teresa?
„Niet alles draait om geld, Sarah. Ik ben serieus over mijn werk. Ik kan het me niet veroorloven nog een baan te verliezen,“ antwoordde ik geïrriteerd.
Eigenlijk wilde ik keihard schreeuwen dat ik bang was. Ik stond op het punt mijn appartement te verliezen. Voor het eerst in jaren stond ik op het punt mijn shit te verliezen en een mentale inzinking te krijgen. Om het nog enger te maken, verwerkte ik dit allemaal terwijl ik stil op mijn bank lag.
„Waarom moet je toch zo doen? Je laat me je nooit helpen,“ smeekte ze.
Waarom kon het haar eigenlijk zoveel schelen?
Mijn lieve kleine zusje was perfect. Een dikke tien, terwijl ik... nou ja, mezelf was. Ik had saai bruin haar, gewone donkere ogen en was zo dun dat ik een Cheerio als riem kon gebruiken.
Mijn moeder zei altijd: „Als jij een gehaktbal doorslikt, zouden mensen kunnen denken dat je zwanger bent.“
Haha, niet grappig.
Vroeger noemden de gemene kinderen op school me Skeletollie of Skinniollie. Dat klonk meer als een Italiaans gerecht dan als een belediging.
En nu? Nou, er is veel veranderd sinds ik een vrouw ben geworden.
Mijn lichaam was sportiever en slanker dan Sarahs ronde Marilyn Monroe-lichaam.
Ik was nog steeds dun, maar ik vond zelf dat ik er best mocht wezen.
En ja, jarenlang had ik mezelf vergeleken met de perfecte Sarah. Maar ja, wie zou dat niet doen?
Ze was mooi, had mooie rondingen, was stijlvol, blond en precies exotisch genoeg.
Maar het ergste van alles was, ze was aardig. Of nep-aardig. Daar was ik nog niet uit.
Wat me echt zo irriteerde, dat ik het niet zomaar los kon laten?
Fuck, wat hield ze ervan om te wroeten waar het pijn deed.
Ze had er een handje van om mijn mislukkingen op te graven. Dat, gecombineerd met het feit dat ze door het leven ging dankzij haar loobs: looks en borsten, was genoeg om mijn bloed te laten koken.
Op dit moment voelde mijn zus op een veilige afstand houden als de enige veilige optie voor haar overleving.
Dus ja, ik oordeelde openlijk over haar, ook al wist ik dat dat fout was.
Ze was mijn kleine zusje, het enige stabiele in mijn leven, degene die altijd voor me klaarstond.
„Als het niet om geld gaat, gaat het zeker over hoe hij is vreemdgegaan,“ nam ze aan. Ik voelde de lucht uit mijn longen verdwijnen.
Hoewel ik het niet liet merken, deed het nog steeds pijn.
Wist ze maar wat er echt was gebeurd.
„Alsjeblieft, laat het rusten.“
„Stop met zo in de verdediging te schieten. Je weet dat ik aan jouw kant sta, toch? Ik kan nog steeds niet geloven dat Roger in staat zou zijn om—“
„Kunnen we hierover ophouden?“ onderbrak ik haar. Ik sprak elk woord langzaam uit.
Het laatste wat ik wilde, was dit gesprek naar dat onderwerp sturen.
Adem in, adem uit. Verlies je beheersing niet.
„We praten hier over een paar uur persoonlijk wel over,“ voegde ze eraan toe.
„Ik heb al gezegd dat ik niet naar de Hamptons kom, Sarah.“ Ik sprak met opeengeklemde kaken, terwijl ik naar mijn spiegelbeeld keek in een van de spiegels van mijn belabberde appartement.
„Ik ben al begonnen met uitpakken.“
„Maar hij is er al bijna om je op te halen! Dit is Alexan—“
Ik hing op. De stilte duwde het schuldgevoel en het geschreeuw weg.
Vooral het geschreeuw.
Mijn dromen om alleen een rustige vakantie door te brengen en werk te zoeken dat echt geld betaalde, lagen binnen handbereik, en ik had eindelijk succes.
De hemel was dichtbij. Ik kon het voelen! Ik hoorde bijna het geluid van cheques die op mijn naam werden uitgeschreven. En eindelijk zou niemand mijn rust verstoren.
Toen verscheen er een e-mail van de stoute lijst van de Kerstman.
SKYWARD BANK.
Afdeling Financiële Diensten /203 West St, New York, NY 10282
Mejuffrouw Olivia Summer
3107 E 25th St Unit N56, Brooklyn, NY 11226 Flatbush–Ditmas Park
December 2021
Beste mejuffrouw Summer
LAATSTE HERINNERING
Naar aanleiding van mijn brief van achtentwintig november, hebben wij uw halfjaarlijkse betalingen niet ontvangen. Er staat nog een bedrag open van achtenzeventigduizend negenhonderdtachtig dollar en zesentwintig cent op uw privélening.
Als de betaling van deze achterstanden niet binnen zeven dagen binnen is, wordt uw rekening geblokkeerd. Er zullen dan verdere stappen worden ondernomen.
Met vriendelijke groet,
Ben Attewell
Klantaccountmanager
Ik las de brief nog een keer, woord voor woord.~
Adem, slik, adem. Raak niet in paniek.
Dit gebeurde echt. Dit was echt. Ik was blut en had niets te bieden, behalve een enorme schuld voor een vrijwilligersbaan en een falend bedrijf dat me had leeggezogen.
Ik sloot mijn ogen en martelde mezelf opnieuw met de waarheid: ik was blut en vrijgezel.
Ik moest binnenkort mijn huur betalen en het geld op mijn bankrekening raakte op.
Mijn maag begon te rammelen, wat het moeilijk maakte om me te concentreren.
Ik had die survivalprogramma's op tv gezien. Ik kon mezelf leren overleven door boomschors te eten en regenwater te drinken. Oh mijn God... Word ik gek?
Ik was aan het kijken of ik nog wijn over had, toen er iemand op mijn deur klopte.
„Olivia Summer,“ riep een zware mannenstem van achter de deur. „Ik ben hier om u op te halen.“
Had Sarah de chauffeur niet weggestuurd? Die stiekeme bitch!
Mijn blik gleed van de deur naar de brief van Ben Attewell.
Was dit een teken van het universum?
En toen werd het me allemaal duidelijk.
De mentale uitputting die ik zou voelen bij die snobistische familie maakte me misselijk. Maar het kon niet erger zijn dan mijn waardeloze appartement of mijn persoonlijke financiële nachtmerrie.
Ik, Olivia Summer, draaide door.
Mijn benen bewogen al naar de deur toe.
Familie Rothschild, hier kom ik...
Ik opende de deur, en mijn mond viel open toen ik zag wat er voor me stond: een lange, goedgeklede, verleidelijke man voor mijn deur.
Hij was beter gekleed dan een model op de cover van een tijdschrift. Zijn scherpe grijze ogen en mannelijke gezicht waren zo mooi dat mijn hart een slag oversloeg.
Ik geloof dat mijn hart er zelfs helemaal mee stopte terwijl mijn ogen over de gladde huid en het donkere haar van deze Griekse god gleden.
Als dit de chauffeur was, identificeer ik me vanaf nu als een vierwielig voertuig.
