And Then Serie, Boek 1: En Toen Vond De Liefde Mij
Auteur
Ambrosia Starling
Lezers
105K
Hoofdstukken
20
Ze arriveert in een rustig stadje met een gebroken hart, in de hoop dat een frisse start haar wereld weer in evenwicht zal brengen. Wat ze niet verwacht, is een lief, nieuwsgierig meisje dat zich als zonnestralen aan haar vastklampt… of de gereserveerde man die zijn eenzaamheid probeert te verbergen achter stilte en routine.
Terwijl de dagen verstrijken, vindt ze vriendschap, troost en een teder gevoel van thuiskomen dat ze voorgoed verloren waande. Hij ontdekt een warmte waarvan hij nooit dacht dat hij die verdiende. Hun aantrekkingskracht is direct, hun angsten zitten diep en hun hoop groeit langzaam. Durven twee mensen met een verleden dat nog altijd pijn doet, te geloven in iets nieuws?
Hoofdstuk 1: Een Nieuw Huis, Een Nieuwe Start
COURTNEY
„Ava, schatje,“ riep ik, „rond het even af, we moeten over een paar minuten gaan.“
Ergens klonk een klein stemmetje. „Oké, Coco.“ Daarna klonk het gestamp van kleine voetjes.
Ik liep stilletjes voor de laatste keer door het huis, mijn vingers gleden zachtjes over de muren terwijl een heel leven vol herinneringen me overspoelde.
Dit huis was door mijn grootouders gebouwd in de vroege jaren veertig, een simpel, gelijkvloers gebouw van steen en hout dat een thuis werd voor vier generaties van de familie Hayes. Een plek waar iedereen samenkwam voor de feestdagen en waar we verjaardagen vierden alsof het een olympische sport was, met zondagse diners die gevuld waren met goed eten, betere wijn en aanstekelijk gelach.
De nalatenschap van de familie Hayes zat diep in de fundering van dit huis geworteld. Mijn grootouders, mijn ouders, mijn broer met zijn gezin en ik maakten van dit huis een prachtige plek om te wonen.
Nu was dit geen thuis meer; het was gewoon een leeg huis, wachtend op iemand, een andere familie die er nieuw leven in zou blazen.
De ooit maagdelijk witte muren zagen er nu vuil uit, de houten vloeren die hadden standgehouden tegen rennende kinderen en jagende honden waren bekrast en versleten, en de koelkast, waar mijn vader een deuk in had gemaakt omdat hij wilde bewijzen dat zijn sokken het 'gladst' waren, was nu een stil bewijs van mooie tijden die voorbij waren.
Iemand zou hier komen en alles uitwissen, en ik kon hier niet blijven om dat te zien. Het zou als een nieuwe begrafenis voelen; gewoon weer een familielid dat ten ruste werd gelegd.
Na het verschrikkelijke auto-ongeluk dat het leven van mijn ouders, mijn broer en mijn schoonzus had geëist, wist ik dat ik niet nog een verlies aankon, zelfs niet als het alleen maar om bakstenen en cement ging. Dus, na het afhandelen van het testament en het verkopen van wat ik kon, nam ik het besluit om te vertrekken, het boek van dit hoofdstuk in mijn leven te sluiten en opnieuw te beginnen.
Mijn lieve vierjarige nichtje verscheen plotseling naast me. „Ik is klaar, Coco.“
Ik glimlachte naar haar omlaag. Haar pluizige, donkerblonde haar krulde rond haar kleine gezichtje dat besmeurd was met vegen modder en druivenjam.
Ze deed het beter dan ik had verwacht na het verlies, maar ik wist dat kinderen trauma's anders verwerken, en hoewel het nog geen jaar geleden was, waren er momenten die ons beiden overvielen en ons terugwierpen voordat we onszelf weer konden herpakken.
Dat was het doel van deze verhuizing. Hoeveel ik ook van mijn familie hou—hield—het was zwaarder voor Ava om omringd te zijn door de herinneringen en om te gaan met de daaruit voortvloeiende triggers. Het was beter om opnieuw te beginnen, nieuwe herinneringen te maken en een plek te vinden waar we allebei konden herstellen.
