Van massief steen
Auteur
E. G. Patrick
Lezers
1,5M
Hoofdstukken
101
Hoofdstuk 1.
De klok tikte, een herinnering om de tijd in de gaten te houden.
„Mag ik hem ja zeggen?“ vroeg Ann opgewonden door de telefoon.
„Nee. Absoluut niet.“
„Je moet er vaker op uit, Vee.“
„Dat zeg je altijd.“ Ik trok een gezicht dat ze niet kon zien.
„Het is al veel te lang geleden. Je weet dat ik gelijk heb.“
„Er is geen haast bij. Echt niet.“
„Ga erop uit en ontmoet nieuwe mensen,“ zei Ann.
„Je bent niet goed snik.“
„Nee, ik ben je beste vriendin. Het duurt één om er één te kennen.“ Ze lachte.
„Ik moet gaan, anders kom ik te laat op mijn werk. Waarom ben jij zo vroeg uit de veren?“
„Ik zei het toch, ik ben je beste vriendin. Bel me later.“
„Oké. Doei.“
Vandaag was een belangrijke dag, dus ik trok nette kleren aan. Ik droogde mijn haar zorgvuldig en was tevreden met hoe ik eruitzag in mijn blauwe jasje en witte blouse.
Als nieuwe medewerker bij Oliver en Harold ging ik met mijn baas, Paul Anders, naar het Paramount Hotel in Toronto.
We hadden een afspraak met advocaten van Laurier en Stone over de fusie van twee banken - E&B Dominion, hun cliënt, en Berkley's, de onze.
Ik stapte de straat op. Mijn hoed was ik vergeten, maar ik ging niet terug. De metrotrap was vlakbij.
Het was druk, dus de luide trein zorgde ervoor dat ik en anderen er een tandje bij zetten.
Terug op straat wikkelde ik mijn rode sjaal strak om me heen. Er hing een poster voor een museumtentoonstelling in mei, over Franse koningen. Dat leek me wel wat.
Ik liep verder en het Paramount kwam in zicht. Ik checkte mijn tas en stapte naar voren zonder te kijken. Bam! Mijn laptoptas blokkeerde de draaideur.
Verrast keek ik op. Een man zat klem tussen het glas. Zijn donkerblauwe ogen waren adembenemend. Ik knipperde - zijn gezicht was erg knap. Hij was verbluffend.
Ik zei: „Het spijt me heel erg, ik had beter moeten opletten.“
De man keek me aan. Zijn bijna zwarte haar was kort en hij was zeer goed gekleed. Hij had een blauwe wollen jas over zijn arm.
Ik wilde hem zeggen dat het koud was en dat hij zijn jas aan moest doen, maar ik hield mijn mond.
De man zag er belangrijk uit en berispte me alleen met zijn ogen. Ik ging opzij, keek naar hem op, en hij keek op me neer, zonder zijn gezichtsuitdrukking te veranderen.
Ik kon het niet laten om nog eens te kijken toen hij de hoteltrappen afliep. Net toen hij in een zwarte auto wilde stappen, keek hij om en onze blikken kruisten vlak voordat ik naar binnen ging om Paul te ontmoeten.
We hadden afgesproken in de Bayview Room op de derde verdieping. Net toen de lift openging, hoorde ik Pauls vriendelijke stem achter me. „Goedemorgen, Violet.“
„Goedemorgen. Ben je klaar voor de vergadering vandaag?“
„Het is het enige waar ik aan heb gedacht sinds vrijdag. Heb je onze papieren?“ Ik knikte en wees naar mijn tas.
In de kamer trok ik de jaloezieën half naar beneden, waardoor er wat licht binnenkwam. Er stonden acht zwarte stoelen rond een grote tafel en twee borden aan de zijkant.
Ik zette mijn computer op aan de linkerkant, dicht bij het stopcontact. Paul vroeg of ik koffie wilde.
„Nee, dank je,“ zei ik.
Hij haalde er een voor zichzelf, ging toen naast me zitten en bekeek de papieren voor de vergadering. Twee van onze collega's, David Hershey en Mark Burns, kwamen binnen.
Paul zou Adam Stone ontmoeten, de hoofdpartner bij Laurier en Stone. Paul vertelde dat meneer Stone beroemd was vanwege de fusie van twee grote fastfoodketens.
Het was niet makkelijk geweest omdat beide belangrijk waren in de branche. Maar hij vond een manier om het te laten werken, wat goed voor hen was en hem veel geld opleverde.
De fusie was wereldwijd in het nieuws. Hij was toen pas vijfentwintig. Kort daarna werd hij partner bij Laurier, de andere advocaat.
Net voor negen uur kwamen een man en vrouw binnen die zeiden dat ze advocaten van Laurier en Stone waren. Ze zeiden dat meneer Stone er zo zou zijn, hij was een telefoongesprek aan het afronden.
Ik ging rechtop zitten. De lange, goed geklede man die binnenkwam was dezelfde die ik eerder klem had gezet. Paul ging naar hem toe om hem te begroeten.
„Adam, fijn je weer te zien.“ Paul schudde zijn hand.
