Delilah Delen Boek 3
Auteur
Lezers
111K
Hoofdstukken
23
Verboden Ceremonie
TATIANA
De Fae hadden zichzelf overtroffen. Bloemen en prachtige, adembenemende natuur hadden het kasteel overgenomen.
Ik wenste dat ik geen pantoffels had aangetrokken. Dan kon ik mijn voeten in het zachte mos laten zakken, dat de rode loper over de stenen had vervangen. Maar ik wilde niemand ziek maken.
Mijn jurk leek in niets op wat ik ooit had gedragen. De sleep leek als water over de grond te stromen en trok me helemaal niet naar achteren. Ik voelde me juist nogal bloot.
Ik dacht niet dat ik zenuwachtig zou zijn, maar tijdens het lopen klopte mijn hart snel. Ik liep de trap af naar de hal bij de tuinen en stopte even.
Een schaduw in de spiegel.
Toen ik onsterfelijk werd, nam ik onbewust het leven van een onsterfelijke. Oorlog en hongersnood trokken hand in hand over de aarde. Schepen zonken en piraten plunderden... De god van de oorlog, die de meeste mensen toen en nu nog steeds kennen, is Ares.
Maar ik was bang voor de god met het koude hart. De god die mij niet kon bereiken, hoe hard hij het ook probeerde.
Ik stond op het punt om te trouwen met mijn voorbestemde in een Fae-hof. Het was een droom die uitkwam. Toch bleef dit als een schaduw over ons hangen zolang deze vloek bestond.
Ik was een vloek voor ons... Zelfs nu wist ik dat sommige van onze gasten ziek konden worden. Ik keek naar mijn handen en stopte op de trap. Blote handen.
Hij kon niet alleen leven, maar ik kon niet leven met alle mensen die zijn status van hem eiste. Maakte hij andere mensen ziek door contact met mij?
Tatiana?
Sorry, ik maak me gewoon zorgen.
Hoe kan ik je helpen?
Ik dacht daar even over na met een glimlach op mijn lippen. Toen stuurde ik hem beelden van onze seks. Mijn tenen die kromden. Het moment dat zijn—
Tatiana! gromde hij veelbelovend in mijn hoofd.
Hij was mijn geliefde en de heksen hadden een geschreven contract. Zelfs als ik de bruiloft wilde afblazen, wat niet zo was, moest ik me aan het contract houden en met hem trouwen. Alles zou goed komen. Toch?
Toen ik door de open glazen deuren de tuin in liep, kreeg ik een knoop in mijn maag. Het was het meest magische tafereel dat ik ooit had gezien. Het bracht me direct terug naar mijn kindertijd.
Een vampier wachtte bij het altaar. De opperheks stond klaar om de ceremonie te bekijken. Oudere eiken-Fae stonden te wachten met een kom water.
Vuurvliegjes verlichtten de tuinen, die waren veranderd in een sprookjesbos.
Overal bloeiden bloemen en er zaten gasten in de bomen. Die bomen waren zo groot geworden dat er zelfs met mos bedekte stammen op de grond lagen.
In de verte kabbelde zachtjes water. Ik wist echter niet zeker of de Fae de fontein met rust hadden gelaten of er iets anders mee hadden gedaan.
Er waren allerlei soorten Fae aanwezig, sommigen stonden en anderen zaten. Er was een rij van zes heksen, die allemaal met gekruiste armen stonden en boos keken.
Toen zag ik één persoon die helemaal in het zwart gekleed was. Ze zat zo dat ik haar gezicht niet kon zien. Haar lange haar viel helemaal tot op haar blote voeten.
Ik herkende haar niet en haar ogen waren helemaal wit.
Dit voorspelde weinig goeds.
Ze was echter geen Fae, en alle machtige zieners waren lang geleden uitgestorven. Toch? Blijkbaar bewees deze persoon het tegendeel. Het feit dat ze hier was, vond ik verontrustend.
Deze vrouw zat apart van de heksen. Mijn aanstaande man keek met enige verwarring naar haar.
Er begon muziek te spelen die niet op menselijke muziek leek. Het was levendig en vol vreugde en leven. Ik voelde dat het gras onder mijn voeten me aanmoedigde om te gaan. Om naar hem toe te gaan.
Ik moest een beetje lachen, want hun magie was bedwelmend. Ik zag dat de andere heksen zich ongemakkelijk voelden. Zij hadden weinig ervaring met de magie van de Fae.
