De verhalen van Regventus 5: Beschermer
Auteur
C A Tarkington
Lezers
19.4K
Hoofdstukken
56
Griffa staat in het middelpunt van een koninkrijk dat nog steeds lijdt onder verlies. Terwijl leiders samenkomen op Keene Manor om te herstellen wat gebroken is, draagt zij meer dan alleen een kroon. Ze draagt twijfel, verlangen en dromen met zich mee die haar weigeren rust te gunnen. Twee mannen bezitten een stukje van haar hart. De één is stabiel, vriendelijk en de keuze die iedereen lijkt te begrijpen. De ander is verweven met haar verleden op manieren die ze niet kan ontwarren. Terwijl het gefluister over oorlog luider wordt en vijanden zich in de schaduwen begeven, voelt Griffa het gewicht van elke beslissing. Haar plicht roept haar op om sterk te zijn. De liefde vraagt haar om moedig te zijn. Terwijl een heel koninkrijk toekijkt en het gevaar toeneemt, moet ze beslissen wat voor koningin ze werkelijk wil worden.
Hoofdstuk 1: Proloog
MAXEN
Maxen Keene liep het bos uit en kwam aan in het grote dorp Aurumist. Het waren een paar lange dagen geweest.
Hij was naar het kleine dorp Amican gegaan om de dorpsleider Etan te bezoeken. Nathin, de leider van Aurumist, had hem naar het dorp gestuurd. Hij moest controleren of alles goed ging nadat het medicijn tegen de ziekte was bezorgd. Maxen zag dat iedereen was genezen. Hij stond klaar om te vertrekken toen Etan naar hem toe kwam.
„Maxen Keene, jij bent een goede vriend van Nathin uit de lijn van Adalwen, nietwaar?“ vroeg Etan.
„Dat klopt. Onze families zijn al lang bondgenoten en vrienden. Ik dien Nathin als zijn adviseur.“
„Ik wil graag met je praten als je tijd hebt. Het is belangrijk,“ antwoordde Etan.
„Ik wil wel luisteren,“ zei Maxen. Toch wilde hij de man eigenlijk liever afwimpelen, omdat hij erg moe was.
„Dank je wel. Kom alsjeblieft mee naar mijn huis.“
Etan bracht Maxen naar een eenvoudig houten huis in het midden van het dorp.
Maxen boog en groette de vrouw van Etan. Ze was een mooie, slanke vrouw met lang zwart haar en een donkere huid die iets lichter was dan die van Etan. Etan leidde hem door de kleine keuken en zithoek naar een slaapkamer. Hij sloot de deur en bood Maxen een zitplaats aan de muur aan. Maxen ging zitten en keek Etan afwachtend aan.
„Ik ben Nathin heel dankbaar voor de genezing van ons dorp. Ik weet dat mijn vrouw en zoon zonder zijn hulp snel zouden zijn gestorven. Ik ben hem veel schuldig,“ zei Etan.
„Dat vindt hij zelf niet. Nathin doet alleen wat het beste is voor het land en de mensen. Er is al te veel pijn geweest door de ziekte en de volgers van de valse goden. Hij wil alles rechtzetten, en daar vecht hij voor,“ antwoordde Maxen.
„En jij vecht aan zijn zijde, toch?“ vroeg Etan.
