Gestolen door de alfa Boek 2
Auteur
Midika Crane
Lezers
163K
Hoofdstukken
27
Oost West, Thuis Best
SEIZOEN 2
Geproduceerd door: Jennifer Sherman
Geschreven door: Will Buckingham & Adam Sharp
Mara
„Mara, het komt wel goed...“
„Daar twijfel ik ten zeerste aan.“
„We brengen hun vermiste meisjes thuis. De Purity Pack zal als een blok voor me vallen. Precies zoals jij deed.“
„Daar zou ik niet zo zeker van zijn, Alpha Kaden...“
Ik staar naar de torenhoge muren, met Kaden aan mijn zijde. Het voelt als een eeuwigheid geleden sinds de laatste keer dat ik hier bij de Purity Pack was. Ik was nog maar een dwaas, klein meisje toen ik wegging. Nu ben ik de Luna van de Vengeance Pack, en mijn mate is Alpha Kaden.
De grote boze wolf.
Ik vraag me af wat mijn ouders zullen denken.
Kaden heeft gelijk. We hebben de vermiste meisjes. Zodra we alles uitleggen, moeten ze hem wel aardig vinden. Toch?
Toch?!
Ik hoor een luid mechanisch gezoem wanneer twee grote deuren in de muur uit elkaar schuiven.
Slik.
Daar gaan we dan...
Kaden en ik volgen de bewakers van de Purity Pack naar binnen. Milly en de vermiste meisjes lopen achter ons. Ze staren vreemd naar de straten en gebouwen die we vroeger zo goed kenden. Na de gruwelijkheden die ze in de tunnels hebben meegemaakt, moet thuiskomen onwerkelijk voelen.
We bereiken het stadsplein. Het lijkt alsof de hele roedel zich heeft verzameld om ons op te wachten.
Mijn ogen vullen zich met tranen.
Hoe erg de Purity Pack me ook heeft verpest en me tegen mijn toekomstige mate heeft opgezet, het voelt toch goed om thuis te zijn.
„Milly!“
Haar ouders barsten uit de menigte en sluiten hun dochter in de stevigste omhelzing die ik ooit heb gezien.
Milly's gezicht straalt van gelukkige tranen. Ze kijkt op en geeft me een dankbare glimlach.
Ik straal. Ik ben zo blij voor haar.
De ouders van de andere meisjes vinden hun dochters en delen tranende omhelzingen. Mijn hart zwelt op. Ik heb nog nooit zo'n uitbarsting van emotie gezien bij onze roedel. Met al onze strikte regels en religie zou je niet denken dat we het in ons hadden.
Ik zie Kaden zijn ogen deppen. Hij merkt me op en draait zich af.
„Wat? Er zit gewoon wat vuil in, dat is alles.“
Is Kaden stiekem een softie?
Oh mijn godin.
Ik hou meer van hem dan ooit.
„Mara!“
Ik herken de stem van mijn moeder. Ik verlaat Kadens zijde om haar in de menigte te zoeken. Ik vind mijn ouders bij het standbeeld van de Maangodin, in het midden van het plein.
Typisch.
Inmiddels huil ik de ogen uit mijn kop. Zij ook. Terwijl we knuffelen, probeer ik te vergeten dat we knallende ruzie hadden de laatste keer dat ik ze zag. Het voelt als een leven geleden.
„Ik heb jullie zo erg gemist,“ weet ik uit te brengen.
„We hebben elke nacht tot de Maangodin gebeden om je thuis te brengen,“ zegt mijn vader ademloos. „Elke avond opnieuw.“ Mama knikt fanatiek.
Ugh. Konden we maar gewoon een leuk familiemoment hebben zonder die stomme Maangodin?
Ik houd me in. De oude Mara had ze met liefde verteld dat de Maangodin er verdomme niets mee te maken had. Maar ik sta nu boven kinderachtige ruzies.
Plotseling doet een luide jammerklacht het vrolijke geklets om ons heen verstommen.
Alle ogen richten zich op een stel van middelbare leeftijd. De vrouw huivert van verdriet.
„Amber? Amber? Waar is mijn Amber?“
Oh fuck.
We hebben ze niet allemaal.
Mijn hart breekt voor de verwoeste vrouw. Ze dwaalt over het plein als een geest. Ze breekt in bij de familiereünies om de meisjes te vragen of ze haar vermiste dochter hebben gezien.
Ik weet dat het gek klinkt, maar het voelt alsof dit allemaal mijn schuld is.
„Waar is ze? Geef antwoord, grote motherfucker!“
„Ik weet het niet!“
Ik kijk op en zie de man van de vrouw op Kaden afstappen. Er is een moordlustige blik in zijn ogen.
