Begraven wensen
Auteur
Amy Le
Lezers
16.8K
Hoofdstukken
58
Evelyn Martinez heeft haar hart precies één keer laten breken, door Liam Saunders. Maar dat is al meer dan een jaar geleden, dus het zou haar niet moeten raken als ze hem ziet met zijn beste vriend, Mason Van der Gelt, in de drukke eetzaal van haar universiteit... toch? Haar beste vriendin, Harper Green, besluit het heft in eigen handen te nemen en de belofte na te komen die ze Evelyn het jaar daarvoor deed: dat als ze hem ooit zou ontmoeten, ze zijn hart zou breken. Oog om oog.
Toch begint Evelyn, naarmate het plan vordert, met Mason te daten en valt ze bijna voor zijn charme en oprechtheid. Bijna. Haar hart behoorde nog steeds toe aan Liam, hoe beschadigd het ook mocht zijn. Dit blijkt een probleem wanneer ook Harper voor hem valt. Alles verandert wanneer Liam zijn eigen gevoelens onthult en de waarheid achter de reden waarom hij Ev pijn deed. Beloftes en loyaliteit veranderen in een kaartenhuis in een orkaan wanneer de waarheid naar buiten komt, waardoor hun kansen op geluk aan een zijden draadje komen te hangen.
Hoofdstuk 1: Gekoppeld aan mijn verleden
EVELYN
„Oh sh—“ Ik verstijfde midden in mijn zin toen ik hem aan de andere kant van de kantine zag staan. Met bonzend hart probeerde ik het koude zweet in mijn handpalmen te negeren, terwijl mijn nek brandde van de plotselinge stress.
Pas toen Harper met haar vingers voor mijn ogen knipte, schrok ik terug naar de werkelijkheid. Zo onopvallend mogelijk draaide ik mijn hoofd naar haar toe om mijn gezicht te verbergen. Ik haalde mijn vingers door mijn haar, leunde met mijn hoofd op mijn elleboog en knipperde naar haar.
„Oh shit,“ maakte ik zachter mijn zin af.
„Wat? Wat is er?“ fluisterde Harper luid terwijl ze haar nek rekte om het gevaar te zoeken. Ze zag eruit alsof ze klaarstond om iemand voor me in elkaar te slaan. „Wie moet ik een pak slaag geven?“
Ondanks alles moest ik snuiven van het lachen.
„Het is niks.“ Ik probeerde nonchalant mijn schouder op te halen, terwijl mijn andere schouder op zijn plek bleef omdat ik nog steeds op de ietwat plakkerige kantinentafel leunde. Mijn haar hing als een gordijn over mijn arm, en even overwoog ik om een andere plek op de campus te kiezen, al was het alleen maar om hem niet te hoeven zien.
Toen zag zij hem. Ik keek toe hoe ze haar blik richtte op het doelwit aan de andere kant van de zaal. Ze draaide zich naar me toe en grijnsde, waardoor het branden in mijn nek alleen maar erger werd.
„Het is hem, hè?“
„Eh.“ Ik pakte met mijn vrije hand een servet en wikkelde het om een stukje ijs uit een beker water. Terwijl ik het mini-ijspakje tegen mijn nek drukte, siste ik: „Ja, maar laten we het er alsjeblieft niet over hebben.“
„Waar niet over?“ zei ze plagend, met een katachtige schittering in haar ogen.
„Harper, hoe kom ik hier weg zonder dat ze me zien?“
„Ze? Oh…“ Haar ogen schoten weer naar een punt achter me. „Dus dat zijn ze allebei, hè?“
„Kun je daarmee ophouden?“ Ik schoof opzij om haar zicht te blokkeren.
Ze grijnsde even naar me, tot haar geamuseerde ogen groot werden, gevolgd door een gesmoorde kreet. „Ev, het plan.“
„Huh?“ Ik knipperde twee seconden naar haar voordat het kwartje viel, en ik boog me in paniek naar haar toe. „Nee.“
„Nee?“ Ze trok een wenkbrauw op. „Ze zitten trouwens min of meer van ons afgekeerd, dus je kunt waarschijnlijk wel even kijken.“
Een snelle blik door de openingen in mijn haargordijn bevestigde dat ze inderdaad met hun rug naar ons toe zaten. Alleen als ze zich naar elkaar toe draaiden om te praten, kon ik hun profiel zien.
„Dus, zal ik het doen?“ vroeg Harper terwijl haar bruine ogen heen en weer schoten tussen mij en de jongens aan de andere kant van de zaal. Er lag een grijns op haar lippen, en die was te uitdagend om te negeren.
