Tegen Haar Racen, Haar Ruïneren
Auteur
Eileen Winters
Lezers
19,7K
Hoofdstukken
37
Isabella heeft altijd gejaagd op snelheid, glorie en de kans om te bewijzen dat ze thuishoort in de felste racecompetitie op aarde. Ze is snel, onverschrokken en klaar om de podiumplaats af te pakken van de man die deze al jarenlang domineert. Elke ronde verlegt haar grenzen, elke rivaal test haar moed, maar niets bereidt haar voor op de man zelf. Charismatisch, dominant en onmogelijk frustrerend; hij daagt haar niet alleen uit op de baan—hij daagt haar hart uit. Nachten samen doen verlangen en ambitie in elkaar overlopen, en Isabella beseft dat ze, om te winnen, meer moet navigeren dan alleen snelheid; ze moet de hitte van haar verlangen naar hem overleven zonder zichzelf in het proces te verliezen.
Gewoon Een Kus
Isabella ging op haar tenen staan en drukte haar lippen op die van Noah.
Een fractie van een seconde gebeurde er niets. Zijn lippen waren warm en zacht, met de vage smaak van whiskey die er nog hing. Toen, net zo abrupt als ze het had gedaan, sloeg de realiteit weer in. Ze wilde zich terugtrekken—
Maar Noah was sneller.
Zijn hand schoot omhoog en zijn vingers gleden door haar vochtige haar, waarmee hij haar terugtrok voordat ze kon ontsnappen. Zijn greep was stevig, niet hardhandig, maar genoeg om een duidelijke boodschap af te geven: hier loop je niet voor weg.
Zijn kus was heel anders dan die van haar.
Haar kus was snel en zonder na te denken geweest.
Maar die van hem was diep, onverzettelijk, en vol van een intensiteit die een rilling over haar rug liet lopen, alsof hij net zo hard tegen iets vocht als dat hij er aan toegaf.
Zijn andere hand kwam omhoog, leunde tegen de muur naast haar hoofd en sloot haar in. De hitte straalde van hem af en vermengde zich met de vage geur van chloor die nog op zijn huid hing.
Isabella's adem stokte toen haar vingers instinctief zijn arm vastgrepen, waarbij de spier onder haar aanraking zich lichtjes aanspande.
Even was er niets anders—alleen de druk van zijn mond, de smaak van whiskey en iets wat volledig Noah was, en de duizelingwekkende aantrekkingskracht van iets dat ze allebei niet konden benoemen.
Toen, net zo plotseling als hij haar had gekust, trok hij zich terug.
Noah ademde langzaam uit, zijn ogen donkerder dan daarvoor, terwijl er iets bijna stormachtigs in broeide. Maar toen hij sprak, was zijn stem weer rustig. „Denk er niet te veel over na,“ zei hij.
Zijn blik gleed over haar heen en nam haar rode huid en haar geopende lippen in zich op. Toen, op een toon die zo neutraal was dat ze bijna moest lachen, voegde hij eraan toe: „Gewoon wat afleiding.“
Isabella knipperde met haar ogen, terwijl haar borst nog steeds sneller op en neer ging dan ze wilde toegeven. Toen, ondanks alles—de spanning, de hitte die nog aan haar huid kleefde—glimlachte ze.
Ze liet haar tong even langzaam en expres over haar lippen glijden. „Gelukkig vind ik afleiding niet erg.“ En met die woorden draaide ze zich om en liep ze de kamer uit.
Noah stond even aan de grond genageld en staarde naar de plek waar ze zojuist nog had gestaan. Hij klemde zijn kaken op elkaar en zijn vingers bewogen langs zijn zijden, alsof hij probeerde af te komen van wat er net tussen hen was voorgevallen.
Toen slaakte hij een zachte vloek, griste zijn T-shirt van de vloer en trok het ruw over zijn hoofd, geërgerd door de ongewenste hitte die nog steeds onder zijn huid sluimerde.
ACHT UUR EERDER
De persruimte van het Dubai International Circuit was afgeladen vol. Camera's stonden opgesteld voor in de zaal, hun lenzen gericht op de lange tafel waar verschillende van 's werelds beste coureurs zaten.
Het nieuwe seizoen begon al over een paar dagen en dit was de eerste officiële persconferentie van de IVC (International Velocity Council). De lucht gonsde van verwachting.
Isabella Quinn zat tussen hen in, het jasje van haar NovaLux-team dichtgeritst en haar zwarte haar strak naar achteren gebonden in een nette paardenstaart.