„Ja,“ zei Maxen. „Hij is als een broer voor me. Hij is een geweldige man. Ik zal hem volgen, waar hij ook heen gaat. Ik geloof dat hij vrede en genezing naar het land kan brengen.“
„Dat geloof ik ook,“ zei Etan. „Ik wil hem dienen.“
„Je kunt hem dienen door je dorp goed te blijven leiden,“ zei Maxen, terwijl hij een beetje verschoof in zijn kleine stoel. „Hij verwacht niets anders van je.“
„Misschien verwacht hij dat niet, maar ik wil meer geven. Ik weet dat het vreemd zal klinken voor een niet-begaafde. Toch geloof ik dat ik een visioen heb gehad. Ik zag mezelf Nathin dienen. Ik was een schild tegen degenen die hem pijn willen doen. Ik zag meer dan dat. Ik zag dat mijn hele lijn verweven was met de lijn van Nathin.“
Maxen keek op naar Etan en trok zijn mond wat scheef. „Het was misschien maar een droom. Je bent Nathin dankbaar voor het redden van je dorp en familie. Het is normaal om zo'n droom te hebben na een zware tijd.“
„Ik weet hoe een droom voelt. Dit was anders. Als het een droom was, kon ik het makkelijk vergeten. Ik krijg dit niet uit mijn hoofd. Ik geloof dat dit de manier is waarop ik hoor te dienen.“
Maxen zweeg even. Hij bekeek het serieuze gezicht van Etan. Hij zocht met magie of Etan loog. „Hoe denk je dat jouw visioen zal verlopen?“
„Ik weet het niet zeker. In mijn visioen kon ik Nathin beschermen tegen krachten die hem en het land wilden schaden. Ik zag dat mijn lijn altijd de lijn van Adalwen beschermde. Ik zag de toekomst van mijn familie voor me. Ze stonden altijd aan de zijde van de familie van Nathin.“
Maxen nam even de tijd om te antwoorden. Kon hij deze man zomaar negeren? Het voelde alsof hij dat beter niet kon doen.
„Ik zal naar onze zieners gaan om met hen te praten. Als dit echt een visioen is, zullen zij weten wat we moeten doen. Zodra ik hoor wat zij zeggen, zal ik er met Nathin over praten. Het zal een paar dagen duren. Maar zodra ik meer weet, neem ik contact met je op. Ben je het daarmee eens?“ Maxen stond op.
„Ja,“ zei Etan. „Beloof je dat je dit niet zult negeren? Dit is niet iets wat ik los kan laten. Ik voel dat het erg belangrijk is voor de toekomst van Nathin en het land.“
„Heel goed, je hebt mijn woord,“ zei Maxen, en hij stak zijn hand uit. „Ik zal dit niet negeren. Ik zal doen wat ik je heb verteld. Ik zweer het op mijn familienaam.“
Etan knikte en schudde de hand van Maxen. Maxen verliet het dorp snel. Hij ging naar de zieners die in het bos van Great Surrounding woonden. Hij vond hun boomwoning niet ver van zijn eigen huis.
Het was een grote, kronkelende boom. De boom had veel takken maar geen bladeren. Maxen klopte luid. De deur ging open en hij stapte een ronde kamer binnen. Aan de andere kant was een open haard. Daar zaten drie vrouwen in stoelen met hoge rugleuningen. Eén vrouw was erg oud, met steil wit haar dat tot haar middel viel. Een andere vrouw was even oud als Maxen. Zij had zwart haar in een strakke knot.
De derde was nog maar een meisje van hooguit tien jaar oud. Haar lichtbruine haar viel in losse krullen over haar schouders.
„Maxen Keene,“ zei de oude vrouw zonder naar hem te kijken. „Wat brengt je vandaag bij ons?“
Maxen liep verder de kamer in. Hij ging bij de drie zieners staan. „Ik heb gehoord van een visioen van een niet-begaafde. Ik ben hier om het aan jullie voor te leggen. Ik wil weten of er waarheid in zit.“
De zwartharige vrouw staarde naar Maxen. Het jonge meisje zei zachtjes: „Vertel het ons dan, Maxen Keene. Dan zullen wij je de waarheid vertellen.“
Maxen knikte. „Ik heb Etan van de lijn van Raya ontmoet. Hij is de leider van het dorp Amican. Zijn dorp en familie zijn gered van de ziekte. Ze kregen het medicijn dat is gevonden door Nathin van het bloed van Adalwen. Etan zegt dat hij een visioen had. Daarin diende hij Nathin en beschermde hij hem tegen vijanden. Hij zei dat hij de toekomst van zijn familie voor zich zag. Zijn lijn beschermde altijd de lijn van Adalwen.“
De oude vrouw knikte. Ze keek naar de andere twee vrouwen. Ze stonden allemaal op en pakten elkaars handen vast. Zo vormden ze een cirkel voor de open haard. Maxen verschoof zijn gewicht en wachtte in stilte.