Als ze dat wel hadden, was dat waarschijnlijk geen goede ervaring geweest. Hun magie was niet voor ons bedoeld. Dat betekende niet dat we het niet konden gebruiken of respecteren. Of ervan konden genieten op onze trouwdag.
Ik was zo lang alleen geweest. Toen mijn ogen de zijne ontmoetten, voelde ik een diepe rust. Ik stapte naar het altaar en legde mijn blote handen in die van hem.
„Welkom, Tatiana, laatste prinses van de heksen,“ kraste de oude Fae.
„Gewoon... Tatiana, alsjeblieft,“ mompelde ik bijna fluisterend. De titel van prinses? Die wilde ik vandaag niet. Ik wilde niet bekendstaan als de Gifprinses die met een vampier trouwde.
Ik wilde deze dag herinneren als de dag waarop ik met mijn voorbestemde trouwde.
De oude Fae knikte en hief haar handen op.
„Vandaag verbinden we deze twee als één. Zodra de bloeduitwisseling dit pact heeft verzegeld, zal zij één worden met de nacht. En één met de leylijn. Samen zullen zij de—“
Leylijn? Ben jij verbonden met een leylijn? vroeg ik hem in paniek. Mijn gezicht bleef neutraal, maar mijn handen trilden in de zijne.
Hogepriesteres Iona zou niet alleen woedend zijn dat ik zulke kracht zou krijgen. Ik kon me fysiek ook niet met nog een leylijn verbinden.
De kracht in mij kwam van een leylijn die ik had gestolen. Als ik hiermee zou samensmelten—
Was dat de bedoeling van de Fae geweest? Wie weet wat dat teweeg zou brengen...
Maar hoe konden ze dat weten? Alleen de leiders van de coven wisten de waarheid. Dat was onderdeel van de afspraak geweest om haar onderdak te bieden. Dat, en hun angst voor haar krachten, maar—
Ja, het maakt deel uit van de erfenis van mijn familie, zei Nicodemus verward, alsof dit algemeen bekend was. Dus dat maakte zijn familie zo machtig...
„Persephone en Hades, Osiris en Nyx, Aita en Mania, jullie zullen vrede en balans brengen waar eerst alleen pijn en verlangen was. Laat jullie uitdagingen jullie kracht worden in deze verbintenis.“
Nicodemus plaatste onze samengevouwen handen in de kom. De magie trok in ons en stroomde onze lichamen binnen, totdat de kom kurkdroog was. Dit was niet goed. Dit was heel erg slecht.
We kunnen de ceremonie en onze verbintenis nog niet voltooien. Niet als geliefden en ook niet hiervoor.
Wat? Nicodemus klonk gekwetst en in de war. Toch bleef hij glimlachen. Hij trok mijn handen met de zijne uit de kom en draaide zich om naar het publiek.
Iedereen stond te juichen, maar toen dwaalden zijn ogen weer af. De bleke blinde vrouw keek zwijgend toe, terwijl alle anderen klapten, dansten of iets gooiden.
Wie is zij? vroeg ik nieuwsgierig.
Ik weet het niet, maar ze ruikt naar Raven... Dat lossen we later wel op. Waarom wil je dit plotseling niet meer doen? Ik dacht dat dat juist de bedoeling was van mijn geliefde worden en—
Hij ratelde maar door. Ik had hem gekwetst. Ik kon het voelen door onze band. Het was niet mijn bedoeling. Goden, ik wilde huilen en smeken. Ik wilde hem alles vertellen, maar er was te veel aan de hand en er waren te veel gasten.
Ik kan het niet, want... ik heb een leylijn leeggezogen en de kracht ervan zit in mij, fluisterde ik via de band.
Hij deinsde fysiek achteruit en liet mijn handen los. Ik had hem nooit rechtstreeks verteld wat ik voor de spreuk had gedaan. Ook al had ik geprobeerd hem te vertellen hoe vreselijk het was.
De ernst van wat ik had gedaan, drong tot hem door.
Er waren maar heel weinig wetten in de natuur. Het waren oude wetten die er toen waren om iedereen te beschermen.
Eén daarvan was dat je kracht uit een leylijn mocht halen, maar nooit totdat deze stierf. En je mocht nooit proberen de kracht voor jezelf te stelen. Er waren enge verhalen over uit elkaar gerukt worden of erger...
Ik had die wet gebroken.
Je hebt gelijk, we kunnen dit niet, dacht hij fluisterend naar mij. Daarna trok hij al zijn mentale muren op. Het waren net gladde, koude stalen muren om me buiten te sluiten. Het was alsof hij er helemaal niet was geweest.
Ik was weer alleen.