„Nee!“ Ik zuchtte gefrustreerd. „Harper, het was gewoon een stomme grap, en we zijn echt veel te volwassen om een plan uit te voeren dat we op de middelbare school hebben bedacht!“
Haar gezicht werd serieus terwijl ze haar hoofd schuin hield en haar ogen tot spleetjes kneep, alsof ze wilde zeggen: „Wie hou je voor de gek?“
„De middelbare school is nog niet zo lang geleden,“ wees ze me erop. „En het is geen grap, het is gerechtigheid. Evelyn, het heeft je kapotgemaakt. Het is waarschijnlijk de reden dat je zo verlegen was toen ik je leerde kennen in ons laatste jaar. Wacht, zou ik hem eigenlijk moeten bedanken?“ Ze drukte een vinger tegen haar getuite lippen en deed alsof ze diep nadacht. „Nee, ik weet nog steeds zeker dat hij je kapot heeft gemaakt.“
„Nee, dat heeft hij niet, Harper. Laten we gewoon… niet meer aan deze kant van de school rondhangen,“ zei ik tegen haar. Maar ze had gelijk.
Ik draaide me om en keek nog een keer goed naar ze.
Ze hadden altijd al op broers geleken, en hun hechte vriendschap maakte dat alleen maar overtuigender. Liam had zijn haar korter laten knippen, waardoor de nonchalante krullen waar ik vroeger zo gek op was bijna verborgen gingen. Hij hing ontspannen in een diepblauw V-halstruitje en een donkere spijkerbroek, lachend met Mason, die wat dunner was maar toch absoluut mannelijk.
Mason droeg een donkerrood Henley-shirt met de mouwen opgestroopt tot aan zijn ellebogen. Als ik niet zo gefixeerd was op Liam, zou ik zeker voor hem zijn gevallen.
Maar Liam…
Ik staarde verlangend naar zijn achterhoofd, met een innerlijke strijd tussen de wens dat hij mijn kant op zou kijken en de hoop dat hij me helemaal niet zou zien. Want als hij me wel zag, wat dan?
Zou hij me weer uitlachen? Had hij daar destijds gelijk in gehad?
Was ik genoeg gegroeid om de grap dit keer te accepteren, zelfs als ik weer de grap was?
Ik voelde mijn ademhaling weer versnellen. Het werd onregelmatig, en ik draaide mijn nek bijna te snel de andere kant op toen zij begonnen rond te kijken in de zaal.
Wat doen ze hier? Zitten ze altijd al aan deze kant van de campus?
Hoe kom ik in godsnaam deze zaal uit zonder dat ze me zien?
„Meen je dat nou? Moet je jezelf zien, helemaal bang om hem tegen te komen. Nou, daar ga ik niet in mee. Operatie Lulhannes' Hartenpijn begint nú,“ verklaarde ze terwijl ze haar spullen in haar tas begon te stoppen.
Ik knipperde naar haar, nauwelijks gelovend dat ze het echt zou doen. Ze ging naar die twee Griekse goden toe lopen en Liam mee uit vragen.
„Harper, doe dit niet. Ik ben er serieus overheen!“ smeekte ik, maar ze stond al.
Ze ging naast mijn stoel staan en boog zich naar mijn oor. „Dat verandert niets aan het feit dat het is gebeurd. Je was zo verdrietig toen ik je leerde kennen. Ik wíl dit doen, oké? Ik begon me toch al te vervelen met het studentenleven.“
Ik opende mijn mond om iets te zeggen, maar ze liep al naar hun tafel. Ik keek hoe haar huid bijna glansde in de zonnestralen die de zaal in schenen. Ze droeg met alle zelfvertrouwen van de wereld een strakke zwarte playsuit met een diep decolleté, afgezet met een fijn wit kantpatroon aan de zoom.
Ze zag eruit als een model, en ik was er trots op dat ze mijn beste vriendin was. Maar haar onverschrokken persoonlijkheid zou nog eens mijn dood worden.
Ik draaide me meteen weer om terwijl ze met de jongens praatte, en binnen een paar minuten kreeg ik een berichtje.
Harper Green
Geregeld. Hij gaat eraan. 😈
Ze was waarschijnlijk het gebouw uit gelopen zodat ze niet naar mij zouden kijken. Maar ik wenste dat ze gewoon was teruggekomen naar de stoel naast me, zodat ik haar een klap tegen haar hoofd had kunnen geven.
Ik stuurde haar een berichtje terug, om mezelf af te leiden van het feit dat ze zojuist de jongen had gevraagd die mijn eerste crush was geweest. Degene die mijn hart had gebroken.
Evelyn
Gatver. Het kan me niet schelen wat je met hem doet in de slaapkamer. Hou die details voor je. 😒
Ik wachtte tot de twee jongens weggingen, en zelfs daarna wachtte ik nog een paar minuten om zeker te weten dat ze niet buiten bleven hangen.
Die kostbare tijd besteedde ik aan het kalmeren van mijn ademhaling. Ik hield mezelf voor dat op een campus zo groot als deze — eentje die ik in mijn eerste weken als eerstejaars nog amper had verkend — de kans klein was dat ik ze opnieuw tegen het lijf zou lopen.