Ik keek nog één laatste keer rond voordat ik op de vloer knielde en in haar stralende, honing-hazelnootbruine ogen keek. „Ben je er klaar voor, lieverd? We gaan aan ons nieuwe avontuur beginnen.“
„Ik is klaar, Coco!“ riep ze, en ze sloeg haar armen met een vrolijke gil om me heen.
Ik tilde haar op, droeg haar het huis uit naar de grote witte truck die van mijn vader was geweest en opende de achterdeur. „Oké dan,“ zei ik, terwijl ik haar vastmaakte in haar autostoeltje. „Laten we gaan!“
***
Het duurde dagen voordat we eindelijk bij ons nieuwe huis aankwamen, maar aangezien we geen haast hadden, genoten Ava en ik ervan om de steden en dorpjes onderweg te verkennen. Bij elke stop liet ik haar iets uitkiezen om te kopen, zodat onze nieuwe plek meer zou voelen als een thuis dat we samen hadden gecreëerd.
Een groot metalen bord met een kraaiende haan en de tekst „Rise and Shine, Mother-Clucker“—ze kon nog niet lezen, maar ik vond het fantastisch. Een spuuglelijke roze bloempot waar overal ogen op geschilderd leken te zijn—volgens Ava moesten we die hebben zodat we konden zien wie er op bezoek kwam, of op z'n minst om ze af te schrikken.
Een verrassend prachtig, groenblauw bontkleedje dat perfect zou zijn voor in onze woonkamer om lekker op te knuffelen terwijl we warme chocolademelk dronken. En haar favoriet, Mr. Rockstar Ninja Sprinkles, een knuffelkat met een blauwe ster op zijn voorhoofd die hopelijk in haar kamer zou blijven, samen met de honderden andere knuffels die gewoon met ons mee moesten komen.
We begonnen de dag vroeg, verlieten wat hopelijk het laatste hotel was voordat we bij ons nieuwe thuis aankwamen, stopten om te tanken en een ochtendsnack te halen, voordat we verder reden over kronkelende wegen met een adembenemend landschap aan beide kanten.
We namen een grote omweg omdat ik, zelfs met de hulp van digitale kaarten, geen enkel richtingsgevoel had, en we misten het dorpje Once Again op weg naar Mount Happily After. Het was echter fijn om te weten dat we dicht bij een middelgrote stad waren, voor het geval we voorraden en dingen nodig hadden die het slaperige kleine dorpje misschien niet beschikbaar had.
Ik had het adres van ons nieuwe huis op mijn telefoon staan, en nadat we een paar keer omgeleid waren, klonk de bekende mechanische stem: „Uw bestemming bevindt zich aan de rechterkant.“ Ik stuurde een stil gebedje omhoog in de hoop dat mijn beslissing om het 'schattige, sprookjesachtige huisje' te kopen de juiste keuze zou zijn.
Ik reed de grote truck en de verhuiswagen over een onverharde weg vol gaten en weggespoelde bermen, waardoor ik het stuur krampachtig vasthield.
Gelukkig had Ava de tijd van haar leven en stuiterde ze als een bal rond op de achterbank, zonder enig idee te hebben hoe bezorgd ik was.
Het terrein lag niet boven op een berg—godzijdank—maar het was ook niet op vlak land, dus ervoor zorgen dat de truck en de aanhanger niet naar beneden gleden door gebrek aan wegonderhoud was iets dat ik moest aanpakken, vooral voordat de winter begon en de sneeuw viel.
„We zijn er bijna, Ava schatje,“ zong ik luid boven haar gelach uit, terwijl de weg vlakker werd en het beboste gebied zich voor ons opende. „Nog een heel klein stukje...“
De woorden stierven in mijn keel.
Oh lieve hemel, nee!
De plek was een complete ramp. Ik slikte mijn tranen in en dwong de zware brok in mijn keel omlaag.
Het was de juiste plek. Aan het weinige dat ik van het huis kon zien, was het hetzelfde, maar de foto's moesten wel tientallen jaren ouder zijn, want dit... dit was een vervallen bouwval.