De tijd leek langzaam te gaan.
Hij stond zo stil mogelijk te wachten tot de drie vrouwen iets zouden zeggen. Na een tijdje werd hij onrustig. Hij wilde gaan zitten, maar hij bleef toch staan. Uiteindelijk lieten de drie vrouwen elkaars handen los. Ze gingen weer zitten.
„We hebben het visioen van Etan van de lijn van Raya gezien,“ zei het kleine meisje. „Het is waar, en het is helder.“
„Hij moet worden verbonden met de lijn van Adalwen. Alleen zo kan Nathin de landen verenigen,“ zei de oude vrouw zachtjes. „Etan zal de beschermer zijn van de lijn van Adalwen en van het nieuwe koninkrijk. De lijn van Raya zal de lijn van Adalwen dienen.“
„We hebben gezien hoe Nathin regeert over een nieuw koninkrijk. Hij zal de landen samenbrengen, maar alleen met Etan aan zijn zijde,“ zei het kleine meisje. „Zonder Etan zullen de volgers van de valse goden overwinnen.“
„Jij zult dit moeten doen, Maxen Keene,“ fluisterde de zwartharige vrouw. „Je moet dit snel doen. Het nieuwe koninkrijk heeft een beschermer nodig.“
De drie vrouwen zeiden niets meer. Maxen wilde vragen stellen. Toch wist hij uit ervaring dat dit geen zin had. Hij draaide zich om om te vertrekken. Hij vroeg zich af hoe hij dit moest doen. Toen liep het kleine meisje naar hem toe en pakte zijn hand.
Maxen keek op haar neer. Ze kneep in zijn hand en keek in zijn ogen. Plotseling wist Maxen wat hij moest doen. Hij wist hoe hij de lijn van Adalwen en de lijn van Raya moest verbinden. Het kleine meisje glimlachte een beetje. Ze liet de hand van Maxen los en liep terug naar de andere twee zieners.
Maxen draaide zich om en verliet de boomwoning. Hij reisde direct naar Aurumist.
Hij ging meteen naar het grootste huis in het centrum van de stad. Hij klopte niet eens aan. Hij liep naar binnen en zag Nathin bij het vuur zitten.
„Je bent terug,“ zei Nathin met een knikje naar Maxen. „Kom zitten en vertel me wat je hebt ontdekt.“
Maxen ging tegenover Nathin zitten. „Ik heb meer ontdekt dan ik voor mogelijk hield.“
„Hoezo?“ vroeg Nathin. Hij leunde naar voren. „Heeft het medicijn niet gewerkt in Amican?“
„Alles is goed in Amican. Maar ik moet je iets anders vertellen.“
Maxen vertelde Nathin alles wat hij had geleerd. Hij vertelde over het visioen van Etan Raya en de instructies van de zieners. Toen hij klaar was, leunde Nathin achterover en keek naar Maxen.
„Denk je dat dit allemaal nodig is, Maxen? Denk je dat ik de lijn van deze man aan mijn eigen lijn moet binden?“
„Eerst wist ik het niet zeker. Maar na mijn bezoek aan de zieners heb ik geen enkele twijfel meer. We zullen dit moeten doen als je de landen wilt verenigen en de volgers van de valse goden wilt verslaan.“
„En kun jij het doen?“ vroeg Nathin.
„Dat kan ik,“ antwoordde Maxen. „Ik heb gezien hoe het moet. Ik heb een paar dagen nodig om het voor te bereiden, maar we kunnen het snel doen.“
„Wat houdt het in?“
„Het vereist bloedmagie. Ik heb bloed van jou en van Etan nodig. Jullie zullen elkaar eden moeten zweren. Zo verbinden jullie je lijnen voor altijd aan elkaar.“
Nathin knikte. „Dan denk ik dat je je moet voorbereiden. Ga met Etan praten.“
Maxen knikte en stond op om te doen wat nodig was.
„Wacht,“ zei Nathin, terwijl hij opkeek naar Maxen. „Voor altijd is een erg lange tijd.“