Terwijl ik naar mijn volgende les liep, kreeg ik nog een berichtje. Het toverde een glimlach op mijn gezicht.
Harper Green
Ooh, meid, jij bent vies. Haal je hoofd uit de goot; dat is mijn plekje. 👊
Ik grinnikte in mezelf. Ik wist maar al te goed dat van ons tweeën ík degene was die vieze grappen bedacht, en zij degene die ze hardop zei. Dat was altijd al zo geweest sinds we elkaar hadden leren kennen, en ik zou het voor geen goud anders willen.
Ik voelde eindelijk een beetje rust toen ik met een grijns op mijn gezicht en mijn ogen op mijn scherm het volgende lokaal binnenliep. Tot ik mijn naam hoorde.
„Evelyn?“ zei een bekende stem.
Oh God, nee. Heb alsjeblieft genade met me.
Ik keek op en zag Liam en Mason ongemakkelijk naar me zwaaien. Ik zwaaide net zo ongemakkelijk terug.
Oké, prima, Baardman. Heb dan maar geen genade met me.
De jonge professor die vooraan stond schraapte zijn keel, en zijn ogen gleden van mij naar de klok — een duidelijke hint dat het lesuur begonnen was. Ik ging snel op een stoel in de hoek van het lokaal zitten, terwijl ik de blikken van Liam en Mason op me voelde branden.
De klas leek nog geen twintig studenten te tellen, en ik was het buitenbeentje dat achterin zat, ver van iedereen vandaan.
Ik moest mezelf eraan herinneren dat dit vak belangrijk was. Het was het enige schrijfvak dat ik tijdens mijn hele studie hoefde te volgen, en het was een groot vinkje op mijn lijst met verplichte vakken. Het maakte niet uit hoe afleidend het was om die jongens hier te zien — ik moest het goed doen.
Ik vermeed de blikken van de jongens aan de andere kant van het lokaal en richtte me op de professor, die een knappe man bleek te zijn van eind twintig of begin dertig. Hij trok een grimas, schoof zijn lippen opzij en blies een luchtstroom omhoog om de fijne blonde lokken uit zijn gezicht te krijgen.
Met zijn gespierde figuur en knappe gezicht was hij vast het mikpunt van de verschillende meiden in de klas die op dat moment hun ogen aan zijn lichaam vastplakten.
„Goed, klas. Mijn naam is Charles Dixon, maar jullie mogen me gewoon Charlie noemen. Ik heb niks met dat professor-gedoe.“ Ik trok een wenkbrauw op bij zijn introductie. „Dit is een seminar, dus er komt geen eindeloos college waar jullie doorheen kunnen slapen. In plaats daarvan gaan we deze week meteen aan de slag: partners kiezen en de opdracht voor het hele kwartaal introduceren.“
Ik voelde een koude golf van paniek langs mijn ruggengraat trekken. Alle kleur verdween uit mijn gezicht terwijl ik mijn hoofd ophief om naar de andere studenten te kijken. Ik kende niemand behalve die twee jongens, en God verhoede dat ik tussen hen in terechtkwam.
Ik zou de hele tijd naar ze zitten staren en hun haarproducten bestuderen in plaats van welk onderwerp me ook werd toegewezen.
„Ik vertrouw erop dat jullie als volwassenen zelf een partner kunnen kiezen. Ik geef jullie een paar minuten om je partner te kiezen en drie leuke feitjes over elkaar te leren,“ ging Charlie verder.
Paniek. Paniek. Paniek.
Mijn mond werd kurkdroog terwijl ik met smekende ogen naar de professor staarde, hopend dat hij naar me toe zou komen en me dit kwartaal alleen zou laten werken. Zijn ogen ontmoetten de mijne, en ze werden groter terwijl hij met zijn lippen begon te tellen hoeveel studenten er in het lokaal zaten.
„Tja,“ kondigde hij aan voordat de timer afliep, „het lijkt erop dat we het ongelukkige geval hebben van een oneven aantal studenten. Jij.“ Hij gebaarde naar mij. „Mevrouw…“
„Evelyn,“ antwoordde ik met een schorre stem. „Evelyn Martinez.“
„Mevrouw Evelyn, Evelyn Martinez.“ Hij knipoogde alsof zijn grapje hilarisch was. Ik hoorde een paar lachjes van andere studenten — waarschijnlijk degenen die wilden slijmen en onvoldoendes wilden ontwijken. „Jij sluit je aan bij een van de groepjes die hier al zijn gevormd. Wie wil haar erbij?“
„Wij!“ riepen de twee jongens die ik wanhopig probeerde te ontlopen.
En zo voelde ik het goede cijfer dat ik voor dit vak wilde halen uit mijn vingers glippen.