„Goedemorgen, en bedankt dat je hier wilde afspreken.“ Zijn stem was diep en mannelijk, geschikt voor radio of tv. Hij knikte naar zijn twee advocaten en toen naar David en Mark.
Paul keek naar mij. „Dit is mijn assistente, Violet Cole. Ze zal notities voor ons maken. Is dat goed?“
Meneer Stone kwam naar me toe en stak zijn hand uit terwijl ik opstond. „Goedemorgen. Je komt me bekend voor.“ Hij kneep in mijn hand en ik voelde een vreemde sensatie. „Aangenaam kennis te maken.“
Ik voelde mijn gezicht warm worden. „Goedemorgen, meneer Stone. Eveneens aangenaam.“
Hij keek me aan met een kleine glimlach, en ik keek terug tot ik me realiseerde dat ik in een kamer stond met zes advocaten. Ik ging zitten en keek toe hoe meneer Stone naar zijn kant van de tafel liep.
Toen de vergadering begon, lette ik goed op. Ze hadden het over de computersystemen van de banken die niet compatibel waren. Op een gegeven moment zei meneer Stone: „Gaat het daar goed met je?“
Ik keek naar hem. „Ja hoor, prima, dank u.“ Hij knikte, tevreden met dat antwoord.
De lunch werd binnengebracht, maar ik had wat frisse lucht nodig. „Paul, ik ga even naar buiten. Heb je nog iets nodig?“
Hij keek me vriendelijk aan. „Nee, we redden het hier wel.“
„Terug om één uur?“ vroeg ik. Paul knikte en wendde zich toen tot David die hem iets vroeg.
Ik trok mijn jas en sjaal aan terwijl ik de trap afliep. De lucht was zwaar bewolkt. Ik vond een koffiebar verderop in de straat en ging op een hoge stoel bij het raam zitten met een koffie en een appelgebakje.
Af en toe dacht ik aan hem, de beroemde zakenadvocaat. Ik kon Ann bijna horen zeggen: „Je moet vaker uitgaan.“
Ik moest toegeven dat ik opgewonden was om deze middag meer tijd met hem door te brengen. Ik dacht aan onze ontmoeting bij de draaideur.
Zijn ogen - ze hadden dwars door me heen gekeken, daar was ik zeker van. Ik vroeg me af wat hij had gezien. Ik hoopte dat het niet... Ik stopte met erover na te denken toen ik mijn vork oppakte.
Ik keek op mijn horloge en ging terug. Twee financiële experts hadden zich bij de advocaten gevoegd. Meneer Stone zei tegen een van hen: „Ik heb naar de cijfers gekeken en-“ Hij keek op toen ik binnenkwam en glimlachte.
Om drie uur namen we een pauze. Op weg terug van het toilet kwam hij de gang in. Toen hij voor me stopte, moest ik weer in die donkerblauwe ogen kijken.
Hij stond op een mannelijke manier, leunend met zijn brede schouder tegen de muur, zijn overhemd strak om zijn gespierde lichaam. Toen de lucht stilstond, besefte ik dat ik niet ademde.
Zijn charme overweldigde me en maakte mijn mond droog. Toen zei hij met een stem zo glad als rode zijde: „Blijf je wakker bij al dat juridische gepraat?“
Mijn lippen voelden droog aan toen ik ze opende. „Het valt wel mee, en ik leer hoe je deals sluit.“
„Ik hoop dat ik niet al mijn geheimen verklap.“ Hij glimlachte nu. „Tot zo in de vergaderzaal dan.“
Daarna keek ik toe hoe hij zelfverzekerd de gang afliep. Ik voelde me opgewonden vanbinnen en moest diep ademhalen voordat ik de kamer weer in ging.
De vergadering eindigde om half zeven. Ik stuurde Ann een berichtje om te vragen of ze kon afspreken voor het eten.
„Afspraak bij onze deli, tot zo. xo,“ antwoordde ze. „Onze deli“ had goede, goedkope wijn, wat de reden was dat we er zo van hielden. Ze maakten ook een geweldige corned beef sandwich.
Toen ik bij het perron aankwam, werd er een vertraging van dertig minuten aangekondigd. Ik was moe, maar besloot te gaan lopen en stuurde Ann een berichtje om het te laten weten.
Toen rende ik de trap weer op. Natuurlijk begonnen er grote sneeuwvlokken om mijn hoofd te vallen toen ik het station verliet. Ik wenste dat ik was teruggegaan voor mijn hoed.
De wind blies terwijl ik terugliep. Met mijn hoofd naar beneden liep ik sneller over de nu gladde stoep. Nog drie stappen, en bam, ik botste tegen iemand op.
Blij dat ik niet viel, keek ik op. Hij was het. Shit! Ik stond voor het hotel dat ik net had verlaten.
„Gaat het?“ Hij raakte mijn schouder aan.
„Ja hoor, prima. Met jou?“ Ik was voor de tweede keer vandaag in verlegenheid gebracht.