Vechtend tegen mijn emoties was ik trots op mezelf dat ik de truck en aanhanger achteruit had gereden en op de enige beschikbare plek onder een paar schaduwrijke bomen had geparkeerd.
„Ava, schatje, blijf hier terwijl Coco voor de aanhanger zorgt, oké?“
„Okiej.“ Ze zag er nerveus uit toen ze uit het raam keek. „Mag ik mijn riem losmaken?“
Ik opende de deur van de truck, ineenkrimpend bij de gedachte om in mijn korte broek en slippers het hoge gras in te stappen.
Kwamen er in dit gebied veel slangen voor? Voor zover ik kon zien, kon er wel een verrekte beer in dat dikke gras een winterslaap houden.
„Ja, moppie, dat mag, maar blijf in de truck.“ Ik zag hoe haar kleine vingertjes naar de sluiting van haar autostoeltje vlogen, terwijl haar hoofd op en neer knikte. „Ik doe de deur dicht zodat er geen beestjes binnenkomen, maar ik ben achter de truck om de aanhanger los te maken en dan ben ik zo weer terug.“
Ze stond al voor het raam van de achterdeur met haar gezichtje ertegenaan gedrukt. „Okiej, Coco.“
Ik haalde diep adem, liet me voorzichtig op de grond zakken en sloot de deur. Het gras kwam tot aan mijn middel en ik had het gevoel dat ik erdoorheen moest waden, waarbij ik mijn hand op de truck hield om te blijven staan.
Toen ik eindelijk de achterkant van de truck bereikte, liet ik de steunpoot zakken en maakte ik de aanhanger los van de truck. Het leed geen twijfel dat we terug de heuvel af moesten naar het dorp om een plek voor de nacht te vinden, en mogelijk langer als ik vandaag de makelaar niet te pakken kon krijgen om deze puinhoop op te lossen.
Toen ik terugliep naar het bestuurdersportier, stopte ik voor de deur van Ava en deed hem open. „We zijn op avontuur, toch?“
Toen ze knikte, pakte ik onze logeertas en haalde er een rekbare yogabroek uit. „Kun jij even op de grond kijken en me mijn tennisschoenen aangeven, alsjeblieft?“ Ze sprong van de achterbank en begon in de tassen op de vloer te rommelen. „We kunnen niet op avontuur gaan als we niet de juiste kleren aan hebben, dus we moeten ons omkleden.“
Ze gaf me de schoenen precies op het moment dat ik mijn rekbare broek had aangetrokken. „Ik ook omkleden?“
Toen ik over mijn schouder terugkeek, wist ik dat dat hem niet ging worden. Ze zou verdwijnen in het overwoekerde onkruid. Bovendien had ik geen idee wat voor dieren er in het gras op de loer lagen, dus ik wilde niet riskeren dat ze gewond raakte.
„Weet je wat,“ zei ik terwijl ik mijn schoenen aantrok. „Ik draag je zodat je niet vies wordt, maar jij hebt de leiding over de telefoon, oké?“
Haar hele gezicht lichtte op. „Dat kan ik!“
„Natuurlijk kan je dat,“ zei ik, terwijl ik haar in mijn armen nam en de telefoon aan haar gaf. „Je bent een grote meid.“
Ze gilde en sloeg haar armen om mijn nek terwijl ik bukte en een grote tak uit het gras haalde. „Nu zijn we pas echt op avontuur. Ik heb mijn trouwe sidekick en een zwaard, en we gaan op zoek naar een schat!“
„Jippie!“ riep ze, en ze klemde haar benen om me heen net op het moment dat ik de tak in lange, vegende bewegingen door het gras zwaaide, in de hoop alle dieren weg te jagen.
Ik luisterde terwijl ze alle soorten schatten opnoemde die we konden vinden: glimmende stenen, mooie bloemen, een konijntje. De lijst was eindeloos en geen enkele keer noemde ze goudstaven of fonkelende juwelen, maar toen ik dat deed, haalde ze haar schouders op en zei dat die saai waren, en dat als we die vonden, ik ze mocht hebben.
Prima voor mij. Ik kon alle hulp gebruiken die ik kon krijgen.