Oeps! Ik heb nog nooit iemand in de Purity Pack horen vloeken—behalve mezelf natuurlijk. Deze vermiste meisjes hebben onze conservatieve kleine gemeenschap volledig op zijn kop gezet.
De man kijkt met samengeknepen ogen naar de tatoeages op Kadens gespierde armen.
„Wacht eens even... jij bent van de Vengeance Pack!“
Ik denk dat het slechts een kwestie van tijd was. Vooral gezien alle Anti-Vengeance Pack posters die overal op het plein zijn geplakt, zo merk ik nu op.
Ik ren snel naar de zijde van mijn mate. Hij lijkt niet te weten hoe hij moet reageren op de rouwende vader, die met moord in zijn ogen op hem afkomt.
„Stop! Het is niet Kadens schuld!“
Ik zie monden openvallen om me heen.
Shit shit shit!
Waarom zei ik Kaden?
Zonder zijn kap en handschoenen zouden ze hem nooit hebben herkend.
Ik ga ongemakkelijk verder...
„Hij was vervloekt... Hij heeft geholpen om deze meisjes te redden...“
„Mara heeft gelijk!“
„Kaden is niet de slechterik!“
Milly en de andere meisjes vallen in om Kaden te verdedigen. Maar niemand lijkt tot ze door te dringen.
De ouders kijken Kaden met angstige blikken aan. Ik hoor ze naar adem happen en fluisteren.
Mijn mate bevindt zich plotseling in het middelpunt van de belangstelling van dit circus.
Hij doet een wankele stap naar voren en kijkt wat onzeker.
„Ik ben Alpha Kaden van de Vengeance Pack. Ik weet dat velen van jullie geloven dat ik iets te maken heb met jullie vermiste meisjes. En, nou ja, dat was ook zo...“
Hij worstelt om de juiste woorden te vinden. Ik weet dat het moeilijk voor hem is om dit toe te geven. Vooral voor een paar honderd opgefokte weerwolven die hem al haten. Maar ik weet dat hij ze kan overtuigen.
Kom op, Kaden. Je kunt dit.
„Ik... ik werd beheerst door mijn kwaadaardige broer...“ stottert hij, waardoor hij de menigte begint te verliezen.
„Bullshit!“ Een trillende schreeuw opent de sluizen. De menigte begint te zoemen als een opgeschopte bijenkorf.
„Vertel ons de waarheid, Alpha Kaden!“
Ik hoor hoe de stemmen van mijn eigen ouders zich bij de menigte voegen.
„Waar is Amber?“
„Waar is Amber?!“
Kaden kijkt overweldigd. Communicatie is nooit echt zijn ding geweest. Steeds meer boze stemmen stijgen om ons heen op. Dit had niet erger kunnen verlopen...
Ambers vader raapt een steen van de grond. Hij gooit hem over mijn hoofd heen richting Kaden. Kaden kan hem nog net ontwijken.
Meer ouders rapen stenen, stokken en afval op—alles binnen handbereik—en gooien het naar Kaden.
„Jullie dwazen! Ik weet helemaal niets!“
Kaden kookt van woede terwijl hij zich afschermt voor de neerkomende voorwerpen. Ik kan zien dat het al zijn energie kost om niet terug te vechten. Ik zie zijn wolf bijna krabben om eruit te komen. Die van mij doet dat namelijk ook.
Ik kan niet geloven dat de Purity Pack zo onwetend is. Zo onwillig om te luisteren.
We hebben de vermiste meisjes teruggebracht. Ze zouden Kaden in ieder geval een kans moeten geven.
Het was een slecht idee om hem hierheen te brengen. Ik had beter moeten weten.
„Stop!“
Een keiharde stem stijgt boven het lawaai uit. Iedereen bevriest.
Alpha Rylan baant zich een weg door de menigte naar Kaden. De uitdrukking onder zijn korte zilveren haar is zoals altijd onleesbaar.
De menigte wijkt uiteen. Iedereen, behalve Kaden, ontbloot zijn nek uit respect voor de leider van de Purity Pack. Zelfs ik.
Ik weet dat ik nu bij de Vengeance Pack hoor, maar oude gewoonten sterven blijkbaar langzaam.
Kaden stapt naar voren om Alpha Rylan tegemoet te treden. Blikjes en flessen kraken luid onder zijn voeten.
„Gegroet, Alpha Rylan. Ik heb jullie vermiste meisjes teruggebracht.“
Alpha Rylans ogen glijden langzaam door de menigte en lijken elk meisje te herkennen. Zijn blik vindt mij als laatste.