Hij bekeek zichzelf. „Ja, perfect. Waar haast je je naartoe?“
„Ik ga met een vriendin eten. De trein heeft vertraging, dus ik dacht te gaan lopen.“
Er kwam een zwarte auto aanrijden en een chauffeur stapte uit om zijn laptoptas aan te nemen. Meneer Stone knikte naar hem en draaide zich weer naar mij. „Ik kan je een lift geven als je wilt.“
„Het is echt niet nodig. Ik kan lopen.“
Hij keek naar mijn haar dat om mijn gezicht waaide en opende het portier. Ik moest wel instappen of onbeleefd lijken. Hij ging naast me zitten en glimlachte.
Ik zat nu naast de advocaat van de tegenpartij en hoopte dat Paul niet naar buiten zou komen en ons zou zien.
„Waar naartoe?“ vroeg hij, en ik vertelde het de chauffeur. De zachte stoelen en de warmte van de auto voelden aangenaam. „We blijven elkaar maar tegenkomen. Ga je met je vriend eten?“
Ik keek opzij en probeerde normaal te blijven ademen. Hij was moeilijk te doorgronden, wat me nerveus maakte, en hij was erg lang in de auto. „Nee, mijn vriendin Ann.“
„Dat is gezellig. Is het een goed restaurant? Zou ik het moeten proberen?“
„Het is gewoon een kleine deli, en we vinden het er fijn.“
„Het moet wel goed zijn als jullie er steeds terugkomen. Als ik niet zo druk was, zou ik met jullie meegaan.“ Hij glimlachte in zichzelf.
„Echt waar?“ Ik kon me Anns gezicht al voorstellen als ik met hem binnen zou komen. Ze zou alle spinnenwebben vergeten.
„Ja, echt waar. Ik meen altijd wat ik zeg.“ Mijn mond voelde weer droog en ik had moeite met slikken.
Al snel stonden we voor de deli en de chauffeur opende mijn deur. Toen ik naar meneer Stone keek, knikte hij ten afscheid.
Terwijl ik uit de auto stapte, pakte hij mijn hand. „Hé, denk eraan om op te letten waar je loopt.“
„Dat zal ik doen.“ Hij kneep nog eens in mijn hand en ik verstijfde. Uiteindelijk wist ik uit te brengen: „Bedankt voor de rit.“
Ann zat aan onze gebruikelijke tafel, en toen ik omkeek stond de auto nog steeds voor de deur. Ik omhelsde Ann toen ze opstond, en toen ik weer keek reed de auto weg.
Ik moest toegeven dat ik het soms miste om met Ann samen te wonen, maar andere keren was ik blij met mijn privacy. Ik zou hiervan genieten tot mijn nieuwe huisgenoot eind augustus zou intrekken.
Brian zat in zijn laatste jaar wiskunde en was van plan de meeste weekenden met zijn vriendin uit de stad te zijn. Dat was een van de redenen waarom ik hem had gekozen uit de vele mensen die er wilden wonen.
Ann en ik bestelden onze gebruikelijke corned beef sandwiches en het huiswijn. Ik vertelde Ann over de lange dag zonder bedrijfsnamen te noemen. „Ik denk dat de week net als vandaag zal zijn - vroeg beginnen en laat eindigen.“
„Dat wordt een lange week. Hoe blijf je dan wakker?“
Ik glimlachte. „De andere hoofdadvocaat ziet er erg goed uit.“
„Wat? Goed genoeg om mee te daten of gewoon een beetje?“
„Je bent zo dramatisch,“ we lachten allebei. „Hij is waarschijnlijk bezet. Maar een meisje mag dromen, toch?“
Anns gezicht lichtte op met een glimlach. „Misschien is hij wat je nodig hebt om weer te gaan daten. Dus, wat vind je leuk aan hem?“
„Ik weet eigenlijk niet veel van hem, alleen wat Paul me heeft verteld. Ik denk dat hij achtentwintig of negenentwintig is, lang, donker haar en blauwe ogen.
„Hij werd beroemd met die fastfood-deal die een paar jaar geleden in het nieuws was.“
Ann zette haar wijnglas neer. „Je hebt zijn ogen opgemerkt. Dat is interessant.“
„Is dat alles wat je hebt gehoord?“ Ik lachte. „Het is maar een kleine crush, en ik zal hem waarschijnlijk nooit meer zien.“ Het idee maakte me verdrietig.
„Ik zag je uit een auto stappen. Was dat Paul die je een lift gaf?“
„Nee, hij was het. We botsten tegen elkaar op weg hiernaartoe. Het begon te sneeuwen en hij ging waarschijnlijk toch deze kant op.“
„Hij is beleefd. Dat is goed.“
„Genoeg daarover. Hoe gaat het met Ted?“
Haar gezicht klaarde op. „Alles gaat geweldig, en ik vind het heerlijk om bij hem thuis te komen. Weet je nog dat ik twijfelde?“ Ik knikte. „Ik ben zo gelukkig, Vee.“
„Jullie passen goed bij elkaar, en jullie zijn allebei geweldig.“
Toen we klaar waren, gingen we naar de trein. Die van Ann kwam eerst, waardoor ik achterbleef om op de mijne te wachten.
Al snel waren Adam Stone en zijn geweldige ogen weer in mijn gedachten, en ik vroeg me af wat hij had gezien toen hij me recht aankeek.