Haar lichtgrijze ogen hadden een wazige, bijna afwezige uitstraling, alsof ze iets zag wat ver voorbij hen lag. Gecombineerd met haar zelfverzekerde glimlach creëerde dit een intrigerend contrast—een contrast dat mensen aantrok zonder dat ze het doorhadden.
Op haar tweeëntwintigste was ze zojuist de eerste vrouwelijke coureur geworden die een plek in de VRC bemachtigde, een feit dat de racewereld op zijn kop had gezet.
De VRC (Velocity Racing Championship) was de allerbeste racecompetitie van de wereld.
Twaalf teams, elk met twee coureurs, streden tegen elkaar in zevenentwintig races in steden over de hele wereld. Maar er konden zich slechts tien teams en twintig coureurs kwalificeren voor de finale van elk evenement—de bloedstollende laatste race waar de punten werden verdeeld.
Dat betekende dat er elk raceweekend twee teams werden geëlimineerd nog voordat de laatste racelichten überhaupt uitgingen.
De concurrentie was meedogenloos. Niemands zitje was veilig. Coureurs, technici, managers—iedereen leefde onder de constante dreiging van uitschakeling.
Bij elk Final Circuit verdienden de tien snelste coureurs punten die bijdroegen aan zowel het coureurs- als het teamkampioenschap. Aan het einde van het seizoen werden de coureur en het team met de meeste punten gekroond tot Wereldkampioenen.
Deze winnaars gingen niet alleen met titels naar huis—ze streken ook honderden miljoenen dollars aan prijzengeld op.
De persconferentie was tot nu toe routineus verlopen—met vragen aan Noah Ashford over de verdediging van zijn titel, aan Lucien Hale over zijn visie op de nieuwe auto van Orion Apex en aan Theo Archer over de vooruitgang bij Aether Dynamics.
Daarna verplaatste de aandacht zich. „Volgende vraag,“ zei de presentator. Hij knikte naar een journalist op de voorste rij.
De man verschoof zijn microfoon. „Isabella, je doet op jonge leeftijd mee aan de Velocity Racing Championship. Je bent de eerste vrouw die dit doet. Voel je daardoor extra druk om jezelf te bewijzen?“
Isabella gaf een bescheiden glimlach, terwijl ze met haar vingers op de tafel tikte. „Druk? Natuurlijk. Ik voel elke dag druk—met honderdnegentig mijl per uur.“
Er ging een zacht geroezemoes door de kamer. Een andere journalist boog naar voren, met een grijns rond zijn mondhoeken. „Het Velocity Junior Racing Circuit is één ding, maar VRC is totaal andere koek. Geloof je echt dat je op dit niveau kunt concurreren, of is dit gewoon de zoveelste pr-stunt?“
De camera's zoomden in op haar gezicht, in afwachting van een scheurtje in haar zelfbeheersing. Isabella gaf ze die kans niet. „Dan zul je toch echt de race moeten kijken om erachter te komen,“ zei ze luchtig. „Tenzij je zelf in een auto wilt stappen om het tegen me op te nemen?“
Er klonk een grinnik aan haar rechterkant. Jack Marlowe, haar NovaLux-teamgenoot, die twee stoelen verderop zat, grijnsde. „Ik mag haar nu al.“
De volgende vraag was niet voor haar. Een journalist wendde zich tot Noah en leunde naar voren met een geoefende glimlach die zijn ogen niet helemaal bereikte.
„Noah,“ begon hij, „toen jij tweeëntwintig was, had je al je eerste wereldkampioenschap in de VRC gewonnen. Heb je nog advies voor Isabella, die op dezelfde leeftijd net begint aan haar VRC-carrière?“
Er viel een korte stilte en alle hoofden draaiden zich naar hem toe. Noah knipperde langzaam en greep toen naar de microfoon. Zijn stem was kalm.
„Zeker,“ zei hij. „Iedereen is een keer tweeëntwintig geweest. Sommigen van ons hadden alleen geen hele zaal vol mensen die er een krantenkop van probeerden te maken.“
Een geschokte stilte viel over de zaal. Daarna lachten een paar mensen zachtjes.
Jack slaakte een zachte fluittoon. Theo verborg een kuchje in zijn mouw. Noah legde de microfoon weer neer, met een onleesbare uitdrukking op zijn gezicht.
De journalist die de vraag had gesteld verstijfde. Hij durfde niets terug te zeggen. Niet tegen de man achter de microfoon—de drievoudig wereldkampioen met zijn kille blik, die overheersing in het moderne tijdperk opnieuw had gedefinieerd.
Noah Ashford was op zijn achttiende de VRC binnengekomen. Tegen de tijd dat hij tweeëntwintig was, had hij al zijn eerste wereldtitel binnengesleept. Nu, op zesentwintigjarige leeftijd, was hij de regerend drievoudig kampioen.