Het voelt alsof hij recht in mijn ziel staart. Kan hij zien dat ik ben veranderd? Dat ik heb gepaard met onze zogenaamde vijand?
Ik voel me ongemakkelijk en zenuwachtig.
Ik voel me veroordeeld.
Het is alsof ik weer een klein meisje in de klas ben, bij de Zusters van de Maangodin.
Eindelijk draait Alpha Rylan zich weer naar Kaden. Hij geeft een heel kort knikje.
„Het is goed om ze terug te hebben.“
„Niet dankzij jou,“ snuift Kaden. „Jij zou hulp sturen, weet je nog?“
Alpha Rylan glimlacht flauwtjes.
„Ik heb tot de Maangodin gebeden dat onze meisjes veilig gevonden zouden worden. Alle eer gaat naar haar.“
„De eer gaat naar de Vengeance Pack,“ snauwt Kaden. „Terwijl jij op je reet zat en je gebeden opzegde, riskeerden wij onze levens. En eerlijk gezegd vind ik dat je ons een beetje dankbaarheid verschuldigd bent. Streep dat maar door. Een hóóp dankbaarheid.“
Holy shit.
Niemand praat op die manier tegen Alpha Rylan.
Ik hoor een paar lage grommen uit de menigte.
Ik bewonder Kadens passie, maar ik ben bang dat hij te ver is gegaan. De Purity Pack doet er alles aan om de eer van hun Alpha te verdedigen.
Ik zie de glimlach van Rylans gezicht verdwijnen. Net als de rest van de Purity Pack houd ik mijn adem in, in bange afwachting van zijn reactie.
„Laten we dit gesprek in mijn vertrekken voortzetten.“
Kaden grijnst.
„Ga voor, Alpha.“
Rylan begint te lopen in de richting van de tempel van de Maangodin. De hoge en eeuwenoude toren torent hoog uit boven de andere gebouwen binnen onze muren.
Kaden knipoogt naar me voordat hij achter Rylan aansluit. De menigte wijkt voor hen uiteen.
Veel boze ogen staren naar Kaden, maar hij houdt zijn hoofd hoog en negeert ze.
Ik wou dat mijn mate zich niet als zo'n klootzak gedroeg.
Maar tegelijkertijd denk ik dat dit goed is voor de Purity Pack.
Ze hebben af en toe een kleine opschudding nodig.
Nu de opwinding voorbij is, begint de menigte uit elkaar te gaan. Ik zie de vermiste meisjes met hun ouders praten over Kaden. Ik hoop dat een van hen weet door te dringen.
Opnieuw zoek ik mijn ouders op. Dit keer kijken ze niet zo blij om me te zien. Ik voel hun ongemak.
„Wat is er?“
„Waarom verdedigde je Alpha Kaden?“ vraagt papa op een achterdochtige toon. „Je weet dat hij de gezworen vijand van onze roedel is. We hebben je toch zeker beter opgevoed dan dat.“
„Jullie weten helemaal niets over Kaden,“ zeg ik, terwijl ik mijn temperatuur voel stijgen.
„Vertel me dan wat ik zou moeten weten.“
„Laten we je eerst maar mee naar huis nemen voor een lekkere, zelfgemaakte maaltijd,“ grijpt mama in, die de naderende storm voelt. „We hoeven het niet te hebben over wat er is gebeurd.“
Ik bestudeer mijn ouders even in stilte.
Ik moet het ze vertellen.
Natuurlijk zou ik kunnen wachten. Misschien proberen het nieuws tijdens het avondeten te brengen of zoiets. Maar wat heeft dat voor zin?
Elke cel in mijn lichaam is hopeloos verliefd op Kaden. Ik zou het onmogelijk voor ze kunnen verbergen.
Ik voel nog steeds de doffe steek van de markering die hij me slechts een paar nachten eerder had gegeven. De herinnering aan onze gepassioneerde nacht samen laat mijn hele lichaam tintelen.
Ze moeten het weten.
Ik slik hoorbaar.
„Ik moet jullie iets vertellen over Kaden.“
„Heeft hij je pijn gedaan, Mara?“ vraagt mama zachtjes. Papa wordt woedend.
„Als dat beest ook maar één haar op je hoofd heeft aangeraakt, zweer ik dat ik—“
„Luister nou even, oké? Kaden heeft me geen pijn gedaan. Dat zou hij nooit doen.“
Ze kijken elkaar verward aan. Ik staar naar de grond.
„Mama, papa... Kaden is mijn mate.“