Ook zijn team, Solaris, had dankzij zijn precisie en constante prestaties de Team Velocity-titels binnengehaald. Zijn dominantie was onomstreden. Journalisten wisten wel beter dan om ruzie te zoeken met Noah. Hij speelde het spelletje van de media niet mee—en als hij werd uitgedaagd, miste hij zijn doel niet.
Dus draaide de zaal bij. Ze konden de koning niet treiteren, maar de nieuweling wel. De volgende vraag volgde, scherper dit keer. „Dus, Isabella, geen enkele vrouwelijke coureur is ooit echt succesvol geweest in de VRC. Waarom denk je dat jij anders zult zijn?“
Isabella hield haar hoofd schuin en dacht even goed na. Daarna antwoordde ze serieus: „Nou, ten eerste ben ik linkshandig. Dat is vrij zeldzaam. Maar als je het over racen hebt—om dezelfde reden als iedereen hier. Ik heb het verdiend.“
Er ontstond een sfeer van vrolijkheid aan de tafel.
Theo boog zijn hoofd een beetje om een glimlach te verbergen. Lucien grinnikte zachtjes en Jack grijnsde, zichtbaar genietend van de show.
Maar in de rij coureurs zat één iemand die helemaal niet reageerde: Noah Ashford. Hij bewoog niet, knipperde niet en glimlachte niet.
Het was alsof hij compleet was uitgezoomd—zijn ogen gericht op een plek ver voorbij de perskamer, ergens waar niemand hem kon volgen.
De persconferentie ging verder, maar de toon was gezet. Isabella was hier niet om slechts een voetnoot in de geschiedenis te worden—ze was hier om te racen.
En de hele wereld keek mee.
***
De persconferentie liep ten einde en de presentatoren gaven het signaal dat de coureurs zich klaar moesten maken voor de fotosessie. De verandering in de toon was bijna amusant.
Isabella had het afgelopen halfuur lang een kruisverhoor ondergaan, maar nu wilden diezelfde journalisten die zo aan haar hadden getwijfeld, haar plotseling vanuit de perfecte hoek vastleggen.
Ze draaide zich om naar de flitsende camera's en haar lichtgrijze ogen vingen het licht op een manier die ze bijna buitenaards mooi maakte.
Zelfs in het strakke, blauw-witte teamjasje van NovaLux, dat weinig ruimte overliet voor vrouwelijkheid, was het door haar opvallende gezicht en natuurlijke houding onmogelijk om haar te negeren.
De fotografen riepen om meer. Hun enthousiasme groeide en ze stonden te popelen om wat extra beelden te schieten van de meest besproken coureur op de grid.
„Isabella, kijk deze kant op!“
„Hierheen, Isabella! Lach eens naar ons!“
Toen klonk er luid een stem boven het gepraat uit. „Hé Isabella, waarom rits je dat jasje niet een beetje open voor de foto's?“
De ruimte viel een fractie van een seconde stil. Het was geen lange pauze, maar lang genoeg om het op te merken. De andere coureurs hadden het ongetwijfeld ook gehoord.
Maar ze bleven rustig—Theo behield zijn gemakkelijke glimlach, Lucien bleef koel en Jack knipperde nog niet eens met zijn ogen. Ze hielden hun focus op de camera's gericht en lieten het moment passeren zonder er aandacht aan te besteden.
Alleen Noah verschoof, heel minimaal. Zijn hoofd draaide in haar richting en zijn ogen flitsten even naar haar.
Isabella twijfelde geen moment. Haar glimlach bleef perfect zitten terwijl ze haar armen ophief en haar vingers de rits vonden—niet degene bij haar kraag, maar de ritsen bij haar mouwen.
Met een klein rukje ritste ze die iets losser en stroopte haar mouwen op, waarmee ze haar onderarmen met een soepele en geoefende beweging ontblootte. „Mee eens,“ zei ze luchtig, met een charmante glimlach. „Ik vind mezelf er veel beter uitzien met de mouwen opgestroopt.“
Er werd gegrinnikt bij de pers en dat nam de spanning weg die een paar tellen geleden nog in de lucht had gehangen. De camera's bleven flitsen en de fotografen gingen snel weer door, terwijl ze meer instructies riepen alsof het ongemakkelijke moment zich nooit had afgespeeld.
Voor een fractie van een seconde trilden Noahs lippen—slechts een flinterdunne zweem van vermaak voordat zijn gezichtsuitdrukking weer net zo rustig en onleesbaar werd als altijd.
